'ΜΠΟΥΡΔΑ'' Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΩΝ ΑΡΧΗΓΩΝ

PDF
E-mailΕκτύπωση
Tου ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*
8-3-2016
Φιάσκο αποδείχτηκε τελικά η σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών των κομμάτων που έγινε προχτές Παρασκευή στο Προεδρικό Μέγαρο. Η Φώφη Γεννηματά και ο Βασίλης Λεβέντης πήγαν στη σύσκεψη για να απαιτήσουν θρασύτατα να σχηματιστεί… οικουμενική κυβέρνηση (!) χωρίς τον Τσίπρα πρωθυπουργό. Δύο αρχηγοί κομμάτων που εκπροσωπούν η μεν Φώφη το 6% των ψηφοφόρων και ο Λεβέντης το 3 και κάτι τοις εκατό, θεώρησαν ότι μπορούν να αλλάξουν τον πρωθυπουργό της χώρας! Μιλάμε για σούργελα!
Όσο για τον Σταύρο Θεοδωράκη, αυτός πρότεινε …υπερυπουργό κοινής αποδοχής για το προσφυγικό, θέλοντας να έχει λόγο ένα κόμμα του 4% στο χειρισμό ενός ζητήματος καίριας σημασίας, όπως έχει αναδειχθεί! Εδώ δεν πρόκειται να μπει στην επόμενη Βουλή το Ποτάμι, όταν γίνουν εκλογές και φαντασιώνεται ο Σταύρος ότι μπορεί να διορίζει ακόμη και υπουργούς! Τι να του πει κανείς του ανθρώπου. Αναφορικά δε με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, τον άνθρωπο που είχε «ξεχάσει» να πληρώσει το τηλεφωνικό κέντρο στη Ζίμενς, αφού οι Γερμανοί είχαν πει να βοηθήσει την κυβέρνηση η αντιπολίτευση, τι να κάνει, ήπιε το πικρό ποτήρι, διαπιστώνοντας όμως ότι «έστω και με καθυστέρηση, η κυβέρνηση αρχίζει να προσαρμόζει τη στρατηγική της στο ρεαλισμό»! Ο Κυριάκος δεν παρέλειψε φυσικά να μην άρει τις επιφυλάξεις του αναφορικά με την ικανότητα της κυβέρνησης να φέρει σε πέρας το έργο που της έχουν αναθέσει οι Γερμανοί. «Διατηρώ έντονες επιφυλάξεις για το κατά πόσο η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός μπορούν να ανταποκριθούν», δήλωσε περισπούδαστα. Ο επί χρόνια αποδέκτης …παραγγελιών πίτσας Β. Λεβέντης, ο οποίος ξαφνικά μετεβλήθη σε …μέντορα της ελληνικής πολιτικής ζωής από τα συστημικά μέσα ενημέρωσης, για να κάνει σόου αρνήθηκε να υπογράψει το κοινό ανακοινωθέν αφού κι ο Τσίπρας δεν δέχτηκε να παραιτηθεί, όπως ζήτησε ο Λεβέντης!
Η Φώφη υπέγραψε τελικά το ανακοινωθέν, όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Σταύρος Θεοδωράκης άρχισαν να της εξηγούν ότι εντάξει, αυτή είπε τις ανοησίες της να παραιτηθεί ο Τσίπρας για να καταγραφεί στα πρακτικά, αλλά ότι θα συνιστούσε μέγιστη πολιτική ηλιθιότητα αν επέμενε κιόλας να ικανοποιήσει οπωσδήποτε ο Τσίπρας πανικόβλητος τις απαιτήσεις της. Όσο για το ΚΚΕ, το οποίο δεν διστάζει καθόλου να συνεργαστεί κυβερνητικά με τη ΝΔ, όπως απέδειξε η κυβέρνηση Τζαννετάκη, αλλά είναι εντελώς ανυποχώρητο στα ιδεολογικά θέματα όταν αυτά δεν έχουν πρακτικές συνέπειες, πολύ καλά έκανε που σηκώθηκε ο Δημήτρης Κουτσούμπας και αποχώρησε από τη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών μετά από ένα πεντάωρο. Τι να υπέγραφε το ΚΚΕ, ότι η Ελλάδα «συνεργάζεται πλήρως στο πεδίο των συμπεφωνημένων αποστολών του ΝΑΤΟ» για να το «κράζει» στη συνέχεια όλη η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά; Αφήστε που αντινατοϊκό ήταν πάντα το ΚΚΕ.
Είναι δυνατόν το ΚΚΕ για υπέγραφε ότι η Ελλάδα «φυλάσσει και τα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ» και ότι «υπ’ αυτό το πνεύμα όχι μόνο συνεργάζονται με τη Φρόντεξ, αλλά επιζητεί και να επιδιώκει τη δραστική ενίσχυσή της και την τελική μετεξέλιξή της σε Ευρωπαϊκή Ακτοφυλακή»; Να υπογράψει το ΚΚΕ ότι η Ελλάδα «δηλώνει πρόθυμη να φιλοξενήσει την έδρα της Ευρωπαϊκής Ακτοφυλακής»; Να υπογράψει το ΚΚΕ ότι «η ΕΕ οφείλει να επιβάλει σε όλα ανεξαιρέτως τα κράτη-μέλη τον πλήρη σεβασμό των υποχρεώσεών τους ως προς το δίκαιο και αναλογικό επιμερισμό των προσφύγων, καθιστώντας σαφές ότι μονομερείς ενέργειες δεν είναι επιτρεπτές και ότι όσοι τις επιλέγουν θα έχουν τις ανάλογες συνέπειες»; Το ΚΚΕ μπορεί να είναι αναφανδόν υπέρ του ευρώ όσο δεν έχει το ιδιο ως κόμμα την εξουσία για να μας βγάλει από την Ευρωζώνη, αλλά άλλο αυτό και άλλο η πολιτική ιδεολογία του. Εν πάση περιπτώσει, επιτυχία ήταν για τον Τσίπρα το γεγονός ότι ανάγκασε τον Μητσοτάκη, τη Φώφη και τον Σταύρο Θεοδωράκη να συνυπογράψουν ένα κοινό ανακοινωθέν – εννοείται μαζί με τον Πάνο Καμμένο, αφού αυτός είναι έτσι κι αλλιώς κυβερνητικός εταίρος. Φυσικά ο Αλέξης Τσίπρας αδιαφορεί παντελώς για το γεγονός ότι αυτό το κυριολεκτικά κατάπτυστο ανακοινωθέν αποκαλύπτει την πλήρη ενσωμάτωσή του στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ, την αδιαφορία του για την τεράστια ζημιά που αυτό προκαλεί στα ελληνοτουρκικά θέματα. Αποκόπτουν τον Τσίπρα, την κυβέρνησή του και τον ΣΥΡΙΖΑ από την Αριστερά οι εξελίξεις αυτές, αλά αυτό καθόλου δεν τον ενδιαφέρει για την ώρα.
Κανένα στοιχείο αριστερής πολιτικής δεν εμπεριέχει πλέον η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Καμιά αριστερή πρόταση με οικονομικό αντίκτυπο δεν υλοποίησε ο Τσίπρας. Ούτε καν αυτές που εμπεριέχονταν στον καθαρά αστικού πλαισίου λόγο που είχε εκφωνήσει το 2014 στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, οι οποίες αποτελούσαν και τη βάση των προγραμματικών δηλώσεων της πρώτης κυβέρνησης Τσίπρα, μετά την εκλογική του νίκη τον Ιανουάριο.
*Δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ την Κυριακή 6 Μαρτίου 2016
http://www.iskra.gr/index.php

