Πυρηνικό πόλεμο "αστραπή" εισηγούνται Ρώσοι αναλυτές

ΔΟΚΙΜΑΣΕ ΤΟ ΝΕΟ ΡΩΣΙΚΟ ΥΠΕΡΟΠΛΟ "PODSOLNUH"

12/01/2016
Translate this page: EN FR DE ES RU AR
του Βασίλη Καπούλα
Ασκήσεις πολέμου με την Τουρκία κάνει η Ρωσία αφού ραντάρ τύπου "Podsolnuh" με βεληνεκές 450 χιλιόμετρα "κλείδωσε" μαζί με 4 Su-24 στόχους στην Κωνσταντινούπολη και στα Στενά ενώ Ρώσοι αναλυτές τονίζουν πως η Ρωσία θα πρέπει να κάνει χρήση των Iskander-M με πυρηνικές κεφαλές και να καταστρέψει προς παραδειγματισμό των ΕΕ-ΗΠΑ την Τουρκία και έπειτα να καταλάβει τα Στενά!
 
Πιο αναλυτικά, ο Στόλος της Κασπίας Θάλασσας δοκίμασε με επιτυχία το νέο ραντάρ "Podsolnuh" με βεληνεκές 450 χλμ το οποίο μπορεί να παρακολουθεί τον εναέριο χώρο της Κωνσταντινούπολης και την περιοχή των Στενών. Το ραντάρ αυτό το οποίο αναπτύχθηκε στην Κριμαία στα τέλη του 2014 και στόχος της άσκησης ήταν η δοκιμασία και ο έλεγχος των επικοινωνιών μεταξύ των επιχειρησιακών κέντρων των πολεμικών πλοίων και εναέριων και επίγειων στόχων".
 
Τα τουρκικά ΜΜΕ έντρομα αναφέρουν πως "το συγκεκριμένο ραντάρ μπορεί να σαρώνει οριζόντια και να εντοπίζει στόχους στη θάλασσα και στον αέρα μπορεί να λειτουργεί αυτόματα και να "παρακολουθεί" 300 στόχους ενώ μπορεί να να εμπλέκει 100 στόχους ταυτόχρονα"!
 
Η νότια Στρατιωτική Διοίκηση της Ρωσίας ανακοίνωσε πως κατά τη διάρκεια ασκήσεων του Στόλου της Κασπίας δοκιμάστηκε με επιτυχία το ραντάρ "Podsolnuh".
 
"Σκοπός ήταν να δοκιμαστεί το ραντάρ "Podsolnuh" για τον εντοπισμό εναέριων και επίγειων στόχων με τα πολεμικά πλοία να έχουν την διοίκηση των επιχειρήσεων".
 
Μαζί με το ραντάρ "Podsolnuh" στην άσκηση έλαβαν μέρος και 4 Su-24  που παρακολουθούσαν τους εναέριους στόχους δίνοντας πληροφορίες στα πλοία του Στόλου της Κασπίας και συγκεκριμένα στην φρεγάτα "Dagestan". "Οι στόχοι καταστράφηκαν με μεγάλη επιτυχία" αναφέρθηκε στην ανακοίνωση.
 
Ταυτόχρονα Ρώσοι αναλυτές μιλούν για τις πιθανότητες ενός πολέμου μεγάλης κλίμακας μεταξύ Ρωσίας-Τουρκίας.
 
Ο Mikhail Alexandrov προϊστάμενος του κέντρου Στρατιωτικών και Πολιτικών Σπουδών, είναι πεπεισμένος πως σε περίπτωση πολέμου η Ρωσία θα πρέπει να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα αμέσως γιατί διακυβεύεται η ύπαρξη του έθνους.
 
"Θα ήταν λάθος για τη Ρωσία να μην χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα σε αυτή την περίπτωση. Η Δύση και η Τουρκία θα προσπαθήσουν να μας σύρουν σε πόλεμο φθοράς όπως στον Κριμαϊκό Πόλεμο (1853-1856) όπου η κλιμάκωση θα είναι αργή, θα ξεσπάσουν συγκρούσεις στον Καύκασο και η Ρωσική ομάδα στη Συρία θα καταστραφεί. Η Δύση θα βοηθά την Τουρκία, θα εγκατασταθούν στο έδαφος της στρατιωτικές μονάδες και υπερσύγχρονες αεροπορικές μονάδες. Θα ακολουθήσει πόλεμο βραδείας τριβής".
 
"Κατά την άποψη μου ο πόλεμος με την Τουρκία θα είναι γρήγορος, αποφασιστικός, ταχύς και φιλόδοξος. Η Ρωσία θα πρέπει να χτυπήσει με πυρηνικά τις δομές και τους στρατιωτικούς στόχους της Τουρκίας όχι σε πόλεις όπου ζουν άνθρωποι αλλά στα αρχηγεία, διοικητήρια και κέντρα επικοινωνιών, αποθήκες πυρομαχικών, αεροδρόμια, λιμάνια. Κατά τη διάρκεια των πρώτων ωρών του πολέμου η Ρωσία πρέπει να καταστρέψει όλες τις στρατιωτικές υποδομές της Τουρκίας" είπε ο Mikhail Alexandrov.
 
"Δεν χρειάζονται βαλλιστικοί πύραυλοι για αυτά τα πλήγματα αλλά οι Iskander-M με πυρηνικές κεφαλές. Μόλις καταστραφεί η στρατιωτική υποδομή τότε τα ρωσικά στρατεύματα θα καταλάβουν τα Στενά"!
 
"Η Δύση δεν θα έχει χρόνο αντίδρασης, δεν θα μπορέσει να κάνει τίποτα. Οι Ευρωπαϊκές χώρες θα τρομοκρατηθούν τόσο πολύ που δεν θα τολμήσουν να παρέμβουν. Οι ΗΠΑ θα έχουν μόνο μια επιλογή ή θα ξεκινήσουν στρατηγικό πυρηνικό πόλεμο με τη Ρωσία ή όχι. Ως αποτέλεσμα η Ρωσία θα καταλάβει τα Στενά και τα υπόλοιπα θα τα αφήσουμε στην....Τουρκία".
 
Υπενθυμίζουμε (δείτε σχετικά πατώντας ΕΔΩ) ότι στην «σκιά» των βαλλιστικών πυραύλων Iskander βρίσκεται όλη η ανατολική και κεντρική Τουρκία καθώς οι ρωσικοί τακτικοί βαλλιστικοί πύραυλοι στοχεύουν όλες τις κρίσιμες στρατιωτικές εγκαταστάσεις και αεροπορικές βάσεις της χώρας, μετά την ανάπτυξη Iskander-Μ στην Δημοκρατία της Νότιας Οσσετίας, η οποία απέχει λιγότερο από 110 χλμ. από τα σύνορα Τουρκίας - Γεωργίας, αλλά και σε Κριμαία και Αρμενία.
 
Την πληροφορία για την ανάπτυξη των συστημάτων ανέφερε ο αρχηγός του γεωργιανού γενικού Επιτελείου αντιστράτηγος Vakhtang Kapanadze ο οποίος «φωτογράφισε» εμμέσως πλην σαφώς την Τουρκία ως τον στόχο των συστημάτων αυτών:
 
Όπως ανάφερε το γεωργιανό τηλεοπτικό δίκτυο οι πύραυλοι εγκαταστάθηκαν  στην Νότια Οσσετία στις αρχές Δεκεμβρίου και όλες οι εργασίες ολοκληρώθηκαν τις 12 του μηνός.
 
Οι 9K720 Iskander έχουν βεληνεκές  500 χλμ. υπερκαλύπτοντας την απόσταση μέχρι τα σύνορα της Τουρκίας με την Γεωργία κατά τουλάχιστον 400 χλμ. εντός της τουρκικής ενδοχώρας.
 
Στηνν περιοχή της εμβέλειας των Iskander βρίσκονται δύο κύριες τουρκικές αεροπορικές βάσεις αυτή της Μαλάτειας η οποία διαθέτει αεροσκάφη F-4E 2020 και μεταφορικά ελικόπτερα AS-532AL/UL και αυτή του Ντιγιαρμπακίρ με δύο Μοίρες F-16 block 40 , βάση από την οποία απογειωθήκαν τα τουρκικά αεροσκάφη που κατέρριψαν το ρωσικό Su-24.



Καραμανλής-Κατρούγκαλος… εξέλεξαν τον Μητσοτάκη!



by 
11-1-2016

ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ … ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΣ, ΕΞΕΛΕΞΑΝ ΤΟΝ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ

