Η δολοφονία της ελπίδας

12-4-2016


ΕΙΚΟΝΑ---Ελλάδα,-Γερμανία
Πρόκειται για το μεγαλύτερο έγκλημα της κυβέρνησης, το οποίο επισφραγίσθηκε ανεύθυνα από εκείνα τα κόμματα που ψήφισαν το τρίτο μνημόνιο, καταδικάζοντας την Ελλάδα στο θάνατο – στην πλήρη απώλεια της εθνικής της κυριαρχίας 
(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)
Αρχείο – συλλογή διαχρονικών και εκπαιδευτικών αναλύσεων
.
“Η κατοχή δεν μπορεί να είναι ανθρώπινη. Υπάρχουν επομένως δύο επιλογές: ή αποδέχεσαι την κατοχή και όλες τις μεθόδους που είναι αναγκαίες για την επιβολή της, σκύβοντας πειθήνια το κεφάλι ή, διαφορετικά, την απορρίπτεις εξ ολοκλήρου και όχι μόνο κάποια συγκεκριμένα μέρη της» (Simone de Beauvoir).
.

Ανάλυση

Εύλογα τα ερωτήματα, σχετικά με το γιατί οι Έλληνες έχουν ντροπιάσει την Ευρώπη και τη Δημοκρατία (άρθρο), συμπεριφερόμενοι τόσο παθητικά, καθώς επίσης ανεχόμενοι τόσους εξευτελισμούς – παρά το ότι στο ξεκίνημα της κρίσης, όταν είχαν ακόμη την οικονομική άνεση να αντιδράσουν, καθώς επίσης πάρα πολλές δυνατότητες στη διάθεση τους, διαδήλωναν μαζικά, εγκαινιάζοντας μεταξύ άλλων το «κίνημα της πλατείας» (το οποίο δυστυχώς «γέννησε» υπουργούς της αριστεράς που είναι ντροπή για το χώρο).
Η πρώτη αιτία είναι ασφαλώς ο φόβος τους μετά το περιστατικό στη Marfin, όπου κάηκαν άνθρωποι χωρίς να βρεθούν οι ένοχοι – αν και μάλλον δεν αναζητήθηκαν ποτέ, ενώ όλοι υποθέτουν την προέλευση τους. Η δεύτερη είναι η δύναμη της συνήθειας, η προσαρμοστικότητα της ανθρώπινης φύσης: η οποία είναι θετική από τη μία πλευρά, αφού βοηθάει στην επιβίωση, ενώ αρνητική από την άλλη, επειδή μας οδηγεί στο να ανεχόμαστε αδιαμαρτύρητα τυχόν βασανιστήρια που μας επιβάλλονται.
Εν προκειμένω το παράδειγμα του βατράχου που έχουμε ήδη αναφέρει, ο οποίος τοποθετείται σε χλιαρό νερό, στη συνέχεια αυξάνεται σταδιακά η θερμοκρασία και δεν αντιδράει αφού τη συνηθίζει, έως ότου τελικά καίγεται, ερμηνεύει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την παραπάνω συμπεριφορά των Ελλήνων – οι οποίοι οδηγούνται προς εκείνη ακριβώς την κατεύθυνση, την οποία θέλησαν να αποφύγουν από την αρχή:
Στην έξοδο από την Ευρωζώνη δηλαδή, μέσα από το παράλληλο τραπεζικό σύστημα που ανέφερε χθες ο αντιπρόεδρος, το οποίο θα ακολουθηθεί από ένα δεύτερο νόμισμα για να πληρώνονται αρχικά οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι συντάξεις – αφού με τον τρόπο που διαχειρίζεται τα οικονομικά της χώρας η κυβέρνηση, δεν θα έχει άλλη επιλογή στο εγγύς μέλλον.