Ανοικτά σύνορα: Ο δρόμος προς τη νέα εθνική υποδούλωση…

7-3-2016


Η Ιστορία δεν βαδίζει πάντα προς τα εμπρός. Η οπισθοδρόμηση στη βαρβαρότητα είναι κι αυτή μια εναλλακτική προοπτική… Η διαλεκτική σκέψη του Λένιν είχε επισημάνει την πιθανότητα να ξαναγυρίσει η ανθρωπότητα στους «εθνικούς πολέμους»: Να τεθούν δηλαδή ξανά για τους λαούς της Ευρώπης, ζητήματα, ΟΧΙ Σοσιαλιστικής Επανάστασης, αλλά Εθνικής Απελευθέρωσης. 
Χαρακτηριστικό και άκρως προφητικό είναι το παρακάτω απόσπασμα:

«Αν το προλεταριάτο της Ευρώπης γινόταν ανίσχυρο για καμιά εικοσαριά χρόνια, αν ο σημερινός πόλεμος τελείωνε με νίκες σαν τις ναπολεόντειες και με την υποδούλωση μιας σειράς βιώσιμων εθνικών κρατών, αν ο ευρωπαϊκός ιμπεριαλισμός (ο ιαπωνικός και ο αμερικάνικος κατά πρώτο λόγο) διατηρούνταν επίσης καμιά εικοσαριά χρόνια χωρίς να περάσει στο σοσιαλισμό, λογουχάρη ύστερα από ένα ιαπωνοαμερικανικό πόλεμο, τότε θα ήταν δυνατός ένας μεγάλος εθνικός πόλεμος στην Ευρώπη. Αυτό θα σήμαινε γύρισμα της Ευρώπης προς τα πίσω για αρκετές δεκαετίες. Αυτό είναι απίθανο. Δεν είναι όμως αδύνατο, γιατί είναι αντιδιαλεκτικό, αντιεπιστημονικό και θεωρητικά όχι σωστό να φαντάζεται κανείς ότι η παγκόσμια ιστορία τραβάει ομαλά και κανονικά προς τα μπρος, χωρίς να κάνει κάποτε γιγάντια άλματα προς τα πίσω» («Για την μπροσούρα του Γιούνιους», Ιούλης 1916). 

Αυτό ακριβώς το γιγάντιο «άλμα προς τα πίσω» το ζούμε σήμερα με την κυριαρχία του πλανητικού, ΥΠΕΡ-εθνικού ιμπεριαλισμού (Νέα Τάξη), που διαλύει εθνικά κράτη και δημιουργεί προτεκτοράτα, νέες μορφές αποικίας. 

Μόνο οι τυφλοί πλέον δεν βλέπουν και οι επιδοτούμενοι «διεθνιστές», καθώς και εκείνοι «αριστεροί» που είναι σεχταριστικά αγκυλωμένοι σε νεκρά σχήματα ταξικών αφαιρέσεων, τη νέα μορφή της αποικιοκρατικής βαρβαρότητας. 

Δεν βλέπουν τον οργουελικό εφιάλτη που επελαύνει και θεμελιώνει μια νέα εθνική, θρησκευτική και πολιτιστική υποδούλωση των λαών, αν όχι και τον εθνικό και πολιτιστικό τους αφανισμό. 

Τα «ανοικτά σύνορα» αποτελούν το «όχημα» αυτού του εφιάλτη της νέας αποικιοκρατίας. 

Κι αυτά τα «ανοικτά σύνορα» είναι η «αριστερά» (ιδιαίτερα οι σεχταριστικές της αποστεώσεις) που τα έχουν θεοποιήσει: Έχουν θεοποιήσει το «όχημα» της σιδερένιας φτέρνας της Νέας Τάξης για την υποταγή των λαών, τη διάλυση των εθνών, την ισοπέδωση και αποτέφρωση της Ιστορίας και του Πολιτισμού. 

Το «εργαλείο» αυτής της νέας αποικιοκρατικής ΥΠΟΤΑΓΗΣ και ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗΣ των λαών, της διάλυσης των εθνικών κρατών και της πολυπολιτισμικής πολτοποίησης, είναι η λαθρομετανάστευση: Η κατασκευή νέων δούλων, η εισβολή και ο εποικισμός τους στην Ευρώπη. 
Όλη αυτή η ξαφνική καταιγίδα της λεγόμενης προσφυγικής έκρηξης είναι ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ και ΚΑΘΟΔΗΓΟΥΜΕΝΗ από τους διεθνείς μαφιόζους του χρήματος και τα υποτελή τους κράτη. 

Μόνο όσοι φορούν τεράστιες παρωπίδες δεν μπορεί να το διακρίνουν αυτό. Και φυσικά οι επαγγελματίες του είδους… 

Διανύουμε μια από τις τελευταίες φάσεις αυτής της αποικιοκρατικής διαδικασίας: Της νέας εθνικής υποδούλωσης των λαών… 
Για την Ελλάδα αυτή η φάση της λαθρομεταναστευτικής έκρηξης («προσφυγική» τη λένε) αποτελεί και τη ληξιαρχική πράξη του θανάτου της, τη χαριστική βολή. 


Αυτό το τεράστιο βήμα προς τα πίσω, η νέα εθνική μας υποδούλωση, η οποία μπορεί και να μας αφανίσει, ως εθνική και ιστορική οντότητα, θα αποτελέσει και το πιο μελανό στίγμα της «αριστεράς»: Ένα στίγμα που θα κολλήσει, σαν στάμπα, σε όλες τις Αριστερές δυνάμεις (τις αυθεντικές), που θα ακυρώσει όλες τις κατακτήσεις των αγωνιστικών κινημάτων και των παραδόσεων της Αριστεράς: Θεωρητικές και πολιτικές… 

Έτσι η Νέα Τάξη με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια: Καταστρέφει, ισοπεδώνει και υποδουλώνει έθνη και λαούς από τη μια, και από την άλλη ακυρώνει και αποτεφρώνει την αγωνιστική ιστορία των λαών και την Αριστερά: Τη θεωρητική και πολιτική πρωτοπορία των λαϊκών αγώνων… 

Και όλα αυτά με τεκμήριο και άλλοθι τη νεοταξική «αριστερά», την «αριστερά» των πολιτικών απατεώνων (τύπου Τσίπρα), την «αριστερά του Σόρος (των ΜΚΟ), των επιδοτούμενων «αριστεριστών» και των λοιπών «χρήσιμων ηλιθίων»… 

Με θεοποιημένο «όχημα», όπως είπαμε τα «ανοικτά σύνορα». 

Πάνω σ’ αυτό θα θέλαμε να θέσουμε στους «αριστερούς» παπαγάλους των αφηρημένων ταξικών κλισέ κάποια ερωτήματα: 

α). Εφόσον θεωρούν επαναστατικό το αίτημα των ανοικτών συνόρων (ο Λένιν φυσικά το θεωρούσε αντιδραστικό μέσα στον καπιταλισμό), ΓΙΑΤΙ η Οκτωβριανή Επανάσταση δεν άνοιξε τα σύνορα σε κάθε κυνηγημένο ή στους εργάτες άλλων χωρών; 

Φαίνεται οι μπολσεβίκοι δεν είχαν ανακαλύψει τον Σόρος… 

β). Αλήθεια πιστεύουν αυτοί οι «ντούροι αριστεροί» των «ανοικτών συνόρων» ότι αν οι Μπολσεβίκοι άνοιγαν τα σύνορα, θα άντεχαν παραπάνω από μερικούς μήνες; 
Το παγκόσμιο καπιταλιστικό κατεστημένο θα τους γκρέμιζε αστραπιαία. Αυτό το αντιλαμβάνεται και ο πλέον ηλίθιος… 

γ). Πώς λοιπόν τα «ανοικτά σύνορα» αποτελούν ΟΛΕΘΡΟ για ένα εργατικό κράτος (Σοβιετική Ένωση) και επαναστατικό αίτημα σε ένα καπιταλιστικό κράτος: Δύο μέτρα και δύο σταθμά. 