του Γιώργου Καραμπελιά
Η εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη ως προέδρου της Νέας Δημοκρατίας επισφραγίζει το τέλος της μεταπολίτευσης και από την πλευρά της συντηρητικής παράταξης. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο πρώτος ηγέτης της Ν.Δ. που εξελέγη σε απόλυτη αντιπαράθεση με την παραδοσιακή πολιτική και ιδεολογική σύνθεση της μεταπολιτευτικής ελληνικής Δεξιάς, δηλαδή τον «καραμανλισμό».
Βεβαίως, το ίδιο είχε συμβεί κατ’ αναλογία και με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη το 1989, ο οποίος είχε εκλεγεί επίσης ως το αντίπαλο δέος του παπανδρεϊκού κρατισμού μετά την υπόθεση Κοσκωτά. Ωστόσο, αυτό το πρώτο «τέλος της μεταπολίτευσης» που σηματοδοτούσε η άνοδος Μητσοτάκη «ανεστάλη» το 1993 και το σύστημα επανήλθε στις μεταπολιτευτικές ράγες του μετά το 1993.
Σήμερα, όμως, όταν ο έτερος Μητσοτάκης, ο Κυριάκος, αναλαμβάνει την προεδρία της Ν.Δ., δεν υπάρχουν πλέον δυνατότητες επιστροφής στις παλιές μεταπολιτευτικές σταθερές, τις οποίες εξέφρασε από την πλευρά της Ν.Δ. η εκλογή του Κώστα Καραμανλή στην προεδρία. Ο Κώστας Καραμανλής υπήρξε η τελευταία «καραμανλική» επιλογή για τη Ν.Δ.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξελέγη σε απευθείας αντιπαράθεση με το κρατικιστικό μεταπολιτευτικό μοντέλο. Και ποτέ δεν έκρυψε τις επιλογές του. Ήταν εκείνος που στην κυβέρνηση Σαμαρά είχε αναλάβει την εκκαθάριση και τη συρρίκνωση του δημόσιου τομέα, γι’ αυτό εξάλλου ταυτίστηκε με την απόλυση των καθαριστριών και των σχολικών φυλάκων. Ήταν ο μόνος που δεν ακολούθησε τη Ν.Δ. στην εκλογή τουΠαυλόπουλου ως προέδρου, και τάχθηκε ανοιχτά ενάντια στην καραμανλική συναίνεση απέναντι στον Τσίπρα.
Έτσι όμως, με την ανοικτή του ταύτιση με τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας ενάντια στο δημόσιο, ολοκληρώνει τον απογαλακτισμό της συντηρητικής παράταξης από τον καραμανλισμό, που προσπαθούσε να επιτύχει μία συμπόρευση κρατικού και ιδιωτικού τομέα, ή μάλλον εξέφραζε έναν κρατικοδίαιτο ιδιωτικό τομέα όπως ήταν ο ελληνικός. Και ο Κώστας Καραμανλής, στην μετά το 2004 περίοδο είχε εξάλλου ενισχύσει το δημόσιο τομέα, εξ ου και τα μεγάλα δημοσιονομικά ελλείμματα της διακυβέρνησής του μέχρι το 2009.
Η «λαϊκή Δεξιά», στις συνθήκες των μεταπολιτευτικών παχιών αγελάδων, στηριζόταν τόσο στην αγροτιά και τους μικροϊδιοκτήτες του ιδιωτικού τομέα, όσο και σ’ ένα μέρος του δημόσιου τομέα. Η κρίση, κατά την περίοδο του παροξυσμού της, με τον Σύριζα, δεν επιτρέπει πλέον μια τέτοια συμμαχία. Τα πράγματα είναι σαφή. Ο Τσίπρας και ο Σύριζα εμφανίζονται ως οι αποκλειστικοί «υπερασπιστές» του κρατισμού εξ ου και οι αυξήσεις στους δημοσίους υπαλλήλους τη στιγμή που κατακρεουργούν τις συντάξεις και αποτελειώνουν τον μικρομεσαίο ιδιωτικό τομέα με τις εισφορές και την φορολογία. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εκφράζει πλέον το τέλος αυτής της παλιάς κοινωνικής συμμαχίας και θέλει την εκλογική του βάση να την στηρίξει αποκλειστικάστον ιδιωτικό τομέα, προς όφελος βέβαια των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων και των Γερμανών.
Η πολιτική του Καραμανλή η οποία εδώ και ενάμιση περίπου χρόνια υπονόμευε την Ν.Δ. του Σαμαρά με τα ανοίγματά του προς τον Τσίπρα, και έφτασε πρόσφατα να προωθεί μια συγκυβέρνηση Σύριζα-Ν.Δ. έστειλε μαζικά τους νεοδημοκράτες ψηφοφόρους και μάλιστα τους νεότερους και τους ελεύθερους επαγγελματίες στον… Μητσοτάκη.
Χαρακτηριστική υπήρξε η αποτυχία του Τζιτζικώστα στον πρώτο γύρο ο οποίος παρ’ ότι εμφανιζόταν ως φαβορί, εξαιτίας του ότι απευθυνόταν στο ίδιο κοινό περίπου με τον Μεϊμαράκη, το καραμανλικό, έχασε από τον ταξικά προσανατολισμένο και στηριζόμενο στο μεγάλο κεφάλαιο, Μητσοτάκη. Έτσι, η πολιτική Καραμανλή, της ανοικτής σχεδόν στήριξης στον Τσίπρα από την εκλογή Παυλόπουλου και μετά, έσπρωξε μία ισχνή, έστω, πλειοψηφία των ψηφοφόρων, ιδιαίτερα στις νεότερες ηλικίες προς τον Μητσοτάκη.
Ο δεύτερος παράγοντας που επισφράγισε αυτή την επιλογή υπήρξε ο νόμος Κατρούγκαλου για το ασφαλιστικό. Ένας νόμος που κατακρεουργεί κυρίως τους ελεύθερους επαγγελματίες, τους αγρότες και τους μισθωτούς με «μπλοκάκια», και τους έστειλε συστημένους στις κάλπες υπέρ του Μητσοτάκη. Και αυτό, παρ’ ότι οι μεγαλοεπιχειρηματίες, τους οποίους στην πραγματικότητα εκπροσωπεί ο Μητσοτάκης, λίγες μέρες πριν, είχαν συμφωνήσει με τις επιλογές Τσίπρα-Κατρούγκαλου στο ασφαλιστικό! Διότι το ασφαλιστικό νομοσχέδιο στρέφεται κυρίως εναντίον των ελεύθερων επαγγελματιών και των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα και δεν αφορά τόσο το μεγάλο κεφάλαιο. Κοινός στόχος κουαρτέτου, κυβέρνησης και επιχειρηματιών, –ιδιαίτερα των ξενοδόχων–, είναι η μετάθεση των βαρών στη εκτεταμένη μικροϊδιοκτησία, που μέχρι σήμερα αποτελούσε μια ελληνική ιδιαιτερότητα, και τους «απροστάτευτους» μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα.
Και το πιο αστείο της υπόθεσης, αν δεν ήταν τραγικό, είναι πως ο εκπρόσωπος των μεγαλοεπιχειρηματιών και των ξένων, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, εμφανίζεται ως υπερασπιστής του «ιδιωτικού τομέα» γενικά, τσουβαλιάζοντας τους ελευθέρους επαγγελματίες και τους μισθωτούς με «μπλοκάκι», κάτω από την ηγεμονία των μεγαλοεπιχειρηματιών, οι οποίοι την ίδια στιγμή συναλλάσσονται με τον «κρατιστή» Τσίπρα!
Πολιτική κυριαρχία, κοινωνική μειοψηφία, φιλελευθερισμός και εθνομηδενισμός
Η ήττα της «λαϊκής δεξιάς» και του Καραμανλισμού, συναρτάται με τη ρήξη των συμμαχιών και του κοινωνικού συμβολαίου της μεταπολίτευσης, κάτω από τα χτυπήματα μιας σαρωτικής κρίσης και των μνημονίων. Και παρότι εμφανίζεται ως «θρίαμβος» του νεοφιλελευθερισμού, ολοκληρώνει ταυτόχρονα και παράδοξα το πολιτικό αδιέξοδο.
Από την πλευρά της «Αριστεράς», η κοινωνική βάση του Σύριζα, ήδη περιορίζεται αποκλειστικά, στον δημόσιο τομέα, στον οποίο υπόσχεται ότι θα τον προστατεύσει προνομιακά απέναντι στον χειμαζόμενο ιδιωτικό τομέα, έστω και με τίμημα μειωμένες συντάξεις. [Προφανώς δε σε λίγους μήνες θα χάσουν και αυτή την κοινωνική βάση, διότι δεν θα έχουν χρήματα ούτε για μισθούς και συντάξεις στον δημόσιο τομέα. Και τότε θα τους απομείνουν μόνο οι πλουσιοπάροχα αμειβόμενοι «μετακλητοί» Συριζαίοι των υπουργείων.]
Από την πλευρά της «Δεξιάς», είναι αδύνατο το νέο-φιλελεύθερο μοντέλο, να εκφράσει τη μάζα των κατεστραμμένων ή καταστρεφόμενων μικροϊδιοκτητών και των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα. Διότι ακόμα και η προσδοκία μιας επανεκκίνησης της οικονομίας από τον ιδιωτικό τομέα, δεν αφορά άμεσα την πλειοψηφία αυτού του τομέα, που μαστίζεται από την ανεργία και το κλείσιμο των μικρών επιχειρήσεων. Μόνο ο τουριστικός τομέας, και ιδιαίτερα εκείνος του διεθνούς τουρισμού, κατορθώνει να επιβιώνει και έχει μεταθέσει το κέντρο βάρους της επιχειρηματικής τάξης και των μεσαίων στρωμάτων προς αυτή την κατεύθυνση.
Η νίκη του Κυριάκου Μητσοτάκη σηματοδοτεί μια νίκη των εθνομηδενιστικών αντιλήψεων, που όχι μόνο είναι κυρίαρχες παραδοσιακά στο «μητσοτακέϊκο», αλλά αποτελούν και τη βάση για την οποία απολαμβάνει την ανοικτή στήριξη του «ξένου παράγοντα», τόσο του Αμερικανικού (βλέπε τη Wall Street Journal), όσο και του γερμανικού (βλεπε την FAZ). Ο Κυριάκος Μητσοτάκης όχι μόνο είναι μνημονιακός αλλά συντάσσεται και με την ενδοτική στρατηγική του Σύριζα στο Κυπριακό, ή τα ελληνοτουρκικά και το Μακεδονικό. Παράλληλα είναι οπαδός του «πολυπολιτισμού» και της αποδόμησης της ιστορίας μας. Είναι ένας κοσμοπολίτης νέο-φιλελεύθερος.
Έτσι, ο πολιτισμικός νεοφιλελευθερισμός και ο εθνομηδενισμός καθίστανται κοινή ιδεολογική βάση των δύο μεγαλύτερων κομμάτων της χώρας. Και αν σε αυτούς προστεθεί το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι, τουλάχιστον, τότε ενοποιείται ιδεολογικά η συντριπτική πλειοψηφία των ελληνικών πολιτικών κομμάτων και των ηγετικών ελίτ στην κατεύθυνση του νέο-φιλελευθερισμού.
Κατά τον ίδιο τρόπο, είπαν κάποιοι, που και στην Γαλλία ή την Γερμανία, τα δύο μεγάλα κόμματα, –τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα και την ανάδυση της Λε Πεν–, άσχετα από τις ιδεολογικές τους διαφορές συμμερίζονταν την ίδια –κοινή– πολιτισμικά νέο-φιλελεύθερη ιδεολογία.
Όμως υπάρχει μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε Γαλλία/Γερμανία και Ελλάδα. Οι δύο πρώτες χώρες είναι χώρες ιμπεριαλιστικές, με ισχυρή οικονομία και εγχώρια αστική τάξη, που διατηρούν ακόμα ένα στοιχειώδες κοινωνικό κράτος, ενώ η Ελλάδα είναι μία χώρα παρασιτικά εξαρτημένη από τη Δύση, που έχει υποστεί μια τεράστια οικονομική και κοινωνική καταστροφή και απειλείται στην ίδια της την εθνική ανεξαρτησία και υπόσταση από τον νέο-οθωμανισμό, τα μεταναστευτικά ρεύματα κ.λπ. Επομένως οι νέο-φιλελεύθερες αντιλήψεις που ηγεμονεύουν στις πολιτικές, οικονομικές πνευματικές και πολιτιστικές ελίτ, εκφράζουν τη μειοψηφία του ελληνικού λαού και μπορούν και πρέπει να επιβάλλονται μόνο με τη συνδρομή των ξένων. Ο Τσίπρας δεν θα μπορούσε να σταθεί χωρίς τους Αμερικάνους, και ο Μητσοτάκης δεν θα είχε εκλεγεί χωρίς την τεράστια στήριξη που του προσέφεραν ΜΜΕ, εφημερίδες και κανάλια, πρεσβείες, και αχυράνθρωποι του συστήματος (είναι χαρακτηριστική η στράτευση της Καθημερινής, του Σκάϊ, του Πρετεντέρη, του Βερέμη, ακόμα και της… ΕΡΤ στο πλευρό του).
Επομένως, μπορεί η νίκη του Κυριάκου Μητσοτάκη να αποτέλεσε μια νίκη του εθνομηδενισμού και του νεο-φιλευθερισμού στην κορυφή του πολιτικού συστήματος, ταυτόχρονα όμως απομάκρυνε ακόμα περισσότερο αυτό το σύστημα από την πλειοψηφία των Ελλήνων, που μπροστά στις καταστροφές που υφίστανται ή εκείνες που τους απειλούν στο άμεσο μέλλον, θα εγκαταλείψουν ακόμα περισσότερο το κυρίαρχο πολιτικό προσωπικό. Η νίκη του Κυριάκου Μητσοτάκη αποτελεί στην πραγματικότητα ένα πάρα-πέρα βήμα στην αποξένωση της Νέας Δημοκρατίας και του συστήματος, από τα ίδια τα κοινωνικά στρώματα που εξέφραζε. Διότι αποτέλεσε μια ήττα –συντριπτική και ίσως τελεσίδικη– όχι μόνο για την Καραμανλική Δεξιά αλλά, –κάτι που ξεχνάμε–, και για τον Αντώνη Σαμαρά και τους Σαμαρικούς!
Πράγματι η ήττα των Καραμανλικών οι οποίοι στήριξαν μαζικά τον Μεϊμαράκη, συσκοτίζει και αποκρύβει την κυριολεκτική αποσύνθεση των Σαμαρικών, ως διακριτού ρεύματος στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας. Αρχικώς, αρκετοί όπως ο Παπαμιμίκος ή ο Βορίδης, στήριξαν τον Τζιτζικώστα, άλλοι, κυρίως εν συνεχεία, διχάστηκαν μταξύ Τζιτζικώστα και Γεωργιάδη και στον δεύτερο γύρο στήριξαν τον… Κυριάκο, με πρώτο και καλύτερο τον Γεωργιάδη. Έτσι ο «πατριώτης» Άδωνις – υπογείως και ο Σαμαράς–, στήριξε τον εθνομηδενιστή Μητσοτάκη! Διότι είχαν κάτι κοινό, κατά πολύ ισχυρότερο, στην πραγματικότητα, ήταν και οι δύο νεο-φιλελεύθεροι και μνημονιακοί, παρότι διαχωρίζονται ως προς τον πολιτισμικό φιλελευθερισμό – ο Μητσοτάκης υπέρ του «συμφώνου συμβίωσης», ο Άδωνις κατά. Έτσι το μνημόνιο καταβρόχθισε και τον «πατριώτη» Σαμαρά και έκανε «μητσοτακικό» τον Γεωργιάδη! Προτίμησαν τον νέο-φιλελεύθερο Μητσοτάκη, αποδεικνύοντας πως οι πατριωτικές τους θέσεις παραμένουν υποταγμένες στην κυρίαρχη νέο-φιλελεύθερη και μνημονιακή ιδεολογία, και επομένως στην πράξη εγκαταλείπονται.
Απεδείχθη, λοιπόν, για μια ακόμα φορά, αν χρειαζόταν, πως στα δύσκολα, όλες σχεδόν οι ελίτ της χώρας, είτε δεξιές είτε «αριστερές», παραμένουν υποτελείς στα ξένα συμφέροντα και δεν έχουν τη δυνατότητα να αρθρώσουν κάποιον συνεκτικό πατριωτικό λόγο. Δυστυχώς δεν υπάρχει πλέον κάποια εθνική αστική τάξη, ούτε μια εθνική πνευματική ελίτ, με πραγματικό βάρος στην ελληνική κοινωνία. Κατά συνέπεια για να εκφραστεί θα πρέπει να απομακρυνθεί οριστικά από τα δύο κυρίαρχα πολιτικά στρατόπεδα, που ηγεμονεύονται πλέον από την ίδια ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης, του πολυπολιτισμού, του εθνομηδενισμού.
Και εκ των πραγμάτων θα ανοίξει μια κούρσα ανάμεσα στις δημοκρατικές και τις ολοκληρωτικές/φασιστικές δυνάμεις για το ποιος θα μπορέσει να εκφράσει έστω ένα σημαντικό μέρος αυτής της περιθωριοποιημένης και διαρκώς περιθωριοποιούμενης κοινωνικής πλειοψηφίας.
Περιοδικό Άρδην – Εφημερίδα Ρήξη