Κανένας δεν κατανοεί βέβαια γιατί θα πρέπει να συμβεί κάτι τέτοιο, αφού έχουν δοθεί  εμπράγματες εγγυήσεις στους δανειστές και όχι πριν – επί πλέον της υπογραφής του τρίτου μνημονίου. Δημόσια περιουσία δηλαδή, σημερινής τιμής 50 δις € και αξίας πάνω από 300 δις € – σύμφωνα με την αξιολόγηση του ΔΝΤ από το 2010 (πηγή), χωρίς να υπολογίζονται τα ενεργειακά μας αποθέματα.
Με απλά λόγια, γιατί θα έπρεπε να οδηγηθεί η Ελλάδα στην έξοδο από την Ευρωζώνη και στη χρεοκοπία, αφού προηγουμένως θα έχει λεηλατηθεί, με εξαθλιωμένο το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της – όταν δεν υπήρχε κανένας απολύτως λόγος για να συμβεί κάτι τέτοιο. Εύλογα πάντως αδιαφορούν πλέον οι δανειστές για το μέλλον της χώρας και τη δόση των 2 δις €, αφού έχουν πάρει πια τις εγγυήσεις τους – οπότε μπορούν να επιβάλλουν ότι θέλουν, όπως τη μετατροπή της Ελλάδας σε στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών, για να προστατευθεί η Ευρώπη από την εισβολή τους.
Η τρίτη αιτία τώρα, για την οποία θεωρούμε πως δεν θα συγχωρήσουν ποτέ τη σημερινή κυβέρνηση οι Έλληνες,είναι η δολοφονία εκείνης της ελπίδας που η ίδια έκανε «λάβαρο» της προεκλογικής της εκστρατείας – της ελπίδας πως υπάρχει ένας άλλος δρόμος για την έξοδο από την κρίση, μέσω του οποίου θα ανακτούσε την αξιοπρέπεια και την υπηρηφάνεια της η χώρα, μετά τους συνεχείς εξευτελισμούς, καθώς επίσης τις επιθέσεις  που υπέστη επί έξι ολόκληρα χρόνια.
Η ελπίδα αυτή δολοφονήθηκε τη 13η Ιουλίου (άρθρο), όταν η κυβέρνηση υποτάχθηκε στις απαιτήσεις της Γερμανίας – ενός κράτους που δεν έχει ιστορία, αλλά ένα εγκληματικό ποινικό μητρώο. Συμβιβάσθηκε δε χωρίς να σεβαστεί καθόλου το δημοψήφισμα που η ίδια δρομολόγησε – ενώ η δολοφονία της ελπίδας επισφραγίσθηκε ένα μήνα μετά, από τα πέντε μεγάλα κόμματα που τάθηκαν υπέρ του τρίτου μνημονίου, γνωρίζοντας πολύ καλά πως επρόκειτο για τη θανατική καταδίκη της χώρας (με την έννοια πως η ολοκληρωτική απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, είναι συνώνυμη με το θάνατο).
Η τελευταία αιτία είναι η απίστευτη χειραγώγηση των Ελλήνων από ορισμένα διατεταγμένα ΜΜΕ, καθώς επίσης από δημοσιογράφους που εκπαιδεύτηκαν στην έδρα του ΔΝΤ – με στόχο να πείσουν όλους τους Πολίτες πως ο μοναδικός δρόμος για τον παράδεισο, είναι αυτός που περνάει μέσα από την κόλαση των μνημονίων.
Όλες οι παραπάνω αιτιολογίες δεν σημαίνουν βέβαια πως οι Έλληνες δεν είναι οι ίδιοι ένοχοι για το αδιέξοδο, στο οποίο οδηγήθηκε η πατρίδα τους – ειδικά επειδή υπάρχει το παράδειγμα της Ισλανδίας, η οποία κατάφερε να ξεφύγει από την κρίση, κλείνοντας στη φυλακή τους ενόχους, ενώ σήμερα πουλάει μία από τις μεγαλύτερες τράπεζες της, σχεδιάζοντας να μοιράσει τα έσοδα στους Πολίτες της (πηγή).
.