Στην πραγματικότητα τα «ανοικτά σύνορα» αποτελούν καταστροφή και για τις καπιταλιστικές χώρες, ιδιαίτερα τις μικρές. Διότι δεν καταστρέφεται το κράτος (αυτό μετατρέπεται σε προτεκτοράτο), αλλά καταστρέφονται και αφανίζονται τα έθνη, και τα εθνικά κράτη μετατρέπονται σε νέες πολυπολιτισμικές αποικίες: Αποικίες που ισοπεδώνουν και πολτοποιούν όλες τις κατακτήσεις της εργατικής τάξης, που κερδήθηκαν μέσα σ’ αυτά τα εθνικά πλαίσια:Κατακτήσεις ιστορικές, πολιτικές, οργανωτικές, ταξικής συνείδησης κ.λπ… 

Τα «ανοικτά σύνορα» δεν γκρεμίζουν τον καπιταλισμό, αντίθετα ανοίγουν το δρόμο στη νέα αποικιοκρατική βαρβαρότητα και κλείνουν ερμητικά το δρόμο προς το Σοσιαλισμό… 

Αυτό το έργο επιτελούν οι σημερινοί «αριστεροί», υπογράφοντας, έτσι, τη ληξιαρχική πράξη θανάτου της Αριστεράς, ΓΕΝΙΚΑ… 

Θα ακούει «αριστερά» ο κόσμος και θα αηδιάζει, θα οργίζεται, με ό,τι αυτά συνεπάγονται… 

ΡΕΣΑΛΤΟ - Περιοδικό Πολιτικής και Πολιτισμικής Παρέμβασης

Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΛΕΕΙ ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ,

Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2016


 ΓΚΡΙΖΑΡΕΙ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΚΑΙ ΠΛΗΜΜΥΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΕ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ!

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΕ ΜΕΓΙΣΤΟ ΚΙΝΔΥΝΟ:OI TOKOΓΛΥΦOI ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ ΜΑΣ ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ, ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΖΗΤΑΝΕ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΟΥΝ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΚΑΙ ΟΙ ΔΩΣΙΛΟΓΟΙ ΣΥΝΟΜΙΛΟΥΝ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΣΥΝΑΙΝΟΥΝ



Το κλείσιμο του λεγόμενου «διαδρόμου των Βαλκανίων» για τους πρόσφυγες και λαθρομετανάστες επιβεβαίωσε  σε τηλεοπτική του συνέντευξη το βράδυ της Κυριακής ο υπουργός Εξωτερικών της Αυστρίας.

Η συμφωνία επετεύχθη το βράδυ της Κυριακής για ακραία μέτρα στην Ευρώπη, δηλαδή στην Ελλάδα!

 Η δωσίλογη ψευτοαριστερή κυβέρνηση συμφώνησε σαν δούλος των τοκογλύφων που είναι και ο λεγόμενος βαλκανικός διάδρομος κλείνει ερμητικά. 

Αυτή θα είναι μια από τις αποφάσεις του σημερινού συμβουλίου κορυφής των Βρυξελλών με την Τουρκία και η χώρα του δεν θα κάνει πίσω ούτε χιλιοστό. Τόνισε επίσης ότι ο ίδιος θα πιέσει έτσι ώστε να σταματήσει η τακτική της προώθησης προσφύγων από τη μια χώρα στην άλλη.

Ο επικεφαλής της αυστριακής διπλωματίας δικαιολόγησε αυτήν τη στάση με το γεγονός ότι χώρες όπως η Αυστρία, η Γερμανία ή η Σουηδία δεν είναι δυνατόν να δεχθούν όλους του πρόσφυγες που έρχονται στην Ελλάδα με μοναδικό σκοπό να προχωρήσουν βορειότερα.

 Σε αναφορά στους πρόσφυγες που έχουν εγκλωβιστεί στην ελληνική μεθόριο με την ΠΓΔΜ ο Κούρτς είπε ότι αυτοί οι άνθρωποι μπορούν να αναζητήσουν προστασία στην Ελλάδα, αφού η Ελλάδα έχει δεχθεί πολύ λιγότερους πρόσφυγες από ό,τι η Αυστρία κατ' αναλογία πληθυσμού και επί πλέον θα λάβει μεγάλη βοήθεια από την ΕΕ.

Την ίδια ώρα ο Τούρκος πρωθυπουργός, Αχμέτ Νταβούτογλου ως μόνη διέξοδο για να λυθεί το προσφυγικό πρόβλημα "βλέπει" να σταθούμε "αλληλέγγυοι δηλαδή να του δώσουμε "ανταλλάγματα" για να σταματήσει η Τουρκία να "πλημμυρίζει" την Ελλάδα με λάθρομετανάστες.

Παράλληλα ο τουρκικός στρατός συγκεντρώνει μεγάλες δυνάμεις στα παράλια και απέναντι από τα ελληνικά νησιά δήθεν για την αντιμετώπιση του προσφυγικού, αλλά με δεδομένο ότι η Τουρκία έχει αμφισβητήσει έντονα τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας στο Αιγαίο, δεν αποκλείεται να επιχειρήσει κάποια προβοκάτσια ή ακόμη και να στήσει το θέατρο μιας κρίσης, προκειμένου να νομιμοποιήσει τις παράνομες και παράλογες θέσεις της στο Αρχιπέλαγος.

Σύμφωνα με τον τουρκικό Τύπο, έχει δοθεί εντολή επιστράτευσης σε  22.000 άνδρες συνολικά, οι οποίοι θα τοποθετηθούν σε μονάδες των παραθαλάσσιων περιοχών στο Αιγαίο. Το στοιχείο αυτό από μόνο του είναι ανησυχητικό ενώ παράλληλα με το προσωπικό η Άγκυρα φέρεται να έχει μεταφέρει απέναντι από τα ελληνικά νησιά μεγάλο αριθμό σκαφών, ελικοπτέρων και αεροσκαφών.

Με όλα αυτά τα δεδομένα ο Τσίπρας κάνει πως δεν καταλαβαίνει και συνομιλεί με τον Νταβούτογλου σαν δύο φίλοι που συναντιούνται μετά από καιρό και έχουν τόσα πολλά να πουν!

Η Ελλάδα είναι σε μέγιστο κίνδυνο και αντί να είμαστε στους δρόμους κοιμόμαστε στον καναπέ μας και περί άλλων τυρβάζουμε ενώ η ΑΔΕΔΥ θα κάνει μεθαύριο την καθιερωμένη περατζάδα της για να "διαμαρτυρηθεί" για το ασφαλιστικό!

Φανταστείτε οι καταδικασμένοι σε εκτέλεση από τους Γερμανούς να κάνανε πορεία διαμαρτυρίας πρίν την εκτέλεσή τους! Κάτι αντίστοιχο είναι κι αυτή η περατζάδα, αλλά αυτή θα μας απασχολήσει μεθαύριο... 