Το λαθρομεταναστευτικό βάζει φωτιά στην Ευρώπη

Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2016

 Όλοι εναντίον όλων και μονάχα η Ελλάδα είναι στον κόσμο της

Η πολιτική στρέφεται εναντίον της αστυνομίας, η αστυνομία εναντίον των εφημερίδων, τα κόμματα προσπαθούν να διαχειριστούν την κατάσταση ενώ αλληλοκατηγορούνται, η Μέρκελ προασπαθεί να σώσει την στάση της στο προσφυγικό αλλά τα μετόπισθεν βράζουν... 

Κολωνία: Ολοι εναντίον όλων στον απόηχο των μαζικών επιθέσεων κατά γυναικών
Τα ΜΜΕ καταγγέλουν και καταγγέλλονται, οι αναρτήσεις ξενοφοβικού «αρώματος» απενοχοποιούνται και μουσουλμανικές ενώσεις κατεβάζουν τα τηλέφωνα επειδή δέχονται μόνο ύβρεις: Η «καταιγίδα της Κολωνίας» έχει γίνει πολιτικός τυφώνας που αγκαλιάζει όλη τη Γερμανία -και έχει ήδη αρχίσει να επεκτείνεται και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες για το προσφυγικό.

Τα ελάχιστα νέα στοιχεία που προκύπτουν από τις ανακοινώσεις της Δευτέρας, έντεκα ημέρες μετά τα περιστατικά, περιορίζονται στο ότι όλοι οι μέχρι τώρα ύποπτοι -19 στον αριθμό- είναι «μη γερμανικής ταυτότητας».

Μεταξύ τους βρίσκονται και δέκα αιτούντες άσυλο -οι εννέα από αυτούς είχαν φτάσει στη Γερμανία μετά το Σεπτέμβριο, δηλαδή αρκετοί πιθανότατα με...
τα «κύματα» του βαλκανικού διαδρόμου. Από τους 19, οι 14 είναι από το Μαρόκο ή την Αλγερία. Εννέα βρίσκονταν παράνομα στη χώρα.

Ήταν συντονισμένες οι επιθέσεις; «Αυτό φαίνεται το πιθανότερο» συμπεραίνει ο ομοσπονδιακός υπουργός Δικαιοσύνης.

«Όχι», απαντά όμως η αστυνομία της Κολωνίας. Στην αναφορά της, η αστυνομία της πόλης απορρίπτει ως πιθανότερο αυτό το ενδεχόμενο, με τον αρμόδιο του κρατιδίου για την αστυνομία, Ντίτερ Σούρμαν -ο οποίος και είπε τη Δευτέρα ότι το ότι τόσες επιθέσεις τέτοιου είδους, σεξουαλικής φύσης υπό την επήρρεια αλκοόλ, συνέβησαν ταυτόχρονα σε διαφορετικά σημεία της χώρας «δείχνει μάλλον στο ότι οι επιθέσεις δεν ήταν προσχεδιασμένες ιεραρχικά» και «δεν υπάρχουν ενδείξεις για σύνδεση σε διαφορετικά σημεία».

Η αστυνομία δέχεται επικρίσεις ότι, πέραν της αποτυχίας της την ίδια τη νύχτα της Πρωτοχρονιάς στην Κολωνία, άργησε να αποκτήσει πλήρη εικόνα της κατάστασης και, επιπλέον, στην αρχή «έθαψε» το ότι οι δράστες είχαν μεταναστευτικό ή ακόμη και προσφυγικό υπόβαθρο. Τα όσα ακούγονται από την πλευρά της αστυνομίας αφήνουν να εννοηθεί ότι τέτοια «κατεύθυνση» είχαν πάρει από τις πολιτικές αρχές, ώστε να αποφευχθεί υποδαύλιση έντασης στο προσφυγικό.

«Όχι», απαντούν όμως με τη σειρά τους οι πολιτικοί του κρατιδίου: Ο υπουργός Εσωτερικών της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας, Ραλφ Γέγκερ, το απέρριψε κατηγορηματικά, λέγοντας ότι «από το υπουργείο μας δεν δόθηκε καμία οδηγία στην αστυνομία να αποσιωπήσει δημόσια την καταγωγή ή την νομική κατάσταση των δραστών».

Ο υπουργός ήταν, με τη σειρά του, καταπέλτης για την αστυνομία του κρατιδίου: «Η εικόνα που έδωσε το βράδυ της Πρωτοχρονιάς ήταν απαράδεκτη, [...] τα διαφορετικά τμήματα ήταν ενημερωμένα σε διαφορετικό βαθμό, [...] οι δυνάμεις επί τόπου ήταν ανεπαρκείς αλλά απορρίφθηκε η κινητοποιήση ενισχύσεων που ήταν διαθέσιμες, [...] ζητήσαμε να δημοσιευτούν διευκρινίσεις, και για την καταγωγή των δραστών, αλλά παρά τα επανειλημμένα και σαφή αιτήματά μας αυτό έμόλις την Παρασκευή» είπε, μεταξύ άλλων.

Χαοτική συζήτηση, «βιτριόλι» για όλη την Ευρώπη
Ήταν εξαρχής προφανές ότι η υπόθεση θα έβγαινε από τα γερμανικά σύνορα: Η Σλοβακία ήταν μεταξύ των πρώτων που ενέταξαν το «φάκελο Κολωνία» στο προσφυγικό, ζητώντας μάλιστα να διεξαχθεί έκτακτη σύνοδος της ΕΕ ενώ η Τσεχία περιορίστηκε στο «πολιτικώς ορθό» να ζητήσει, με αφορμή τη συγκυρία, επιτάχυνση των ελέγχων στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ.

Ανάλογο ήταν το κλίμα και σε άλλες χώρες της κεντρικής ΕΕ που κρατούν σκληρή στάση στο προσφυγικό, όπως στην Πολωνία (ο υπουργός Δικαιοσύνης της οποίας επιπλέον, ενώ έχει ανοίξει μία «μίνι-σύγκρουση» με το Βερολίνο για το ζήτημα των νέων νόμων στη Βαρσοβία, αξιοποίησε τα περί «συγκάλυψης» στα γερμανικά ΜΜΕ στη δυσφορία για το νέο πολωνικό νόμο για τα κρατικά ΜΜΕ).

Μέσα στην ίδια τη Γερμανία, η Κολωνία έχει φέρει ξανά στο προσκήνιο την Pegida -και μάλιστα με τον πιο «θερμό» μέχρι στιγμής τρόπο από συστάσεώς της. Τα περιστατικά έντασης με τη συγκέντρωση και τις αντισυγκεντρώσεις στην Κολωνία, όπως και οι συγκρούσεις με την αστυνομία, ήταν πρωτόγνωρα σε σχέση με το λεγόμενο «Κίνημα εναντίον της ισλαμοποίησης της Δύσης».

Η συζήτηση στη γερμανική δημόσια σφαίρα μοιάζει επίσης χαμένη μεταξύ των διαφορετικών αξόνων -οι συζητήσεις μεταξύ των χρηστών στο Διαδίκτυο και τα σχόλια στις ιστοσελίδες των ΜΜΕ, όπως και τα ίδια τα άρθρα τους, μοιάζουν να κινούνται σε ασύμβατα πεδία.

Πρέπει οι επιθέσεις να ενταθούν στο πλαίσιο του προσφυγικού; Ασφαλώς, υποστηρίζουν όσοι σπεύδουν να αναπαράξουν θέσεις που συνήθως ανάγονται στην Pegida και καταλήγουν στο «η Μέρκελ πρέπει να φύγει» (με την, περίεργα «κοινή» επανάληψη, πως «αθέτησε τον όρκο της»).

Ασφαλώς και όχι, υποστηρίζουν άλλοι, που κρούουν τον κώδωνα γενίκευσης και βλέπουν την υπόθεση απλή αφορμή για τα ξενοφοβικά σχόλια -τα οποία, ομολογουμένως, μοιάζουν σαν να περίμεναν μία «σπίθα» για να ξεσπάσουν στο γερμανόφωνο Διαδίκτυο.

Άλλοι προτιμούν να επικεντρωθούν στην έμφυλη διάσταση της υπόθεσης, υποστηρίζοντας πως το πρόβλημα είναι εν γένει η βία κατά των γυναικών. Και σε αυτό όμως, γρήγορα θα βρεθεί κάποιος που θα το συσχετίσει αμιγώς με «πολιτισμικούς παράγοντες», ό,τι κι αν σημαίνει αυτό -και για ορισμένους, συνιστά και πάλι συγκεκαλυμμένο, «πολιτικά ορθό», ρατσισμό.

Στα ίδια τα ΜΜΕ, η εικόνα δεν είναι καθόλου πιο ξεκάθαρη. Οι μεν υποστηρικτές του Pegida θυμούνται τα περί «ψευτών δημοσιογραφών» (ο όρος «Lügenpresse» μάλιστα μπορεί να είναι παλιότερος της Βαϊμάρης, αλλά... αξιοποιήθηκε κατά κόρον τις δυνάμεις που στο τέλος οδήγησαν στο '33) την ώρα που τα μισά κατηγορούν τα υπόλοιπα είτε πως καλλιεργούν στερεότυπα, είτε πως εθελοτυφλούν.