Η δύναμη της Δημοκρατίας

Περαιτέρω, ενώ η Ελλάδα υπέκυψε τελικά στη δικτατορία των αγορών, απογοητεύοντας όλους τους Ευρωπαίους με την ήττα της Δημοκρατίας στη χώρα που γεννήθηκε, η Ισλανδία αντιστάθηκε με επιτυχία, παρά τα πολύ μεγαλύτερα προβλήματα της – αρνούμενη να αναλάβει τα χρέη των τραπεζών της, τα οποία ήταν δεκαπλάσια του ΑΕΠ, αν και είχε απέναντι της πανίσχυρα κράτη (Βρετανία, Ολλανδία, Ευρωζώνη), κυρίως όμως το χρηματοπιστωτικό καρτέλ, το οποίο ήθελε να κοινωνικοποιήσει τις ζημίες του (άρθρο).
Προφανώς οι πιστωτές της Ισλανδίας δεν περίμεναν πως ολόκληρος ο λαός της χώρας, συλλογικά, μαζικά, ενωμένος, με καμία απολύτως διάθεση υποχώρησης θα πλημμύριζε τους δρόμους, χωρίς καμία καθυστέρηση –σταματώντας με συνεχή δημοψηφίσματα όλες τις προσπάθειες της κυβέρνησης και της Βουλής να μεταφέρουν τα χρέη των τραπεζών στο δημόσιο.
Σε πλήρη αντίθεση, οι Έλληνες δεν διανοήθηκαν καθόλου να κατακλύσουν τους δρόμους έξω από τη Βουλή, όταν ψηφιζόταν το τρίτο μνημόνιο ή/και οι νόμοι που το συνοδεύουν – γεγονός που σημαίνει ότι, πράγματι αποτελούν τη ντροπή της Ευρώπης.
Οι συμβιβασμοί τώρα που πρότειναν οι δανειστές της Ισλανδίας και είχε αποδεχθεί το Κοινοβούλιο, ψηφίζοντας τους, δεν έγιναν ούτε στο ελάχιστο αποδεκτοί από τους Πολίτες – μέσω ενός δημοψηφίσματος που το ΟΧΙ έφτασε στο απίστευτο 94%.
Όταν δε η Βρετανία πάγωσε τα περιουσιακά στοιχεία της Ισλανδίας, χρησιμοποιώντας το νόμο περί τρομοκρατίας, ο οποίος την εξομοίωνε με την Al Qaida, οι Πολίτες της χώρας όχι μόνο δεν πτοήθηκαν, αλλά κλιμάκωσαν τις αντιδράσεις τους – χωρίς να δίνουν καμία σημασία στις «προφητείες», σύμφωνα με τις οποίες «θα κατέληγαν» στην Κούβα ή στην βόρεια Κορέα του Βορά. Ρισκάρισαν επίσης τις αγωγές εναντίον τους, οι οποίες κατατέθηκαν στα διεθνή δικαστήρια – ενώ αντιστάθηκαν αποφασιστικά σε όλους τους εκβιασμούς του κοινού μετώπου των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Όλα αυτά δεν σημαίνουν βέβαια πως οι Ισλανδοί δεν πλήρωσαν πανάκριβα τους αγώνες που έδωσαν για τη διατήρηση της εθνικής τους ανεξαρτησίας – η οποία κινδύνευε από το απίστευτο ύψος του δημοσίου χρέους τους, λόγω της χρεοκοπίας των τραπεζών τους. Αντίθετα, η ισοτιμία του νομίσματος τους κατέρρευσε, ο πληθωρισμός εκτοξεύθηκε στα ύψη, οι πραγματικοί μισθοί βυθίστηκαν στο ναδίρ, ενώ η πτώση των τιμών στην αγορά ακινήτων έλαβε πρωτοφανείς διαστάσεις.
Από την άλλη πλευρά όμως, υιοθετήθηκαν άμεσα ειδικά προγράμματα ρύθμισης των χρεών των επιχειρήσεων, έτσι ώστε να μην χρεοκοπήσουν, ενώ λίγο αργότερα δρομολογήθηκαν διαγραφές μέρους των οφειλών που αφορούσαν τα ακίνητα – όπου οι τράπεζες υποχρεώθηκαν να «αποσβέσουν» όλα εκείνα τα ποσά των δανείων, τα οποία υπερέβαιναν το 110% της εμπορικής αξίας των ακινήτων.
Για παράδειγμα, εάν κάποιος είχε πάρει δάνειο 200.000 € για την αγορά ενός ακινήτου ίσης αξίας, η εμπορική τιμή του οποίου μειώθηκε στις 100.000 € λόγω της πτώσης των μισθών και εισοδημάτων, στην Ισλανδία διαγραφόταν οι 90.000 € – ενώ τα 110.000 € που απέμεναν διακανονίζονταν, έτσι ώστε να μπορεί ο οφειλέτης να εξυπηρετεί τις δόσεις του.
Δυστυχώς στην Ελλάδα το ακίνητο των 200.000 € μάλλον θα κατασχεθεί, ο ιδιοκτήτης του θα μείνει στο δρόμο, θα πλειστηριαστεί για 50.000 € και ο δύστυχος δανειολήπτης θα παραμείνει με χρέη 150.000 € – χωρίς καμία δυνατότητα εξόφλησης τους, ενώ στο μέλλον θα δημεύονται τυχόν άλλα εισοδήματα του.
Την ίδια στιγμή οι ανόητοι πανηγυρίζουν για τη νέα διάσωση των τραπεζών με δικά τους χρήματα (αφού θα προστεθούν στο δημόσιο χρέος), επειδή διαμορφώθηκε χαμηλότερα από τα 25 δις € που προϋπολογιζόταν – ενώ η συμμετοχή του δημοσίου θα περιορισθεί, λόγω των αυξήσεων κεφαλαίου εκ μέρους των μετόχων των τραπεζών, με τις διοικήσεις τους να παραμένουν σταθερά στη θέση τους, παρά την άθλια κερδοσκοπία που προηγήθηκε (όσον αφορά την αγοραπωλησία μετοχών από τραπεζικούς που προφανώς είχαν εσωτερική πληροφόρηση).
Αντί λοιπόν να συνειδητοποιήσουν πως η προηγούμενη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, ύψους 25 δις € χάθηκε εντελώς, ενώ οι ίδιοι την πλήρωσαν, χαίρονται ανόητα για την επόμενη – μέσω της οποίας διατηρούν την ουτοπία του μη κουρέματος των καταθέσεων τους.