Η γάτα, ο απατεώνας, οι ύαινες … Του Γιώργου Καραμπελιά

   

tanea














Το πρωτοσέλιδο των Νέων το Σάββατο 22 Αυγούστου 2015
Τις τελευταίες ημέρες εξελίσσεται μια ιλαροτραγωδία που πέραν του ότι  εκφράζει και το επίπεδο της πολιτικής ζωής και του διαλόγου στη χώρα, αποδεικνύει την περαιτέρω διάβρωση των στηριγμάτων του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ: Ο εκδότης Σταύρος Ψυχάρης «αποκαλύπτει» τις κρυφές επαφές του με τον Τσίπρα που πραγματοποιήθηκαν τέσσερις φορές στη διάρκεια του 2014 και οι οποίες επισφράγισαν τη στροφή του συγκροτήματός του προς τον Σύριζα και τον Τσίπρα προσωπικά.
Το Μέγαρο Μαξίμου εξέδωσε ανακοίνωση η οποία όχι μόνο αναγνωρίζει την ύπαρξη αυτών των συναντήσεων, διότι προφανώς φοβάται πως έχουν ηχογραφηθεί, αλλά και παρακάμπτει εντελώς τις αναφορές για τη στήριξη των Αμερικανών στον Τσίπρα.
Το χρονικό ενός έρωτα
Εν τούτοις η στροφή  του ΔΟΛ υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ στη διάρκεια του 2014 διαπιστώνεται από την ανοικτή υποστήριξη  που απολαμβάνει ο ΣΥΡΙΖΑ και ιδιαιτέρως ο Τσίπρας  από τις εφημερίδες του –αρχικά  από ταΝέα και εν συνεχεία από το Βήμα–, αλλά σε μεγάλο βαθμό και του τηλεοπτικού σταθμού Mega, υπέρ του Τσίπρα. Για να ξαναθυμηθούμε τους σταθμούς αυτής της διαδρομής, διαβάζουμε σε μερικά από τα περισπούδαστα(sic) άρθρα του κυρ Σταύρου μετά το Φθινόπωρο του 2014:
«Ο κ. Αντ. Σαμαράς βαδίζοντας στη δεξιά όχθη του ποταμού, προσπαθεί να συγκλίνει προς το Κέντρο, αλλά τον φρενάρει το φάντασμα της Ακροδεξιάς. Στην άλλη όχθη, την Αριστερά, βαδίζει ο κ. Αλ. Τσίπρας µε βήματα ασυντόνιστα µεν, αλλά σταθερά ως προς την τελική τους κατεύθυνση, το Κέντρο.» («Η αποστρατεία του καραγκιόζη», Το Βήμα 09/11/2014). Απόλυτα αντικειμενικός, όπως πάντα, ο «κυρ Σταύρος» έβρισκε τον Σαμαρά «να φρενάρεται» από την «Ακροδεξιά» και τον Αλέξη να είναι «φερέγγυος», ως κατευθυνόμενος προς το «Κέντρο» που εκπροσωπεί διαχρονικά το Συγκρότημα.
Ένα μήνα μετά, σε άρθρο με τον εύγλωττο τίτλο «Εκλογές-εκλογές», καθησυχάζει τους αναγνώστες του, μια και οι «ξένοι», δεδομένου ότι δείχνουν να υπονομεύουν τον Σαμαρά, τον Τσίπρα δείχνουν να έχουν επιλέξει: «Αν οι ξένοι βοηθήσουν τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ στον αγώνα του για επίσπευση των εκλογών θα το κάνουν επειδή θα έχουν εξασφαλισμένο το μέλλον.» (Το Βήμα, 07/12/2014). Επειδή δε διάφοροι «κινδυνολόγοι», ανάμεσά τους και ο υποφαινόμενος, θεωρούσαμε καταστροφική την επιλογή της επίσπευσης των εκλογών για τον Ιανουάριο του 2015, η «γάτα» της δημοσιογραφίας μας λοιδορούσε ανοικτά και καθησύχαζε τους αναγνώστες-θύματα της οξυδέρκειας του: «Τις τελευταίες ηµέρες παριστάµεθα µάρτυρες µιας νέας από σκηνής διδασκαλίας της πολιτικής κωµωδίας: Κινδυνεύει η Ελλάς! [ ] Καθώς όλοι γνωρίζουµε τα όριά µας, λογικό είναι να περιµένει κανείς ότι µετά τις εκλογές, ψήφω και αποφάσει του Λαού, όλα θα πάνε καλύτερα…» («Κινδυνεύει η Ελλάς»,Το Βήμα, 28/12/2014), στον καλύτερο δυνατό κόσμο βεβαίως!
Προέβλεπε μάλιστα ότι στις επερχόμενες εκλογές ο Σύριζα θα χτυπήσει «σαρανταπεντάρια», ενώ το ΠΑΣΟΚ θα εξαφανιστεί, θέλοντας να στείλει και τους τελευταίους ΠΑΣΟΚους στην αγκαλιά του Τσίπρα: «Ο εκλογικός σχηματισμός της Αριστεράς εκτιμάται ότι θα φθάσει σε ποσοστά άλλων εποχών του ΠαΣόΚ, ενώ το κόμμα του Α. Παπανδρέου πέφτει στα βράχια.» («Εδώ σε θέλω κάβουρα», Το Βήμα 11/01/2015).
Ακόμα και μια μέρα πριν τις εκλογές, θα συνεχίσει τον προεκλογικό αγώνα υπέρ του Τσίπρα, ώστε να επισφραγίσει και να διευρύνει ει δυνατόν το προβάδισμα του Σύριζα, μια και η εκλογή του «συμφέρει τη χώρα»: «Όταν το ΠαΣοΚ ξύπνησε, αυτοί που συγκροτούσαν την Κεντροαριστερά είχαν ήδη ανοίξει φτερά και προφανώς αποφάσισαν το πρόδηλο: Ότι η Κεντροαριστερά είναι χώρος ελεύθερης σκέψης και ψηφίζει συνειδητά αυτό που προφανώς συμφέρει τη χώρα… η Κεντροαριστερά δεν τεμαχίζεται, δεν χαρίζεται και ασφαλώς δεν κληρονομείται». («Πώς το 3% γίνεται 20, 30, 40…», Το Βήμα, 24/01/2015.) Το μήνυμα ήταν σαφές, ο ΓΑΠ δεν είναι κληρονόμος του Ανδρέα, αλλά το όνομα αυτού Αλέξης.
Και το ειδύλλιο δεν έμεινε απλά προεκλογικό. Μέχρι και τον Δεκέμβριο του 2015, παρά την ρήξη στη διάρκεια του Δημοψηφίσματος και τις πρώτες αψιμαχίες ο Ψυχάρης παραμένει «συνεπής». Έτσι τον Απρίλιο όχι μόνο επιχαίρει που νίκησε η «αριστερά», αλλά προσπαθεί και να μπαλώσει τις καταστροφικές της επιλογές, μια και μαθαίνει στου… κασίδη το κεφάλι: «Ευτυχώς που νίκησε στις εκλογές η Αριστερά!… Όχι μόνο διότι κάποτε θα ερχόταν και η σειρά της, αλλά και διότι η κυβέρνηση Τσίπρα μπορεί να αξιοποιήσει την απειρία της περί το κυβερνάν και να λύσει δομικά προβλήματα της χώρας.» («Πολυμορφικά και αχόρταγα συμφέροντα», Το Βήμα, 04/10/2015 ).
Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου, χρησιμοποιώντας το προηγούμενο του Μιτεράν, καλεί τους αναγνώστες του να «Κλείστε τη μύτη και ψηφίστε τους!». («Ψήφος και προσδοκίες», Το Βήμα, 06/09/2015), ενώ τον Οκτώβριο βρίσκει πως ο Αλέξης είναι ο νέος Ανδρέας οι δε ψηφοφόροι «είναι προφανώς ευχαριστημένοι γιατί το κόμμα που πλειοψηφεί κινείται ήδη στους δρόμους που οδηγούν στην Κεντροαριστερά». («Τι Ανδρέας, τι Αλέξης», Το Βήμα, 11/10/2015). Ακόμα και τον Δεκέμβριο κάνει εκκλήσεις να τον «αφήσουν» να κυβερνήσει μια και «Η σημερινή κυβέρνηση δεν είναι απλώς χρήσιμη: είναι απαραίτητη.»  και «Το έργο που επιτελεί είναι βαρύ, πολύπλοκο, ακόμη και, ορισμένες φορές, αλλοπρόσαλλο.»  «Γι’ αυτό αφήστε τον κ. Τσίπρα να κάνει τη δουλειά του.»  («Αφήστε τον» Το Βήμα, 13/12/2015 )
Το διαζύγιο