Η ίδια εφημερίδα μάλιστα μπορεί να μοιάζει πολλές φορές χαμένη μεταξύ των διαφορετικών πόλων της συζήτησης -η Sueddeutsche Zeitung ζήτησε συγγνώμη για το εξώφυλλό της στη έκδοση του Σαββατοκύριακου, το Focus αντιστέκεται και επιμένει στο δικό του εξώφυλλο που κρίθηκε προκλητικό.

Γεγονός δε είναι ότι σημειώθηκαν και οι πρώτες επιθέσεις εναντίον μεταναστών στην Κολωνία, με θύματα ομάδα Πακιστανών και έναν σύρο. Η αστυνομία υποστηρίζει ότι είχαν διοργανωθεί μέσω του Διαδικτύου -και ενώ σκόρπιες αναφορές θέλουν την Pegida ακόμη και να πρόκειται να προχωρήσει σε «σύσταση πολιτοφυλακών».

Όσον αφορά την στοχοποίηση, ενδεικτικό του κλίματος είναι ότι το Κεντρικό Μουσουλμανικό Συμβούλιο έχει πλέον... κατεβάσει τα τηλέφωνα επειδή το μόνο που δέχεται είναι απειλές και ύβρεις.

«Ο φαιός όχλος αλωνίζει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, πιστεύει ότι τα στερεότυπά του δικαιώνονται και βλέπει επιτέλους μία ευκαιρία να εξαπολύσει το μίσος του για μουσουλμάνους, ξένους, όσους έχουν διαφορειτκή εμφάνιση και διαφορετικές απόψεις» σχολίασε στην εφημερίδα koelner Stadtanzeiger ο επικεφαλής του Συμβουλίου, Αϊμάν Μαζιέκ.

Στο χαοτικό κλίμα προστίθενται οι φωνές πολιτικών στελεχών που πιέζουν ακόμη περισσότερο τη Μέρκελ ζητώντας σκληρή στάση στο προσφυγικό. Όπως κι αν καταλήξει να κοπάσει η θύελλα, τώρα μία φράση θα ήταν αδιανόητο να προφέρει η καγκελάριος: Το «θα τα καταφέρουμε» που είχε αρχικά πει για το προσφυγικό, φράση που είχε κερδίσει ήδη από πριν τη χλεύη των αντιτιθέμενων.


Μέση Ανατολή: Ακτινογραφία των αντιπάλων μετώπων


11-1-2016
Να μετατραπεί η δίκαιη οργή για την εκτέλεση του Νιμρ αλ-Νιμρ σε συνειδητή πάλη για την ήττα και την εκδίωξη της Αυτοκρατορίας από τη Μέση Ανατολή! 
Π. Παπ. για το avantgarde

 rtx20vtw
Συνοπτική αναφορά των γεγονότων

  
Τα γεγονότα που ακολούθησαν την εκτέλεση του Νιμρ αλ-Νιμραπό τα βασιλικά παράσιτα της Σαουδικής Αραβίας είναι πλέον μάλλον γνωστά από την ειδησεογραφία και δε θα μπούμε σε πολλές λεπτομέρειες. Κατά περίεργο τρόπο, μια αξιοπρεπή δημοσιογραφική κάλυψη της ιστορίας μπορεί να βρει κανείς εδώ (1) 

Πολύ συνοπτικά, οι Σαούδ αποφάσισαν να ξεκινήσουν τη νέα χρονιά με έναν κύκλο αίματος, εκτελώντας την ίδια μέρα 47 φυλακισμένους σε 12 φυλακές. Σε 8 φυλακές τούς αποκεφάλισαν, ενώ στις άλλες 4 τούς τουφέκισαν. Τα ακέφαλα πτώματα σταυρώθηκαν και τοποθετήθηκαν σε κοινή θέα, στέλνοντας ένα ξεκάθαρο μήνυμα για το τι περιμένει όποιον σκεφτεί να αμφισβητήσει την εξουσία της υπεραντιδραστικής δυναστείας. 

Μεταξύ των εκτελεσθέντων ήταν και ο Νιμρ αλ-Νιμρ,μουσουλμάνος κληρικός και ηγετική μορφή της καταπιεσμένης σιιτικής μειονότητας της Σαουδικής Αραβίας. Αφού ανακρίθηκε με βασανιστήρια και πέρασε από μια δίκη παρωδία, καταδικάστηκε με κατηγορίες όπως «ανυπακοή στον άρχοντα» και «ενθάρρυνση, ηγεσία και συμμετοχή σε διαδηλώσεις». Τα «εγκλήματα» αυτά τα διέπραξε στις μαζικές διαδηλώσεις που ξέσπασαν στην (κυρίως σιιτική) ανατολική Σαουδική Αραβία το 2011 με λαϊκά αιτήματα για δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις και για να μπει τέλος στην καταπίεση του σιιτικού πληθυσμού. 

Μαζί με τον Νιμρ εκτελέστηκαν και άλλοι τρεις Σιίτες, ένας από τους οποίους ήταν ανήλικος όταν τέλεσε το υποτιθέμενο έγκλημά του. Οι υπόλοιποι ήταν Σουνίτες που κατηγορούνταν για συμμετοχή σε παλιότερες επιθέσεις της αλ-Κάιντα. 

Η εκτέλεση του αλ-Νιμρ πυροδότησε ένα κύμα οργής και διαδηλώσεων στο μουσουλμανικό κόσμο, κυρίως ανάμεσα στο σιιτικό πληθυσμό, ενώ καταδικάστηκε και από Σουνίτες θρησκευτικούς ηγέτες. Οι ηγέτες του φοβερού αυτού προπυργίου της δημοκρατίας και της ελευθερίας ενάντια στο σκοταδισμό και τη βαρβαρότητα που είναι ο «ελεύθερος δυτικός κόσμος» (οι σύμμαχοι δηλαδή των Σαούδ), απάντησαν στην εκτέλεση με άχρωμες και άοσμες δηλώσεις του τύπου «η Σαουδική Αραβία πρέπει να σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα», ενώ ο Μπαν Κι Μουν, γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, δήλωσε «βαθύτατα απογοητευμένος» – να θυμίσουμε εδώ ότι η Σαουδική Αραβία ηγείται της επιτροπής ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ΟΗΕ. Κανένας τους δεν καταδίκασε την πολιτική εκτέλεση του αλ-Νιμρ.


U.S. President Barack Obama meets with Saudi Arabia's King Salma
Ο Ομπάμα με τον «προσωπικό του φίλο», όπως αποκαλεί το βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας
  
Η πολιτική στόχευση των εκτελέσεων 

Οι Σαούδ είχαν πολύ συγκεκριμένη πολιτική στόχευση όταν διέταζαν τις εκτελέσεις αυτές. Στο εσωτερικό μέτωπο, με την εκτέλεση του αλ-Νιμρ μαζί με τους κατηγορούμενους ως μέλη της αλ-Κάιντα έστελναν ένα ματωμένο μήνυμα στη σιιτική μειονότητα που συστηματικά καταπιέζουν: η οποιαδήποτε αντιπολίτευση θα θεωρείται τρομοκρατική πράξη. 

Ταυτόχρονα, η εκτέλεση των φερόμενων ως μέλη της αλ-Κάιντα αντανακλά το άγχος που νιώθουν οι Σαούδ απέναντι στα ουαχαβίτικα παιδιά τους, οργανώσεις όπως το ISIS και την αλ-Νούσρα, που μολονότι τυγχάνουν της υλικής και ηθικής στήριξης των Σαούδ στο εξωτερικό και δη στη Συρία, ενίοτε επιτίθενται και σε αυτούς που τα ανέθρεψαν. 

Τα παραπάνω πρέπει να ιδωθούν στο πλαίσιο της οικονομικής κρίσης που βαθαίνει,
 με την τιμή του πετρελαίου, η παραγωγή του οποίου αποτελεί τη βάση της οικονομίας της χώρας, να κατρακυλά και την Goldman-Sachs να εκτιμά(2) πως μπορεί να πέσει ακόμα και στα $20 το βαρέλι. Παρά την κατρακύλα της τιμής του πετρελαίου, οι Σαούδ – με τη σύμφωνη γνώμη των ΗΠΑ – αρνούνται να μειώσουν την παραγωγή. 

Κανείς μπορεί να πάρει μια ιδέα για τους λόγους πίσω από αυτή την απόφαση αν ρίξει μια ματιά στις οικονομίες κάποιων αντιπάλων της αυτοκρατορίας: της Ρωσίας, του Ιράν και της Βενεζουέλας. Η βασιλική οικογένεια έχει επιβάλει μέτρα λιτότητας(3) για να αντιμετωπίσει το έλλειμμα των $98 δις που καταγράφηκε στον προϋπολογισμό του βασιλείου το 2015. Τα μέτρα περιλαμβάνουν περικοπές στην επιδότηση του πετρελαίου κίνησης, την αύξηση της τιμής του πετρελαίου κατά 50% στα πρατήρια, αυξήσεις στις τιμές της ηλεκτρικής ενέργειας και του νερού, καθώς και την εισαγωγή ΦΠΑ για πρώτη φορά και το πάγωμα των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, που αποτελούν την πλειοψηφία του εργατικού δυναμικού στη χώρα.Καταλαβαίνει κανείς ότι η λιτότητα και η σκληρή καταστολή πάνε χέρι-χέρι. 

Στο εξωτερικό, η εκτέλεση του αλ-Νιμρ είναι μια συνειδητή προσπάθεια από τους Σαούδ να σπείρουν θρησκευτικό μίσος και διαχωρισμό στην περιοχή, και ταυτόχρονα μια συνειδητή πρόκληση προς το Ιράν, του οποίου μάλιστα την πρεσβεία βομβάρδισαν(4) χθες στην Υεμένη. Η πρόκληση αυτή ήρθε τη στιγμή που ήταν να αρθούν οι κυρώσεις εναντίον του Ιράν και που ο στόχος των ιμπεριαλιστών για αλλαγή καθεστώτος στη Συρία φαίνεται να αποτυγχάνει, σε αυτή τη φάση τουλάχιστον. 

Οι Σαούδ επίσης έχουν αγχωθεί με τη συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και θέλουν να τη σαμποτάρουν με κάθε τρόπο. Η ανακοίνωση της διακοπής των διπλωματικών σχέσεων με το Ιράν, που ήρθε την Κυριακή με πρόσχημα μια επίθεση διαδηλωτών ενάντια στην πρεσβεία της Σαουδικής Αραβίας στην Τεχεράνη, είναι φυσικό επακόλουθο. Η διακοπή των διπλωματικών σχέσεων ακολουθήθηκε από την απαγόρευση πτήσεων από και προς το Ιράν και τη διακοπή των εμπορικών δεσμών με τη χώρα αυτή. Τις διπλωματικές τους σχέσεις με το Ιράν διέκοψαν και το Μπαχρέιν και το Σουδάν, ενώ μερικώς το έκαναν και τα Εμιράτα. 


Θρησκευτικός πόλεμος; 

Τις τελευταίες μέρες όλα τα σημαντικά δυτικά μέσα και διάφορα think tanks δουλεύουν υπερωρίες για να μας πείσουν ότι η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή έχει θρησκευτικό χαρακτήρα. Ενδεικτικά μπορεί να δει κανείς τα σχετικά άρθρα που δημοσιεύτηκαν μέσα σε μια μέρα σε Washington Post (5), NY Times (6), BBC (7), CNN (Cool. και στο αμερικάνικο think tank Carnegie (9). 