Η περίοδος της συμπόρευσης θα λάβει τέλος στις αρχές του ενεστώτος έτους, για πολλούς και διάφορους λόγους. Αρχικώς, διότι η κυβέρνηση Τσίπρα μοιάζει να χάνει την πλειοψηφία και την ανοχή που της προσέφεραν οι πολίτες, οι αγρότες παίρνουν στο κυνήγι τους Συριζαίους βουλευτές και η Νέα Δημοκρατία με την εκλογή Μητσοτάκη εμφανίζεται ως πλειοψηφική εναλλακτική λύση. Κυρίως όμως, διότι το καλοκαίρι του 2015 με την απειλή του Grexit, το δημοψήφισμα και το κλείσιμο των τραπεζών η σχέση των παραδοσιακών ΜΜΕ με τον Τσίπρα διερράγη. Αφού δεν τον στήριξαν τότε, όταν διέθετε ακόμα τη λαϊκή υποστήριξη, θα τον στηρίξουν τώρα που την έχει απολέσει; Έτσι, στην προοπτική διατήρησης της εξουσίας όσο το δυνατόν περισσότερο, αλλά και για να ικανοποιήσουν τους «εταίρους», –που με μεγάλη χαρά αντιμετωπίζουν τη διάλυση των όποιων  ισχυρών πόλων εξουσίας στην Ελλάδα, μετά τη διάλυση των τραπεζών– ο Τσίπρας και η συμμορία του Μαξίμου, με ενορχηστρωτή τον Παππά, άρχισαν τον «ανένδοτο» κατά των ΜΜΕ και κατ’ εξοχήν κατά του Ψυχάρη. Εξάλλου μια και δεν μπορούν ούτε καν στους οπαδούς τους να προσφέρουν άρτον, μπορούν να προσφέρουν το θέαμα της επίθεσης ενάντια στους «νταβατζήδες».
Και ο Σταύρος, που θεωρούσε πως μπορούσε να επιβιώνει και να επιπλέει με οποιαδήποτε εξουσία βρέθηκε στριμωγμένος στα σκοινιά του ριγκ. Ακόμα και ο σύντροφος Μπόμπολας δείχνει να μην ταυτίζεται μαζί του θέλοντας να σώσει το δικό του τομάρι, και, γιατί όχι, ακόμα και να τον ξεφορτωθεί.
Έτσι είναι υποχρεωμένος πλέον «να παίξει τα ρέστα του». Στις επτά Φεβρουαρίου υπενθυμίζει στον Τσίπρα πως και ο Καραμανλής έφυγε «με αεροπλάνο της γραμμής», («Με αεροπλάνο της γραμμής», Το Βήμα 07/02/2016) ενώ στις 28 Φεβρουαρίου, ξιφουλκεί πλέον ανοικτά εναντίον του. Αποκαλύπτει τις μυστικές συναντήσεις που είχαν το 2014. Αρχικά υποστηρίζει ότι έκλεισαν κάποια «αμοιβαία επωφελή» συμφωνία μεταξύ τους. Ισχυρίζεται λοιπόν πως ο Τσίπρας του υποσχέθηκε πως: «όταν κερδίσουμε την εξουσία θα του χαρίσω τα δάνεια της εκδοτικής επιχείρησής του, και επίσης θα δώσω στον ίδιο ολόκληρο το κανάλι στο οποίο συμμετέχει.» Ο Ψυχάρης, «αδέκαστος»(!) ισχυρίζεται πως ο ίδιος «εξακολουθεί να μη (τον) υποστηρίζει, ούτε με τις εφημερίδες ούτε με το κανάλι του». Παραθέσαμε πριν αρκετά πειστήρια αυτής της προφανούς έλλειψης στήριξης!
Εκτός από όλα τα άλλα, παραθέτει πολλά στοιχεία και υπονοούμενα για τους Αμερικανούς και την πανθομολογούμενη πλέον σχέση του Τσίπρα μαζί τους:
«Η μυστική συνάντηση έγινε στο κέντρο της πρωτεύουσας της χώρας αυτής, σε ένα διαμέρισμα που βρίσκεται πολύ κοντά στην αμερικανική πρεσβεία. Άραγε μπορεί το διαμέρισμα αυτό να είχε ποτέ παγιδευτεί και να παρακολουθούνταν ως… γόνιμη εστία παραγωγής απόρρητων πολιτικών πληροφοριών; Ο εκδότης αναλογίστηκε το ενδεχόμενο, αλλά δεν τον προβλημάτισε.» (sic) Όσο για την ημέρα που έγινε η συνάντηση, ήταν η 4η Ιουλίου εθνική γιορτή των ΗΠΑ, όταν «οι πρεσβείες σε ολόκληρο τον κόσμο διοργανώνουν δεξιώσεις στις οποίες προσκαλούν τους επιφανείς της πολιτικής, της οικονομίας, του Στρατού, της Εκκλησίας, της Δικαιοσύνης και των Τεχνών» και παρ’ όλα αυτά «ο δρόμος, παρά τη γειτνίασή του με την αμερικανική πρεσβεία και ορισμένα σημαίνοντα δημόσια κτίρια, ήταν σχεδόν άδειος εκείνη την ώρα. Μόνο τρεις εργάτες μαστόρευαν σε ένα κτίσμα, λίγα μέτρα διαγώνια απέναντι, αλλά μάλλον δεν είχαν δώσει σημασία (ή έτσι άφηναν να φαίνεται…)»  Και για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία γι’ αυτές τις μπηχτές συνεχίζει: «Ο πολιτικός ηγέτης ανέλυσε στον εκδότη την άποψή του ότι η κυβέρνηση δεν θα κατόρθωνε να ανακάμψει και ότι πλέον οι ξένοι σύμμαχοι της χώρας, ανάμεσα στους οποίους και οι ΗΠΑ,διάκεινται φιλικάπρος το κόμμα του.»
Ο Ψυχάρης αποκαλεί τον Τσίπρα ανοικτά, «φίλο», και συγκεκαλυμμένα ενεργούμενο των Αμερικανών, αλλά το λαλίστατο Μαξίμου δεν έχει τίποτε να απαντήσει επί του θέματος.
Παράλληλα σε ενυπόγραφο άρθρο του την ίδια ημέρα, Κυριακή 28 Φεβρουαρίου γράφει και εμμέσως απειλεί τους «αγνώμονες»: «Αυτή η χώρα δεν ανήκει σε κανέναν κύριο Τσίπρα. [ ]. Οι πλείστοι των πρώην πρωθυπουργών μένουν ξεχασμένοι στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Οι κανόνες της Δημοκρατίας είναι διαχρονικοί ως προς την εφαρμογή και αναντικατάστατοι και αυστηροί. Ιδίως ως προς το προσωρινό της ηγεσίας. Εν ολίγοις, επειδή πάμε και στην εκκλησία, ουαί σ’ εκείνους που ‘εκίνησαν την πτέρναν κατά του ευεργέτου’». («Sic transit gloria mundi», Το Βήμα, 28/02/2016). Ο Σταύρος θυμίζει στον αγνώμονα νεαρό ότι οι πολιτικές εξουσίες είναι προσωρινές, ενώ τα συγκροτήματα Τύπου και μάλιστα ο ΔΟΛ είναι τουλάχιστον αιωνόβια και πως θα πληρώσει ακριβά για την αχαριστία του.
Προφανώς αν μπορούσε να μιλήσει και ο καημένος ο…  Μπόμπολας, πολλά θα είχαν να μας πουν τα χειλάκια του, αλλά αυτός συνεχίζει να κλείνει δουλειές με το Δημόσιο, πράγμα που αντανακλάται στη στάση τουΈθνους και του ποσοστού που διαθέτει στο Μέγκα μέχρι και σήμερα, – όπου ο ΣΥΡΙΖΑ παρότι διαμαρτύρεται, εξακολουθεί να κατέχει το κεντρικό στασίδι… Όσο για την Αμερικανική πρεσβεία και άλλα ανάλογα ιδρύματα, τηρούν πάντα την αρχή της μυστικότητας.
Την πάτησε ο «εκδότης». Ο κύριος «Σταύρος» που κληρονόμησε το περιώνυμο συγκρότημα το πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο, ακριβώς γιατί είναι κοντόφθαλμος. Στήριξε αδίκως έναν τυχάρπαστο, τον Τσίπρα, και αυτός αντί του μάννα του προσέφερε χολή, δικαστικές διώξεις και απειλεί να του κλείσει και το κανάλι. Ο κος Σταύρος εξανέστη, διότι το μειράκιο τον έπιασε κορόιδο. Τόσο κορόιδο αποδείχθηκε ο πονηρός Ψυχάρης ώστε για να ανοίξει τον δρόμο στον Τσίπρα θυσίασε ακόμη και τον γιο του που παραιτήθηκε από τη βουλευτική του έδρα με τη Νέα Δημοκρατία στις 14 Νοεμβρίου 2014.