«Όλο αυτό που γίνεται στη Μέση Ανατολή είναι μια θρησκευτική σύγκρουση μεταξύ Σουνιτών και Σιιτών», αυτό είναι το νόημα που προσπαθούν να μας περάσουν. Το BBC μάς λέει χοντρά-χοντρά ότι οι Σουνίτες και οι Σιίτες μισούν ο ένας τον άλλον γιατί έχουν μια αρχαία διαμάχη. Άρα προφανώς πρέπει να τους αφήσουμε να σφαχτούν μεταξύ τους και να μη μας ενδιαφέρει. Και γιατί άραγε να μας ενδιαφέρει το ποιος ιμάμης ερμηνεύει σωστότερα το Κοράνι; 

Ειδικά το άρθρο του θινκ τανκ είναι φοβερό. 

Κλαψουρίζει για τη θρησκευτική σύγκρουση «μεταξύ Σιιτών και Σουνιτών που δηλητηριάζει την Υεμένη», τη στιγμή που η Υεμένη δέχεται εισβολή και βομβαρδισμούς εδώ και εννιά μήνες από μια συμμαχία υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ με τους Σαούδ επικεφαλής. 

Αυτό το έγκλημα, που έχει προκαλέσει το θάνατο περίπου 7,500 ανθρώπων και τον τραυματισμό 14,000, έχει συνοδευτεί και από έναν δολοφονικό ναυτικό αποκλεισμό, που έχει οδηγήσει το 80% του υεμενίτικου πληθυσμού στα πρόθυρα λιμού, μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού να μην έχει καν πρόσβαση σε πόσιμο νερό, 500,000 παιδιά να κινδυνεύουν από υποσιτισμό και 2.5 εκατομμύρια Υεμενίτες να έχουν εκτοπιστεί. 

Τι έπαθε ξαφνικά το ευαγές ίδρυμα και ανησύχησε για το καλό της Υεμένης; Η απάντηση είναι ότι οι Χούτι, που δίνουν έναν δίκαιο πόλεμο ενάντια στις συντριπτικά υπέρτερες δυνάμεις του ιμπεριαλισμού και των τοποτηρητών του, κερδίζουν έδαφος και καταφέρνουν πλήγματα και μέσα στη Σαουδική Αραβία. 

Αυτοί οι Χούτι φωνάζουν μάλιστα και «ακραία» συνθήματα όπως «θάνατος στην Αμερική, θάνατος στο Ισραήλ», που αγχώνουν το θινκ τανκ μας• δεν είναι σαν τους σαλαφίτες που έχουν βγάλει από το επίκεντρο της διαμάχης το σιωνιστικό μαντρόσκυλο και φωνάζουν «θάνατος στους Πέρσες, τους ζοροαστριστές, τους Νουσαΐρι (υποτιμητικός όρος για τους Αλαουίτες) και το Hizb al-Shaytan (κόμμα του σατανά, εννοούν τη Χεζμπολλά)». 

Στην πραγματικότητα, ο πόλεμος που διεξάγεται με επίκεντρο τη Συρία – που δεν έχει ακόμα κορυφωθεί, και που η έκβασή του θα καθορίσει τον παγκόσμιο συσχετισμό για τα επόμενα πολλά χρόνια – δεν είναι θρησκευτικός, παρά το γεγονός ότι οι Σαούδ και διάφοροι άλλοι σύμμαχοι των ιμπεριαλιστών στην περιοχή, μαζί με τις αντιδραστικές τζιχαντιστικές και σαλαφιτικές οργανώσεις που οι ίδιοι χρηματοδοτούν, προσπαθούν με όλα τα μέσα να τον μετατρέψουν σε τέτοιον. 

Σε αναλυτικό επίπεδο, ο χαρακτήρας του πολέμου αυτού δε χωράει σε υπεραπλουστευτικά έτοιμα σχήματα, και θα τον πιάσουμε αν χρειαστεί σε μεγαλύτερο βάθος σε μελλοντική αρθρογραφία. Η μεγάλη εικόνα σε πολιτικό πάντως επίπεδο, που όσο περνάει ο καιρός γίνεται ολοένα και πιο καθαρή, περιλαμβάνει τον περαιτέρω διαχωρισμό των στρατοπέδων στην περιοχή όχι με όρους εθνικούς ή θρησκευτικούς, αλλά με όρους αντιιμπεριαλιστικής πάλης – διαμεσολαβημένης φυσικά από τη θρησκεία και όλο το ιστορικό φορτίο που κουβαλάνε οι λαοί της περιοχής. 




rallyΑπό παλιότερη συγκέντρωση ενός από τα κομμουνιστικά κόμματα της Συρίας στη Δαμασκό. Κόκκινες σημαίες με σφυροδρέπανα, σημαίες του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, συριακές και παλαιστινιακές σημαίες, διακρίνονται και μια σημαία της Χεζμπολλά και μία της Βενεζουέλας. Το μεγάλο πανό γράφει «Η αντίσταση είναι η μόνη επιλογή μας / αξιοπρέπεια για την πατρίδα και τον πολίτη πάνω από όλα» Στο ένα στρατόπεδο βρίσκονται η συριακή κυβέρνηση, το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (10), η Χεζμπολλά, οι Χούτι και το Ιράν (που η ΑΝΤΑΡΣΥΑ φαίνεται να θεωρεί «υπο-ιμπεριαλισμό» στις θέσεις για την επικείμενη συνδιάσκεψή της) με την υποστήριξη της Ρωσίας, μιας περιφερειακής καπιταλιστικής χώρας (μάλλον θα περιμένουμε αιώνια όσους τη χαρακτηρίζουν ιμπεριαλιστική να στοιχειοθετήσουν με κάποιον τρόπο τον ισχυρισμό τους). 

Στο άλλο στρατόπεδο βρίσκονται οι μεγαλύτεροι τρομοκράτες και δολοφόνοι του πλανήτη, οι νατοϊκοί ιμπεριαλιστές, μαζί με τους τοποτηρητές τους στην περιοχή (Σαουδική Αραβία, Ισραήλ, Τουρκία, πετρομοναρχίες του Κόλπου) και τις διάφορες τζιχαντιστικές και σαλαφίτικες σουνιτικές οργανώσεις (ISIS, αλ-Νούσρα, αλ-Κάιντα Υεμένης κοκ), που παρά το γεγονός ότι έχουν μια δική τους δυναμική και δεν είναι ακριβώς ενεργούμενα των ιμπεριαλιστών και των συμμάχων τους, η παρουσία και η δράση τους διευκολύνει και προάγει την ιμπεριαλιστική ατζέντα. 

Στο ενδιάμεσο αυτών των στρατοπέδων υπάρχουν διάφορες ταλαντευόμενες δυνάμεις, που σύντομα θα κληθούν να επιλέξουν καθαρά πλευρά. 


Πώς βλέπει τον πόλεμο αυτόν ο Γενικός Γραμματέας της Χεζμπολλά 
Ας μας συγχωρέσουν οι διάφοροι σύντροφοι που όταν μιλούν για το χαρακτήρα του συριακού εμφυλίου επικαλούνται κάποιους «ακτιβιστές», που είναι με την «επανάσταση ενάντια στο δικτάτορα Άσσαντ», χωρίς σχεδόν ποτέ να τους κατονομάζουν. 

Ας μας συγχωρέσουν και οι ιμπεριαλιστές (ο λόγος των οποίων μοιάζει εντυπωσιακά με αυτόν των προαναφερθέντων συντρόφων) που μιλάνε συχνά για «μετριοπαθείς αντάρτες» χωρίς επίσης ποτέ να τους κατονομάζουν. 

Έτσι για αλλαγή, εμείς θα κατονομάσουμε την – υπαρκτή – πηγή τα λόγια της οποίας θα μεταφέρουμε. Ας δούμε πώς αντιλαμβάνεται τον πόλεμο αυτόν ο Σαγιέντ Νασραλλά, ηγέτης της Χεζμπολλά, σιιτικής οργάνωσης ριζοσπαστικού Ισλάμ. Σε ένα λόγο (11) που εκφώνησε στις 23 Οκτώβρη 2015 είπε τα εξής: 

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες θέλουν τη Μέση Ανατολή κάτω από την πολιτική, στρατιωτική, οικονομική και πολιτιστική κυριαρχία τους. Η Ουάσινγκτον χρησιμοποιεί το ‘Ισραήλ’ ως εργαλείο για την προώθηση της ατζέντας αυτής. Η ύπαρξη του ‘Ισραήλ’ εξαρτάται από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Εάν η χρηματοπιστωτική, οικονομική και στρατιωτική υποστήριξη που παρέχει η Ουάσιγκτον στο Τελ Αβίβ σταματήσει, το ‘Ισραήλ’ θα πάψει να υπάρχει. Τα θύματα του ‘Ισραήλ’ είναι οι Παλαιστίνιοι και οι Λιβανέζοι, δυο λαοί που έχουν υποστεί κατοχή και σφαγές στα χέρια του ‘Ισραήλ’. Το φταίξιμο για τις ενέργειες του ‘Ισραήλ’, συνεπώς, βαραίνει περισσότερο την Ουάσιγκτον, αφέντη του ‘Ισραήλ’, από ό,τι τον Νετανιάχου και τον τρομοκρατικό στρατό του. Ως εκ τούτου, οι Παλαιστίνιοι και οι Λιβανέζοι είναι τα κύρια θύματα της προσπάθειας των ΗΠΑ να κυριαρχήσουν στη Μέση Ανατολή. 
Η αμερικάνικη εξωτερική πολιτική έχει ως στόχο τη λεηλασία του πετρελαίου, του φυσικού αερίου και του πλούτου της περιοχής. Την οδηγούν οι ιδιοκτήτες των εταιρειών πετρελαίου και όπλων, όχι οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Πράγματι, όλα τα λόγια της Ουάσινγκτον σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη δημοκρατία δεν έχουν κανένα νόημα. Οι μεγαλύτερες δικτατορίες στην περιοχή χρηματοδοτούνται και υποστηρίζονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτές οι δικτατορίες παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και περιφρονούν τις εκλογές. Οι σύμμαχοι των ΗΠΑ στην περιοχή δεν είναι τίποτα άλλο, παρά τοπικές διοικήσεις με επικεφαλής ένα βασιλιά ή πρόεδρο που λογοδοτεί στην Ουάσιγκτον. Οι αποφάσεις που σχετίζονται με τον πόλεμο, την ειρήνη, την εξωτερική πολιτική και τις αγορές είναι στα χέρια του αφέντη τους, των Ηνωμένων Πολιτειών. 
Οι τιμωρητικές πτυχές της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής έχουν στόχο όποιον αρνείται να υποκύψει στην κυριαρχία των Η.Π.Α., αρνείται δηλαδή να μετατραπεί σε τοπική επέκταση της κυβέρνησης των ΗΠΑ (και κατ’ επέκταση, των μεγάλων εταιρειών πετρελαίου και όπλων που κυριαρχούν στις ΗΠΑ). Το να παίρνει κανείς τις δικές του αποφάσεις στη βάση των συμφερόντων της χώρας του είναι απαράδεκτο για τις Ηνωμένες Πολιτείες. 
Για παράδειγμα, το σύνολο της εχθρότητας της Ουάσιγκτον απέναντι στο Ιράν προκαλείται από την επιθυμία του Ιράν να είναι μια ελεύθερη και ανεξάρτητη χώρα που να κατέχει και να ελέγχει τη δική της οικονομία και να διατηρεί την αξιοπρέπεια του λαού της. Κάτι τέτοιο στέκεται ενάντια στην ηγεμονία των ΗΠΑ και, επομένως, είναι απαράδεκτο για την Ουάσιγκτον. 
Η Ουάσιγκτον εξαπολύει πολέμους δια αντιπροσώπων εναντίον των χωρών που επιδιώκουν να γίνουν ανεξάρτητες και ισχυρές. Οι Ηνωμένες Πολιτείες διεξάγουν έναν τέτοιο πόλεμο στη Μέση Ανατολή ενάντια σε όποιον αρνείται να υποκύψει στην κυριαρχία τους. Οι αντιπρόσωποί τους είναι οι ακραίοι σουνίτες ισλαμιστές τζιχαντιστές ή τακφίρι (συμπεριλαμβανομένου του ISIS και του μετώπου αλ-Νούσρα, απόγονοι και οι δύο της αλ-Κάιντα, με το δεύτερο να λανσάρεται απατηλά από την αμερικάνικη προπαγάνδα ως «μετριοπαθείς» αντάρτες). Ο πραγματικός ηγέτης και συντονιστής των τακφίρι είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες με τη βοήθεια των περιφερειακών συμμάχων τους. 
Σήμερα, η Ουάσιγκτον μάς λέει ότι είτε θα είμαστε δούλοι των ΗΠΑ, είτε θα μας πολιορκήσει και θα στέλνει βομβιστές αυτοκτονίας εναντίον μας. Ο συνεχιζόμενος πόλεμος δε διεξάγεται για τις μεταρρυθμίσεις, τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, την εξάλειψη της φτώχειας και την καταπολέμηση της αμάθειας, αλλά για των υποταγή όσων απορρίπτουν τις ηγεμονικές φιλοδοξίες των Ηνωμένων Πολιτειών.»
 

Λίγο αργότερα, το ISIS ματοκυλούσε μια γειτονιά στο Λίβανο,χτυπώντας μια αγορά γεμάτη αμάχους, σκοτώνοντας 44 ανθρώπους και τραυματίζοντας 240. Τα ιμπεριαλιστικά φερέφωνα είχανε βγει τότε και έλεγαν για χτύπημα ενάντια σε «προπύργιο της Χεζμπολλά», φράση που παραπέμπει σε στρατιωτικό στόχο, προσπαθώντας να κρύψουν τη φύση της επίθεσης• φυσικά, όταν μερικές μέρες μετά το ISIS χτυπούσε στο Παρίσι, κανένας δε βγήκε να μιλήσει για χτύπημα ενάντια σε προπύργιο του ΝΑΤΟ. Σε εκείνη τη φάση, ήταν γνωστό ότι στο χτύπημα είχαν βοηθήσει Σύροι και υπήρχαν υποψίες ότι είχαν εμπλακεί και (Σουνίτες) Παλαιστίνιοι, πρόσφυγες στο Λίβανο. Απαντώντας σε αυτές τις υποψίες, ο Νασραλλά δήλωσε: 

«Όταν δεχόμαστε επιθέσεις, πρέπει να αναγνωρίσουμε τους στόχους του εχθρού και να δουλέψουμε για να οδηγήσουμε αυτούς τούς στόχους σε ήττα. Ποιοι είναι αυτοί οι στόχοι; 
Πρώτον: η δημιουργία διχόνοιας στο Λίβανο σε διάφορα επίπεδα. Η ανακοίνωση των ψεύτικων ονομάτων των δραστών (δύο παλαιστινιακά και ένα συριακό) από το ISIS όπως και η τοποθεσία της επίθεσης (δίπλα στον καταυλισμό), σχεδιάστηκαν σαφώς για να δημιουργήσουν διαχωρισμό μεταξύ του Λιβάνου και των Παλαιστινίων, συγκεκριμένα μεταξύ του Dahiyeh / Νοτίων Προαστίων και του καταυλισμού προσφύγων του Bourj el Barajneh, και να δημιουργήσει διαχωρισμό μεταξύ του Λιβάνου και των Σύρων προσφύγων. Ο στόχος αυτός απέτυχε – λόγω της συνειδητοποίησης της κοινότητας στο στόχαστρο και της χώρας μας. Επίσης, βοήθησαν οι σαφείς καταδίκες από τις διάφορες παλαιστινιακές ομάδες και καταυλισμούς. Για ό,τι συνέβη και για ό,τι θα μπορούσε να συμβεί, το λέω αυτό σε όλους όσουν ζουν στο Λίβανο και ιδιαίτερα στους Λιβανέζους: πρέπει να θυμόμαστε πάντα ότι οι Ισραηλινοί και οι τακφίρι θέλουν έναν εμφύλιο πόλεμο στο Λίβανο – και αυτό θα εκπληρώσει τους στόχους τόσο του ‘Ισραήλ’ όσο και του ‘ISIS’• αυτός είναι ο στόχος τους: η καταστροφή χωρών και στρατών. 
Το λιβανέζικο επίτευγμα είναι ότι δεν αφήσαμε το Λίβανο να πέσει σε αυτήν την άβυσσο. Ανεξάρτητα από τις πληγές μας και τα βάσανά μας, ανεξάρτητα από την ανάλυσή μας, πρέπει πάντα να λειτουργούμε με αυτή την ευαισθητοποίηση και αυτή την εμπιστοσύνη. Ποιες είναι οι πιο στοχευμένες τοποθεσίες για όσους θέλουν να δημιουργήσουν τέτοιους διαχωρισμούς και βία; Υπάρχει ένας στόχος να μετατραπεί ο παλαιστινιακός λαός σε εχθρό όλων στην περιοχή. Αυτό που συνέβη την Πέμπτη (σ.σ. η βομβιστική επίθεση) εντάσσεται σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο. Κάνουν λάθος. Οι βομβιστές αυτοκτονίας δεν ήταν Παλαιστίνιοι. Αλλά ας υποθέσουμε ότι υπάρχουν Παλαιστίνιοι που εμπλέκονται στο ‘ISIS’ ή την αλ-Νούσρα. Δεν υπάρχει καμιά απολύτως θρησκευτική, πολιτική ή ηθική δικαιολογία για τον κάθε έναν από εμάς να επιρρίψει την ευθύνη για αυτό το έγκλημα στον παλαιστινιακό λαό και τους παλαιστινιακούς καταυλισμούς. Έχουμε ευθύνη – και πρέπει να μιλάμε και να ενεργούμε με υπευθυνότητα. 
Επίσης, οι Παλαιστίνιοι στους προσφυγικούς καταυλισμούς έχουν και αυτοί την ευθύνη να ενεργήσουν όπως μπορούν. Οι παρατάξεις τους έχουν μεγαλύτερη ευθύνη στο θέμα αυτό από ό,τι οι λιβανέζικες δυνάμεις ασφαλείας. Ο αγώνας των Παλαιστινίων είναι και δικός μας αγώνας• τα βάσανά μας είναι κοινά• η μάχη που δίνουμε είναι κοινή. Ζητώ σήμερα από όλους όσους ζουν στους παλαιστινιακούς καταυλισμούς να βοηθήσουν στην προσπάθεια να εμποδίσουμε να γίνονται διάφορα σπίτια ή γειτονιές τοποθεσίες οργάνωσης για αυτούς τους τρομοκράτες – οι οποίοι αποτελούν προσβολή για τη θρησκεία μας και για τον ιερό αγώνα μας για την Παλαιστίνη. 
Επίσης, όπως τονίζουμε το ρόλο των καταυλισμών, καθίσταται αναγκαίο για εμάς να καλέσουμε την κυβέρνηση του Λιβάνου να στηρίξει τους παλαιστινιακούς καταυλισμούς με όλες της τις δυνάμεις. Ό,τι είπα για τους Παλαιστίνιους αδελφούς μας ισχύει και για τους Σύρους αδελφούς μας που βρίσκονται στο Λίβανο. Αν ένας από τους βομβιστές είναι Σύρος, αυτό δε δίνει σε κανέναν την παραμικρή δικαιολογία να επιτεθεί σε Σύρους πρόσφυγες. Έχουμε σταθεί υπεύθυνοι στο θέμα αυτό, αλλά χρειάζεται να το επαναλάβουμε. 
Πολλοί από τους πρόσφυγες μάς στηρίζουν πολιτικά, ενώ άλλοι αντιτίθενται στο καθεστώς και στο ‘ISIS’. Ναι, φυσικά, και υπάρχουν κάποιοι ανάμεσα στους πρόσφυγες που μπορεί να υποστηρίζουν το ISIS. Αλλά δε μπορούμε να τσουβαλιάσουμε όλους τούς πρόσφυγες από τη Συρία – έχουμε ηθική και θρησκευτική ευθύνη να μην το κάνουμε. Επίσης, όπως το έχουμε ζητήσει από τους Παλαιστίνιους αδελφούς μας, το ζητάμε και από τους Σύρους: ανεξάρτητα από την πολιτική σας θέση σε σχέση με το καθεστώς ή την αντιπολίτευση, οι κοινοί μας στόχοι δεν επιτρέπουν να γίνονται τα σπίτια σας μέρος οργάνωσης τρομοκρατικών επιθέσεων. Ζητώ από όλους τούς πρόσφυγες να συνεργάζονται με τις κυβερνητικές υπηρεσίες. Υπήρξαν και Παλαιστίνιοι και Σύροι μάρτυρες και τραυματίες μεταξύ των μαρτύρων από την επίθεση της Πέμπτης. 
Και επιτρέψτε μου να επανέλθω στους Λιβανέζους – αν προκύψει ότι σε αυτό το τρομοκρατικό δίκτυο υπάρχουν κάποιοι Λιβανέζοι που ανήκουν σε συγκεκριμένους κλάδους του Ισλάμ, όπως ο σουνιτικός κλάδος, όπως αυτοί που συνελήφθησαν, αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί κανένας να επιρρίψει την ευθύνη για αυτή την επίθεση στο σουνιτικό κλάδο. Ένας από τους στόχους των τακφίρι είναι να δημιουργήσουν έναν εμφύλιο πόλεμο μεταξύ Σιιτών και Σουνιτών. Όλοι μας, ενωμένοι σε όλο το Λίβανο, όλοι όσοι έχουμε βρεθεί ή θα μπορούσαμε να είχαμε βρεθεί στο στόχαστρο, πρέπει να έχουμε επίγνωση της θρησκευτικής διαμάχης που βοηθά τους στόχους του εχθρού και αποδυναμώνει και απειλεί τη χώρα μας.»


saadatquntar-600x366
Ο Αχμάντ Σανταάτ (αριστερά), Γενικός Γραμματέας του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης που βρίσκεται φυλακισμένος στα μπουντρούμια των Σιωνιστών, μαζί με τον Σαμίρ αλ-Κουντάρ, στέλεχος της Χεζμπολλά που σκοτώθηκε στις 19 Δεκέμβρη από ισραηλινό βομβαρδισμό. Εδώ η δήλωση του Αχμάντ Σανταάτ για το θάνατο του Σαμίρ αλ-Κουντάρ.