Αλλά ο Αλέξης έχει αποδειχτεί «γάτα» στο άθλημα της εξαπάτησης, παριστάνοντας το «καλό παιδί», που δέχεται δήθεν συμβουλές και τους «ακούει» όλους, ενώ είναι απόλυτα ανενδοίαστος, κυνικός και αμοραλιστής. Το κατέδειξε με τον Αλαβάνο, με τον Κουβέλη, τον Αβραμόπουλο, τον Καραμανλή, τονΛαλιώτη, και τόσους άλλους που χρησιμοποίησε για να ανέβει.
Επιπλέον, οι αποκαλύψεις του Ψυχάρη δεν συνάντησαν την απήχηση που περίμενε. Δεν υπήρξε κανένα σασπένς,  διότι δεν υπάρχει κανένας Έλληνας που να αμφιβάλει ότι ο Τσίπρας έχει κάνει μυστικές συναντήσεις και συμφωνίες  με όλους όσους μοιράζουν τα χαρτιά στην ελληνική πολιτική σκηνή και προπαντός με τους εντολείς τους. Και ο ίδιος ο κυρ Σταύρος εμπνέει λιγότερη εμπιστοσύνη και από τον Τσίπρα. Μεταξύ κατεργαραίων…
Το ερώτημα που πρέπει να θέσει ο Ψυχάρης στον εαυτό του είναι το πώς και γιατί, ενώ υποτίθεται πως εκφράζει τη δημοσιογραφική παράδοση της βενιζελικής παράταξης (του Ελευθερίου Βενιζέλου προφανώς) κατάντησε να τρέχει από πίσω και να εξαπατάται από τον τελευταίο Τσίπρα των τριόδων. Μήπως γιατί ο τελευταίος του θύμισε και κάτι από τον εαυτό του στα νιάτα του;  Απαίδευτο, σαλταδόρο και αμοραλιστή. 
Τα καινούργια τζάκια
Ο Νίκος Χατζηνικολάου, που θέλει να γίνει Ψυχάρης στη θέση του Ψυχάρη, δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη. Αυτός, από την αρχή της κρίσης, προσπαθεί να εκμεταλλευτεί κάθε ευκαιρία για να υποκαταστήσει τα παλιά τζάκια: έφτασε να “παρουσιάζει” με ποικίλους τρόπους ακόμα και τους υπερασπιστές της δραχμής, «από δημοσιογραφική δεοντολογία» προφανώς, ενώ έχει συνάψει στρατηγική συμμαχία (!) με τον Κουρή και άλλα αστέρια της δημοσιογραφίας, και έχει αποδειχτεί εξαιρετικά ευέλικτος στις στροφές. Περισσότερο και από κυρ-Σταύρο. Γι’ αυτό και στα δημοσιογραφικά του όργανα, χρησιμοποιεί ανθρώπους από όλες τις κατευθύνσεις και τις απόψεις, και, ανάλογα με τη στιγμή προβάλει την κατάλληλη γωνία από τις πολλές που διαθέτει το μαγαζί του. Μέσα λοιπόν από την «πολυφωνία» την οποία δήθεν εφαρμόζει στις εφημερίδες και το ραδιόφωνό του (το όποιο μεταδίδει και κάποιες ειδήσεις για να διανθίζει τις διαφημίσεις του), έχει ταχθεί από τον Νοέμβριο του 2015, όταν είδε προς τα πού στρέφεται το ρεύμα ανοιχτά υπέρ του Σύριζα – μέχρι και τον συνεργάτη του, Γ. Τράγκα επιστράτευσε σε αυτό το θεάρεστο έργο.
Επειδή λοιπόν θεωρεί πως ο στόχος του περιπόθητου καναλιού και της ανατροπής των ανταγωνιστών του είναι όλο και πιο κοντά, η δε μακροημέρευση της κυβέρνησης εξαιρετικά αμφίβολη, στηρίζει όλο και πιο ανοιχτά τον Τσίπρα, διατηρώντας πάντα ένα προσωπείο αντικειμενικότητας. Και θα πρέπει να του αναγνωρίσει κανείς πως τα καταφέρνει πολύ καλύτερα από άλλους να θολώνει τα νερά, με το δήθεν ατσαλάκωτο και αντικειμενικό στυλ του. Ποιος όμως δεν θυμάται στις εκλογές του Σεπτεμβρίου, το βρώμικο κτύπημα εναντίον του Μεϊμαράκη με την «έκτακτη» μετάδοση συνέντευξης του Τσίπρα, την ημέρα που η Ν.Δ. πραγματοποιούσε την κεντρική προεκλογική της εκδήλωση στην Αθήνα;!  Έτσι και τώρα, τη στιγμή που οι αγρότες σχίζουν τις αφίσες του Τσίπρα σ’ ολόκληρη την επικράτεια και καταδιώκουν τους βουλευτές του, ενώ εξελίσσεται η προσπάθεια του Μαξίμου να φιμώσει και να ελέγξει την τηλεόραση, μία μόλις μέρα μετά τις αποκαλύψεις Ψυχάρη, παρουσιάζει σε «συνέντευξη» και αγιογραφεί χωρίς καμία ουσιαστική ερώτηση τον σε ελεύθερη πτώση πρωθυπουργό. Έναν πρωθυπουργό, που βρίσκεται στο τέλος της σύντομης διαδρομής του, γι αυτό και βιάζεται ο «Νίκος» και αρχίζει να καρφώνεται. Λίγο περισσότερο προσοχή, διότι η αιδώς…
Στο ναδίρ
Το πόσο κοντά βρίσκεται η πτώση μπορεί να το καταλάβει κανείς από τη διαδρομή των δύο τελευταίων χρόνων. Αρκεί να θυμηθούμε πως, δύο χρόνια πριν ο Τσίπρας ήταν υποψήφιος της ευρωπαϊκής Αριστεράς για την προεδρία της Κομισιόν και σε ολόκληρη την Ευρώπη Ζίζεκ και Ολιβερ Στόουν εκθείαζαν τον νέο αστέρα και ελπίδα της Αριστεράς στην παγκόσμια πολιτική σκηνή. Αρκεί να θυμηθεί κανείς, πως στις ευρωεκλογές του 2014, σε μία μεγάλη χώρα της Ευρώπης, την Ιταλία, η ριζοσπαστική Αριστερά κατέβηκε στις εκλογές με τον τίτλο «Λίστα Τσίπρα», για να προσμετρήσει όχι μόνο την προφανή αποβλάκωση αυτής της ευρωπαϊκής Αριστεράς, αλλά και την πτώση ενός «ειδώλου». Τον Ιανουάριο του 2015 ανέβηκε ακόμα πιο ψηλά, με την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας, και τα κόκκινα χαλιά που του έστρωνε η Μέρκελ. Σήμερα, δύο χρόνια μετά, από τα μεγάλα σαλόνια αγωνίζεται να βρει στηρίγματα στον Χατζηνικολάου, τον Κουρή και τον… Μαυρίκο, μια και νιώθει πλέον –έστω και αν ακόμα ελπίζει ότι θα κοροϊδέψει για άλλη μια φορά τους Έλληνες– πως εξαντλείται το λάδι στο καντήλι του.
Ένα κοινό χαρακτηριστικό έχουν όλοι αυτοί οι ήρωες που διαφεντεύουν τις τύχες του δύσμοιρου έθνους στην πιο κρίσιμη στιγμή της ιστορίας του:Αδιαφορούν παντελώς για το τι πρόκειται να συμβεί στην χώρα, αρκεί οι ίδιοι να επιπλεύσουν μέσα σε ένα τοπίο απόλυτης παρακμής και καταστροφής. Όταν ένα έθνος και ένας λαός μοιάζει σχεδόν νεκρός, οι ύαινες προσπαθούν να αποσπάσουν τα μέλη του. Ωστόσο δεν είμαστε ακόμα νεκροί για να μας διαμελίσουν τα πτωματοφάγα σαρκοβόρα. Και αν κάποτε, ιδίως τα τελευταία χρόνια, η συμπεριφορά μας θυμίζει όντως νεκροφάνεια, πιστεύω πως είμαστε έτοιμοι να εκπλήξουμε και πάλι όσους επιτίθενται μονάχα σε νεκρούς. Είμαστε ακόμα ζωντανοί, μια νεκροφάνεια είναι…