Αναφερόμενος δε στην εκτέλεση του Νιμρ αλ-Νιμρ, στον πιο πρόσφατο λόγο του στις 3.1.016, ανέφερε (σε περιληπτική μετάφραση):

«Στη χώρα που ονομάζεται εσφαλμένα βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας – μια χώρα που έχει πάρει το όνομα της από μια οικογένεια! – μια οικογένεια έχει επιβληθεί πάνω στο λαό της χώρας αυτής με σφαγές και τρομοκρατία με αγγλικά λεφτά. 
Το θέμα δεν είναι διαμάχη μεταξύ Σιιτών και Σουνιτών. Οι Σαούδ με αυτή την εκτέλεση λένε στους ανθρώπους πως είτε θα ζουν σαν πρόβατα στο βασίλειό τους είτε θα σφαγιάζονται σαν πρόβατα. Το μήνυμα αυτό δείχνει το πραγματικό πρόσωπο των Σαούδ, το δολοφονικό, τρομοκρατικό, τακφίρικο πρόσωπό τους. Το ίδιο κάνουν εδώ και δέκα μήνες και στην Υεμένη, γιατί η Υεμένη τούς είπε όχι. Όταν Σουνίτες θρησκευτικοί ηγέτες κριτικάρουν την εκτέλεση, κάνουν κάτι ιστορικό και σημαντικό. Οι Σιίτες πρέπει να προσέξουν και να μη μετατρέψουν την εκτέλεση σε διαμάχη μεταξύ των Σουνιτών και των Σιιτών. Το μάρτυρα Νιμρ αλ-Νιμρ τον σκότωσαν οι Σαούδ – τελεία και παύλα. Το να χρησιμοποιήσει κανείς την εκτέλεσή του για να επιτεθεί στους Σουνίτες θα ήταν προδοσία στον ίδιο το μάρτυρα! Δεν πρέπει να βοηθάει κανείς στην υλοποίηση των στόχων των δολοφόνων. 
Δεν είναι η ώρα να πουν όλα τα μέσα ενημέρωσης την αλήθεια για αυτά που έλεγε ο Νιμρ αλ-Νιμρ; Δεν είναι ώρα να πούμε στον κόσμο πως το καθεστώς αυτό καταστρέφει το Ισλάμ; Δεν είναι ώρα να πούμε πως τα θεμέλια της σκέψης των τακφίρι είναι οι σφαγές ενάντια σε Χριστιανούς και Μουσουλμάνους; Τα βιβλία που διδάσκει το ISIS είναι τα ίδια βιβλία που διδάσκουν και οι Σαούδ. Οι πράξεις τους είναι ίδιες. Δεν είναι ώρα να πούμε στον κόσμο ότι αυτές οι τρομοκρατικές τακφίρικες ομάδες δεν είναι παρά πρακτορεία που υποστηρίζονται από τους Σαούδ; Δεν είναι ώρα να πούμε πως στη γη που πήρε το όνομα ‘Σαουδική Αραβία’ ζει ένας καταπιεσμένος λαός που κυβερνιέται από εγκληματίες που φέρονται σαν να ήταν οι ίδιοι οι προφήτες; Δεν είναι ώρα να μιλήσουμε για το ότι το καθεστώς έχει υποστηρίξει τις ΗΠΑ, τη Μεγάλη Βρετανία και το ‘Ισραήλ’ για δεκαετίες; Ναι, η πιο σημαντική απάντηση στην εκτέλεση είναι να πούμε την αλήθεια. Δολοφονήθηκε επειδή έλεγε την αλήθεια με θάρρος. Είναι υποχρέωση ολόκληρου του ισλαμικού κόσμου να πει την αλήθεια που έλεγε ο αλ-Νιμρ. Οι Σαούδ δε μπορούν να σκοτώνουν όποιον θέλουν. Η υποκρισία πρέπει να σταματήσει. Η εξαγορά αίματος με χρήματα πρέπει να σταματήσει. 
[…] Η εκτέλεση αυτή θα είναι το τέλος του καθεστώτος αυτού! 
Και μια τελευταία δήλωση. Έχουν περάσει δυο βδομάδες από τη μέρα που μαρτύρησε ο Σαμίρ αλ-Κουντάρ. Οι «Ισραηλινοί» είναι φοβισμένοι και εμείς είμαστε διατεθειμένοι να απαντήσουμε. Πρέπει να φοβούνται και πρέπει να κρύβονται. Σε κάθε περίπτωση, περιμένουμε.»
 

Έτσι λοιπόν βλέπει τον πόλεμο που διεξάγεται στην περιοχή η Χεζμπολλά. Και η ηγεσία του Ιράν δεν προσπαθεί να δώσει θρησκευτικό τόνο στη διαμάχη. Ο πρόεδρος Ρουχανί έγραψε στο τουίτερ: 

«Ποια χώρα εντείνει το χάσμα μεταξύ Σουνιτών και Σιιτών, βομβαρδίζει την Υεμένη και υπονομεύει τις κυβερνήσεις του Ιράκ και της Συρίας παρέχοντας χρήματα και όπλα στο ISIS;». 

Ο ίδιος πρόεδρος αναφέρει συχνά, μιλώντας για τα διάφορα σχόλια περί σιιτικής ημισελήνου τα οποία χαρακτηρίζει αβάσιμα, ότι «δεν υπάρχει καμιά σιιτική ημισέληνος και καμιά σουνιτική ημισέληνος – αυτό που υπάρχει είναι μια μουσουλμανική πανσέληνος», τοποθετούμενος ξεκάθαρα ενάντια στο θρησκευτικό διαχωρισμό. 

Υπάρχουν ενδείξεις ότι και ο σιιτικός πληθυσμός στη μεγάλη του πλειοψηφία δεν αντιμετωπίζει τη διαμάχη ως θρησκευτική. Το ίδιο θινκ τανκ που αναφέρθηκε παραπάνω έκανε μια άλλη έρευνα προσπαθώντας να αποδείξει το μέγεθος της θρησκευτικής διαμάχης αναλύοντας δεδομένα από κοινωνικά δίκτυα, χρησιμοποιώντας ένα δείγμα 7 εκατομμυρίων tweets που συλλέχθηκαν από τις αρχές Φλεβάρη μέχρι τα μέσα Αυγούστου του 2015 (τα περαιτέρω στοιχεία της έρευνας μπορεί κανείς να τα διαβάσει εδώ 12). Τα tweets με αντισιιτικό περιεχόμενο, στην ανώτατη τιμή τους, ήταν γύρω στις 340,000. Τα tweets με αντισουνιτικό περιεχόμενο έφτασαν στην ανώτατη τιμή των… 700. 

Για την ήττα και την εκδίωξη των ιμπεριαλιστών και των λακέδων τους από τη Μέση Ανατολή 
Έχουμε γράψει επανειλημμένα ότι δε μπορεί κανείς να μιλάει για αγώνα ενάντια στον καπιταλισμό αν δε μιλάει και για αντιιμπεριαλιστικό αγώνα. Αυτό θέτει και συγκεκριμένα καθήκοντα στους υπηκόους του δυτικού ιμπεριαλισμού, τα οποία περιλαμβάνουν την πάλη για τη διάλυση της Αυτοκρατορίας (που από το τέλος του Β’ ΠΠ μέχρι σήμερα περιλαμβάνει τις χώρες του μπλοκ του ΝΑΤΟ και των συμμάχων του υπό την ηγεμονία των ΗΠΑ), καθώς και την πάλη για την ήττα της σε όλα τα μέτωπα στα οποία εμπλέκεται. 

Ξέροντας πως η ελευθερία κατακτιέται μόνο σε κόντρα με τον ιμπεριαλισμό, ενώνουμε τη φωνή μας με τις καταπιεσμένες και κατασφαγμένες από αποικιοκράτες και ιμπεριαλιστές μουσουλμανικές μάζες που παλεύουν με το όπλο στο χέρι για να αποτινάξουν τον ιμπεριαλιστικό ζυγό από το σβέρκο τους. Ενώνουμε τη φωνή μας με τα ταξικά μας αδέρφια που φωνάζουν θάνατος στην Αμερική, θάνατος στο Ισραήλ, θάνατος στα παράσιτα του οίκου των Σαούδ και στα τακφίρικα αποσπάσματα θανάτου τους. Και τους υποστηρίζουμε σε αυτόν τον πόλεμο. 

Υποστηρίζουμε την αυτοδιάθεση των Κούρδων και τους υπερασπίζουμε ενάντια στις επιθέσεις του ISIS και του τούρκικου κράτους, προειδοποιώντας τους όμως ότι μια Μέση Ανατολή κάτω από τη μπότα των ιμπεριαλιστών δε θα έχει κανένα χώρο ούτε για τη Ροζάβα, ούτε για το Κομπάνι, ούτε για το τουρκικό Κουρδιστάν, και λέγοντάς τους ότι δεν πρέπει να βοηθήσουν στην υλοποίηση των σχεδιασμών της αυτοκρατορίας, αλλά να διεκδικήσουν την εθνική τους υπόθεση μέσα από το απέναντι στρατόπεδο, σε κόντρα με την αυτοκρατορία. Καμιά προοδευτική εξέλιξη δεν πρόκειται να δούμε στην περιοχή της Μέσης Ανατολής – αλλά και στις δυτικές χώρες – αν δεν ηττηθούν οι νεοαποικιοκρατικοί σχεδιασμοί των ιμπεριαλιστών και αν δεν κοπούν τα χέρια τους στην περιοχή. Αν δε βρεθεί ο Μπρεζίνσκι να κλαίει πάνω από ένα χάρτη που θα απεικονίζει όχι την περιβόητη «Νέα Μέση Ανατολή» του, αλλά μια Νέα Νέα Μέση Ανατολή, στην οποία οι ιμπεριαλιστές θα έχουν πεταχτεί έξω με τις κλωτσιές και οι τοποτηρητές τους θα καταρρέουν. Αυτό δε θα είναι μια νίκη του κομμουνισμού, που τοπικά και διεθνώς είναι υπερβολικά αδύναμος για να καθορίσει τις εξελίξεις• θα είναι όμως μια ήττα του μπλοκ της διεθνούς ιμπεριαλιστικής αντεπανάστασης και μια νίκη για τους απανταχού καταπιεσμένους. 

Στο σημείο αυτό, αυτοί που έτυχε να γεννηθούν στην ιμπεριαλιστική Δύση και θέλουν να αυτοαποκαλούνται κομμουνιστές, αντικαπιταλιστές, επίδοξοι επαναστάτες κλπ. διαλέγουν και παίρνουν. 

Από τη μία, ο δρόμος της ουδετερότητας ή της στήριξης (με «αριστερό» βεβαίως περιτύλιγμα) στη δράση του ιμπεριαλιστικού τους μπλοκ στο εξωτερικό, πράγμα που τους εξασφαλίζει μια σχετικά ειρηνική ταξική πάλη στο εσωτερικό (για όσο μπορεί ακόμα να διαρκεί αυτή) που βασίζεται στην ιμπεριαλιστική ληστεία των καταπιεσμένων χωρών. Μπορεί να πάρουν και καμιά θεσούλα σε κανένα πανεπιστήμιο, όπως στην περίπτωση του Ασκάρ και του Καλλίνικος. Ο δρόμος αυτός, μολονότι είναι ομολογουμένως αρκετά εύκολος, οδηγεί με ασφάλεια στην υστεροφημία του Κάουτσκι και της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας. 

Από την άλλη, ο δρόμος τού «ο εχθρός βρίσκεται στην ίδια μας τη χώρα». Ο δρόμος της ανειρήνευτης πάλης ενάντια στη δράση του ιμπεριαλισμού «μας» στο εξωτερικό ως απαραίτητη προϋπόθεση για την πάλη εναντίον του στο εσωτερικό. Ο δρόμος που έχει ως οδηγό το παλιό και τόσο ταλαιπωρημένο σύνθημα της Διεθνούς: «Προλετάριοι όλων των χωρών και καταπιεσμένοι λαοί, ενωθείτε!» 