Η πολιτική κατάσταση στην ΕΕ & η Παγκοσμιοποίηση



ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 4 ΜΑΡΤΙΟΥ 2016
Συνέντευξη εφ’όλης της ύλης του Τάκη Φωτόπουλου στη διαδικτυακή εκπομπή της
Φωτεινής Μαστρογιάννη
Στη συνέντευξη θίγονται:
—Το αίτιο της καταστροφής των λαϊκών στρωμάτων στην Ελλάδα: Η μεταπολεμική ενσωμάτωση στη διεθνή αγορά που εντάθηκε με την ένταξη μας στην ΕΟΚ/ΕΕ και οδήγησε στην πλήρη καταστροφή της αυτοδυναμίας της χώρας, μέσα από την καταστροφή των παραγωγικών μας τομέων, και στη συνακόλουθη χρεοκοπία
— Ο λόγος της ανάδυσης των νεο-εθνικιστικών κινημάτων στην Ευρώπη – η πλήρης αποδόμηση της Εθνικής και Οικονομικής Κυριαρχίας των λαών μέσα στην παγκοσμιοποίηση και ιδιαίτερα την Ευρωζώνη, και ο ρόλος συναυτουργού της παγκοσμιοποιητικής “Αριστεράς” που μετέτρεψε το αντι-παγκοσμιοποιητικό κίνημα σε ένα “πανηγυράκι” για “έναν καλύτερο κόσμο” του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ, που χρηματοδοτούσαν πολυεθνικές, ο Σόρος κλπ.
—Η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, άμεση συνέπεια των 4 “ελευθεριών” των αγορών που επέβαλε η Νέα Διεθνής Τάξη μέσω των συνθηκών Μάαστριχτ κλπ. για χάρη της ανταγωνιστικότητας που είναι σήμερα το απόλυτο οικονομικό κριτήριο για την παραγωγή
—Η εξελισσόμενη λατινοαμερικανοποίηση της Ελλάδας και η ανάγκη για μέτωπο για την κοινωνική και εθνική απελευθέρωση και για αμεση έξοδο από την ΕΕ  και ΝΑΤΟ, καθώς και αποδέσμευση από τους θεσμούς της παγκοσμιοποίησης (ΠΟΕ, ΔΝΤ κλπ.)
—Το BREXIT και τα αυξανόμενα λαϊκά κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης σε όλη την Ευρώπη


 http://www.antipagkosmiopoihsh.gr/

Αρκεί μια αφορμή για να χάσει τον έλεγχο η Τουρκία


Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2016


Οι σχέσεις της με τη Δύση, ο (σχεδόν) πόλεμος με το PKK, η έκρυθμη κατάσταση στην εμπόλεμη Συρία και οι βλέψεις των Κούρδων που ζουν εκεί, η ισλαμιστική τρομοκρατία και οι ιδιαίτερα τεταμένες σχέσεις της με τη Ρωσία είναι μερικά από τα προβλήματα που καλείται να αντιμετωπίσει σήμερα η Τουρκία. Προβλήματα πολλά, πολυσύνθετα και αλληλένδετα... 

Αποτέλεσμα εικόνας για ΚΟΛΑΣΗ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ
Οπως εκτιμά ο Κερίμ Χας, τούρκος ερευνητής της Διεθνούς Οργάνωσης Στρατηγικών Ερευνών (USAK), που εδρεύει στην Αγκυρα, ακόμη και μια ελάχιστη αφορμή αρκεί για να βγει εκτός ελέγχου η κατάσταση με απρόβλεπτες συνέπειες για την όμορη χώρα.

Οσον αφορά τις κάκιστες πλέον σχέσεις μεταξύ Αγκυρας και Μόσχας και το ενδεχόμενο να ξεσπάσει ένας πόλεμος μεταξύ των δύο χωρών, ο κ. Χας, αναλυτής ειδικευμένος σε ζητήματα ασφαλείας και ενέργειας, εμφανίζεται επιφυλακτικός, δίχως ωστόσο να το αποκλείει.  «Δεν μπορούμε να αποκλείσουμε μια ανοιχτή ρωσοτουρκική στρατιωτική αντιπαράθεση στο άμεσο μέλλον στην περίπτωση που η σύρραξη στη Συρία κλιμακωθεί περαιτέρω, ειδικά αν η τουρκική κυβέρνηση αποφασίσει - δίχως να έχει πρώτα καταλήξει σε... συμφωνία με τους εταίρους της στη Δύση και δίχως την έμμεση έγκριση της Μόσχας - να διεξαγάγει μια χερσαία επιχείρηση στη συριακή επικράτεια για να αποτρέψει τη δημιουργία ενός κουρδικού "διαδρόμου" με κατεύθυνση από τα ανατολικά προς τα δυτικά στις βόρειες επαρχίες της χώρας. Είναι σαφές ότι η ένταση στις τουρκορωσικές σχέσεις βρίσκεται σχεδόν στο απόγειό της και μια μικρή σπίθα αρκεί για να εξελιχθεί σε ανοιχτή στρατιωτική αντιπαράθεση» επισημαίνει.