ΑΝΑΡΤΗΣΗ "ΡΕΣΑΛΤΟ"

ΠΗΓΗ: 
https://avantgarde2009.wordpress.com/2016/01/07/ektelesh_al_nimr/
 

Κυριάκος Μητσοτάκης: Η ΑΠΑΤΗ της αναπαλαίωσης…


11-1-2016

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανέτρεψε τα προγνωστικά διότι τα αντανακλαστικά αυτοάμυνας, της βαλτωμένης ΝΔ, αντέδρασαν… 
Ο Μητσοτάκης αποτέλεσε την ατομική προσφορά στην ομαδική ζήτηση των νεοδημοκρατών (του κεντρικού κομματικού τους πυρήνα), για ΑΝΑΠΑΛΑΙΩΣΗ: 
Την ΥΠΟΣΧΕΣΗ για να βγει το κόμμα από το κώμα και για να ανανεωθεί…


Τα αντανακλαστικά αυτοάμυνας των νεοδημοκρατών αντέδρασαν και ανέδειξαν τον Μητσοτάκη για αρχηγό, ακριβώς διότι αυτός, σ’ αυτές τις συνθήκες, αποτελεί τηνΥΠΟΣΧΕΣΗ για να βγει το κόμμα από το κώμα, για να ανανεωθεί και να νικήσει το δίδυμο αδελφό του: Την «κεντροαριστερά» του ΣΥΡΙΖΑ… 

Ένα κόμμα σε κώμα και με το κέντρο της κομματικής του βάσης να σπαράσσεται από επιθανάτιους σπασμούς, εύκολα «γραπώνεται», όπως ο πνιγμένος από τα μαλλιά του, από μια νέα σανίδαΨΕΥΔΕΣΘΗΣΕΩΝ: Την ΑΝΑΠΑΛΑΙΩΣΗ («ανανέωση» τη λένε). 

Αυτήν τη σανίδα προσέφερε ο Μητσοτάκης: Τη σανίδα των νέων ψευδαισθήσεων, οι οποίες (ψευδαισθήσεις) συμπυκνώνονται στην ΥΠΟΣΧΕΣΗ για «ανανέωση» (αναπαλαίωση) και στην, εκ νέου, αναρρίχηση της ΝΔ στην κυβερνητική εξουσία… 

Η «ανανέωση», βεβαίως, είναι μύθος. Καμία ανανέωση δεν μπορεί να φέρει ο Μητσοτάκης, ούτε κανένας άλλος. Όλη η ΝΔ εκφράζει το παλιό και το σάπιο, την ιδεολογία του νεοφιλελευθερισμού, τη φιλοσοφία του δωσιλογισμού και την πολιτική του ανδρείκελου: Δηλαδή, την ιδεολογία, τη φιλοσοφία και την πολιτική του ΕΠΙΣΤΑΤΗ των νέων αποικιοκρατών… 

ΟΛΑ αυτά είναι παλιά, παμπάλαια, σταθερά και πάγια στα κόμματα του αστικού καθεστώτος, τα οποία σήμερα αποτελούν κόμματα- ανδρείκελα του 4ου Ράιχ… 

Ένας ακραίος, λοιπόν, νεοφιλελεύθερος, υστερικός δούλος των μαφιόζων του χρήματος και λακές του 4ου Ράιχ (Κυριάκος) ΤΙΠΟΤΕτο νέο δεν μπορεί να φέρει σε επίπεδο Ιδεών, Αξιών, Ηθικής, Πολιτικής και Οργανωτικής Πρακτικής… 

Το «νέο» είναι η επανάληψη του παλιού και του σάπιου και η εκτέλεση των εντολών: Των μεγάλων αφεντικών (διεθνών και εγχώριων). 

Η αναπαλαίωση των «ανανεωτικών» μύθων και ψευδαισθήσεων επιχειρείται, όπως ήδη αναφέραμε, με το Μητσοτάκη: Αυτό υπόσχεται ο Μητσοτάκης… 

Και όταν οι μύθοι και οι ψευδαισθήσεις μπορεί να αναπαλαιωθούν, δηλαδή να γίνουν «υλική δύναμη», αυτό είναι μια πολιτική πραγματικότητα και όχι μύθος… 

Και μπροστά σ’ αυτήν την πραγματικότητα της νεκρανάστασης των δεξιών πτωμάτων και αναπαλαίωσης των μύθων τους βρισκόμαστε με την εκλογή Μητσοτάκη: Η νεκρανάσταση του ΕΦΙΑΛΤΗ… 
Μια νεκρανάσταση και αναπαλαίωση ΑΠΑΤΗΣ που γίνεται δυνατή από την ΠΡΟΔΟΣΙΑ της «αριστερής» κυβέρνησης… 

Ήταν τα «αριστερά» ανδρείκελα
 που ξέπλυναν τα ανδρείκελα της Δεξιάς και τα νεκρανάστησαν. 

Ήταν η «κεντροαριστερά» του 4ου Ράιχ που συνέβαλε στη νίκη της «κεντροδεξιάς» του Μητσοτάκη, που οδήγησε στην κατασκευή του έτερου δίδυμου αδελφού… 

Ο Μητσοτάκης, συνεπώς, αποτελεί το δεύτερο ξέπλυμα της ΝΔ, σαν συνακόλουθο του πρώτου ξεπλύματος που έγινε από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ… 

Ας μην τρέφουμε, λοιπόν, αυταπάτες. Το ρυτιδωμένο και εφιαλτικό πρόσωπο της Δεξιάς, με δεδομένη την ανυπαρξία του λαϊκού Κινήματος και την ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ μιας πραγματικής Αριστεράς, αναπαλαιώθηκε… 

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε κι αυτόν τον άθλο… 

Με τέτοια «αριστερά» και όταν τα πολιτικά μας πράγματα κινούνται, ΑΥΣΤΗΡΑ, εντός των κοινοβουλευτικών αυταπατών και κατοχικών πλαισίων, ο ΦΑΥΛΟΣ ΚΥΚΛΟΣ θα συνεχίζεται:Τα σάπια και νεκρά καθεστωτικά κόμματα θα βρικολακιάζουν με αναπαλαιωμένες φόρμες που θα τις εμφανίζουν σαν «ΑΝΑΝΕΩΣΗ»…

ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "ΡΕΣΑΛΤΟ"

Το 2016 θα είναι η χρονιά της εξαφάνισης της έκφρασης «αραβικός κόσμος»

Ποιός επωφελείται

Το 2016 θα είναι η χρονιά της εξαφάνισης της έκφρασης «αραβικός κόσμος»
Umberto Boccioni, «To γέλιο», 1911
Το 2016 θα είναι η χρονιά της εξαφάνισης της έκφρασης «αραβικός κόσμος» ;Δεν ακούμε πια να μιλάνε παρά για διάφορους πληθυσμούς,για την μια ή την άλλη θρησκευτική ή ομολογιακή πλειοοψηφία, όσο και για μειονότητες εθνικές ή σε σεκταριστικές που η κάθε μια είναι στην αναζήτηση ενός ξένου προστάτη.
Η σεκταριστική ή θρησκευτική ταυτότητα τέθηκε σ΄αντιπαράθεση με το ανήκειν σ΄ενα έθνος ή χώρα. Οι ταυτότητες οι πιο αρχαίες ανασύρθηκαν κι ανακτήθηκαν:φαραονική,φοινικική,ασσυριακή,κουρδική κ.α Ωστόσο κατεξοχήν πολυπολιτισμικές πολυεθνοτικές χώρες όπςω ΗΠΑ,Αγγλία αποτελούν ένα ομογενές σύνολο και δομούν ένα αδιαφοροποίητο μπλοκ αναξέρτητα από θρησκεία, καταγωγή ή χώρα .
Οι άραβες έχασαν την πολιτική τους κυριαρχία και τις πολιτισμικές τους όσο και ιντελεκτουέλ αναφορές.Η παρακμή των Αιγύπτου,Ιράκ ,Συρίας,Αλγερίας αλλά και Λιβάνου που τις έχουν καταπιεί τα εσωτερικά τους προβλήματα,η ελαχιστοποίηση των μεγάλων εκπόρευσε την διόγκωση των μικρών.Αυτοί που χρηματοδοτούν τις μάχες σε Λιβύη και Συρία εγκατέλειψαν τους νεαρούς μουσουλμάνους στα μαχαίρια τους … ανοίγοντας διακριτικά παράθυρο συνδιαλλαγής με τον ισραηλινό αντίπαλο.
Είδαμε με το τέλος του 2015 στη σύνοδο κορυφής των G20 ότι οι ισχυροί του κόσμου θέλησαν να κάνουν να ξεχαστεί ότι παρείχαν για 2 χρόνια στη Daech,προστασία για πέρασμα στη Συρία και στο Ιράκ. Assafir 4/1/16
Ποιός είναι ο κερδισμένος από την εφαρμογή και διαιώνιση του χάους στη Μέση Ανατολή αυτό είναι πασίδηλον όσο και πασιφανές.
« Οι ισραηλινοί διευθύνοντες δεν λένε τίποτα αλλά τρίβουν απ΄πο ικανοποίηση τα χέρια τους : η αντιπαλότητα μεταξύ Σ Αραβίας και Ιράν,η αποδυνάμωση της Αιγύπτου,τα προβλήματα που έχει η Τουρκία με τη Ρωσία και η αποδόμηση χωρών όπως το Ιράκ και η Συρία ευνοούν απόλυτα το εβραικό κράτος το οποίο βλέπει να ενδυναμώνει το status της τοπικής περιφερειακής σταθερής δύναμης.Αναλαμβάνοντας επίσημα τα καθήκοντά του την Τετάρτη το νέο αφεντικό της Mossad Yossi Cohen, όρισε τον πρωταρχικό εχθρό του Ισραήλ: την «ιρανική ααπειλή»
http://hellasforce.com/

Εμφύλιος στην Τουρκία

από Αύγουστο ως Γενάρη νεκροί 162 πολίτες και 260 στρατιωτικοί

Εμφύλιος στην Τουρκία
To μεγαλύτερο φιλοκουρδικό κόμμα της Τουρκίας και ένα ίδρυμα Αναθρωπίνων Δικαιωμάτων μετέφεραν την Κυριακή ότι περισσότεροι από 160 πολίτες συμπεριλαμβανομένων γυναικών σκοτώθηκαν κατά την διάρκεια συγκρούσεων και απαγόρευσης καυκλοφορίας στα ΝΑ της χώρας.
Σε αναφορά του το Δημοκρατικό Κόμμα του Λαού (HDP) οι τουρκικές αρχές επέβαλαν σε μια σειρά από κουρδικές πόλεις και κωμοπόλεις ααπγόρευση κυκλοφορίας κατά την διάρκεια των οποίων σκοτώθηκαν 161 πολίτες εκ των οποίων οι 30 γυναίκες.
« Η πολιορκία 7 κουρδικών πόλεων και 20 κωμοπόλεων και οι έφοδοι σε σπίτια πολιτών έχουν διαρκέσει 280 ημέρες και είναι πάντα σε εξέλειξη και οι αρχές έχουν ανανεώσει την απαγόρεσυη κυκλοφορίας 56 φορές, »συνεχίζει η έκθεση.
Η Turkish Human Rights Foundation επίσης μεταφέρει ότι μεταξύ Αυγούστου και Γενάρη σκοτώθηκαν 162 πολίτες σε συγκρούσεις μεταξύ μελών του (PKK) και του τουρκικού στρατού σε κουρδικές πόλεις.
« Η έκθεση δίνει ιδιαίτερη έμφαση στις καταπατήσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μετά τις 11 Δεκέμβρη 2015 και τονίζει ότι η ζωή του άμαχου πληθυσμού έχει επηρεαστεί πολύ από τον τρόπο που επιβάλεται η απαγότευση κυκλοφορίας,το εύρος των εμπεκόμενων περιοχών,την αυξανόμενη λήψη αυστηρών στρατιωτικών μέτρων και από το γεγονός ότι ανεβάζει τοyz τόνους το κόμμα της Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) » μεταφέρει η κυριακάτικη Zaman.
Επιπρόσθετα αναφέρεται ότι « 260 μέλη των τουρκικών αρχών σκοτώθηκαν σε μάχες με το PKK μετά την διακαοπή της εκεχειρίας τον Ιούλιο. »Λόγω της κλιμάκωσης των συγκρούσεων μεταξύ στρατού και κατοίκων της ΝΑ Τουρκίας εκατοντάδες χιλιάδες κάτοικοι εκτοπίστηκαν από τις εστίες τους.
http://hellasforce.com/