Και τονίζει: «Τα σχέδια της Αγκυρας για τη Συρία κατέρρευσαν σχεδόν ολοκληρωτικά μετά την έναρξη των ρωσικών αεροπορικών επιχειρήσεων στην εμπόλεμη χώρα και τη μετέπειτα κατάρριψη, στις 24 Νοεμβρίου 2015, του ρωσικού μαχητικού από την τουρκική πολεμική αεροπορία. Ως αποτέλεσμα, τώρα τα συμφέροντα της Ρωσίας και της Τουρκίας στη Συρία δεν είναι μόνο διαφορετικά αλλά και αντικρουόμενα».

Η Αγκυρα δεν έχει περιφερειακό όραμα
Σύμφωνα με τον τούρκο ειδικό, το κουρδικό ζήτημα, τόσο στο εσωτερικό της Τουρκίας όσο και στην όμορη Συρία, αποτελεί το κύριο σημείο τριβής στις σχέσεις της Αγκυρας όχι μόνο με την εχθρική πλέον Ρωσία αλλά και με τη σύμμαχο Δύση.

«Η κυβερνώσα πολιτική ελίτ στην Αγκυρα ερμηνεύει τη δημιουργία ενός κουρδικού διαδρόμου κατά μήκος της Βόρειας Συρίας ως απειλή για την εδαφική της ακεραιότητα και τις σχέσεις της με τον αραβικό κόσμο. Καθώς πολεμούσε την τρομοκρατία του PKK, για πολλά χρόνια η Τουρκία δεν θα μπορούσε να έχει σχηματίσει το δικό της εποικοδομητικό περιφερειακό όραμα όσον αφορά το κουρδικό ζήτημα τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό» μας λέει. Και προσθέτει: «Η απουσία ενός τέτοιου οράματος όχι μόνο προκαλεί αστάθεια στο εσωτερικό της Τουρκίας αλλά αναγκάζει την Αγκυρα να έρθει αντιμέτωπη και με τους εταίρους της στη Δύση και με τη Ρωσία».

Γιατί; «Γιατί τόσο για την υπό την ηγεσία των ΗΠΑ συμμαχία όσο και για τη Ρωσία το Κόμμα Δημοκρατικής Ενωσης (PYD), το αδελφό προς το PKK κουρδικό κόμμα της Συρίας, αποτελεί έναν από τους κύριους εταίρους όσον αφορά τις χερσαίες επιχειρήσεις στην εμπόλεμη χώρα (σ.σ.: κυρίως κατά των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους). Σύμφωνα με την Τουρκία, ωστόσο, αυτός ο προσωρινός  "συμμαχικός συνασπισμός" των Κούρδων της Συρίας και με τις ΗΠΑ και με τη Ρωσία θα μπορούσε να εξελιχθεί περαιτέρω σε μια "μόνιμη συμμαχία", κυρίως στους τομείς της ασφάλειας και της ενέργειας. Αυτή η συμμαχία θα μπορούσε να περιορίσει τον ρόλο της Αγκυρας στα περιφερειακά ζητήματα. Επιπλέον, έπειτα από τη συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, η Τεχεράνη αναδύεται ως εν δυνάμει ισχυρός εταίρος τόσο για τους Αμερικανούς όσο και για τους Ρώσους. Μια τέτοια συνεργασία θα μπορούσε να αποκλείσει την Τουρκία από τη διευθέτηση ζητημάτων που σχετίζονται με την ασφάλεια και την ενέργεια στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής».

Δοκιμάζοντας τη συνοχή της Ατλαντικής Συμμαχίας
Το κουρδικό ζήτημα θα μπορούσε επίσης να αποτελέσει αφορμή για να ψυχραθούν οι σχέσεις της Αγκυρας και με τους εταίρους της στο εσωτερικό της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας εξαιτίας και πάλι της Ρωσίας. «Φαίνεται επίσης ότι η Ρωσία πρόκειται να χρησιμοποιήσει το κουρδικό χαρτί εναντίον της Τουρκίας πιο αποτελεσματικά κατά την ερχόμενη περίοδο, όχι μόνο για να προκαλέσει μια αντίδραση της Τουρκίας στη Συρία αλλά και για να δοκιμάσει τα όρια του ΝΑΤΟ ως μιας στρατιωτικής συμμαχίας» υποστηρίζει ο κ. Χας.

Και εξηγεί: «Η Μόσχα θεωρεί ότι οι σχέσεις της τουρκικής κυβέρνησης με την Ουάσιγκτον και τις ισχυρές χώρες της Δύσης είναι σχετικά χειρότερες τώρα από ό,τι πριν από λίγα χρόνια, οπότε είναι μια καλή στιγμή για να δοκιμάσει αυτά τα όρια. Από την άλλη πλευρά, μπορεί να υποστηριχθεί ότι κατά τους τελευταίους μήνες η ανησυχία της Αγκυρας δεν αφορά την αποχώρηση του υποστηριζόμενου από το Κρεμλίνο προέδρου της ΣυρίαςΜπασάρ αλ Ασαντ αλλά τον κουρδικό διάδρομο στη Βόρεια Συρία. Και τα δύο ζητήματα ωστόσο εξακολουθούν να έχουν σημασία για την πολιτική και τη ρητορική της τουρκικής κυβέρνησης σε τέτοιον βαθμό ώστε να μην μπορεί να αποκλειστεί μια ανοιχτή σύγκρουση με τη Ρωσία».

ΕΚΤΙΜΗΣΕΕΙΣ
«Δεν βλέπω ευρύτερη σύγκρουση Δύσης - Ρωσίας»
Ερωτώμενος για το ενδεχόμενο μια στρατιωτική αντιπαράθεση μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας να εξελιχθεί σε σύγκρουση της Δύσης με το Κρεμλίνο, ο κ. Χας  εμφανίζεται και πάλι επιφυλακτικός. «Αν η ένταση μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας εξελιχθεί σε ανοιχτή στρατιωτική αντιπαράθεση, δεν είμαι σίγουρος ότι θα μπορούσε να καταλήξει σε μια μεγαλύτερη σύγκρουση ανάμεσα στη Δύση και στη Ρωσία.

Το τελευταίο διάστημα το ΝΑΤΟ στέλνει ξεκάθαρα μηνύματα στην Αγκυρα ότι μπορεί να παραμείνει ουδέτερο αν επαληθευτεί το σενάριο μιας ρωσοτουρκικής σύρραξης.

Φυσικά είναι αλήθεια ότι, αν ξεσπάσει μια ανοιχτή στρατιωτική αντιπαράθεση ανάμεσα στην Τουρκία και στη Ρωσία, οι σχέσεις της Δύσης με το Κρεμλίνο σίγουρα θα επιδεινωθούν αλλά δεν πιστεύω ότι η Δύση θα κήρυττε τον πόλεμο στη Ρωσία για την Τουρκία». Για τον λόγο αυτόν, καταλήγει ο Κερίμ Χας, «τώρα η Αγκυρα θα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πιο προσεκτική».