Η διαχείριση της κρίσης

Συνεχίζοντας, στην Ισλανδία καταγράφηκε ρεκόρ διαγραφών, ενώ εφαρμόσθηκαν πιστά όλοι οι οικονομικοί κανόνες, οι οποίοι είναι γνωστοί όσον αφορά την καταπολέμηση των κρίσεων – βασικότερος των οποίων είναι η στάση πληρωμών, έτσι ώστε να ακολουθήσει η διαπραγμάτευση περιορισμού του χρέους, με την οποία ποτέ στην ιστορία δεν συμφώνησαν οι δανειστές, εάν προηγουμένως δεν σταματούσε να πληρώνει η επιχείρηση ή η χώρα, προστατεύοντας παράλληλα τα περιουσιακά της στοιχεία.
Παραδόξως δε, συμφώνησε με τη συγκεκριμένη διαδικασία και το ΔΝΤ, αν και εκ των υστέρων – δανείζοντας στην Ισλανδία το ποσόν των 10 δις $, χωρίς το οποίο θα χρεοκοπούσε κατά τη διάρκεια του χαοτικού πρώτου έτους που ακολούθησε το κραχ του 2008. Σε πλήρη αντίθεση όμως με την Ελλάδα, η Ισλανδία πρόσεξε όσο τίποτα άλλο τις προϋποθέσεις, με τις οποίες ήταν συνδεδεμένο το δάνειο, το μνημόνιο δηλαδή – αφού απέρριψε τα δραστικά, καταστροφικά προγράμματα του ΔΝΤ (άρθρο), έχοντας αναγκασθεί μεν να περιορίσει το κοινωνικό της κράτος, χωρίς όμως να προκαλέσει ζημίες στη βασική του δομή.
Ο εντυπωσιασμός του ΔΝΤ από την επιτυχία του προγράμματος φάνηκε από την πρόταση του στον υπουργό οικονομικών της Ισλανδίας να αναλάβει την υπευθυνότητα της διάσωσης μίας άλλης χώρας: της Ελλάδας. Μία θέση που όμως εκείνος αρνήθηκε, γνωρίζοντας προφανώς πως κανένα πρόγραμμα δεν πετυχαίνει, εάν δεν έχει την πλήρη, συλλογική, μαζική στήριξη του συνόλου των Πολιτών – γεγονός που φυσικά προϋποθέτει την ωριμότητα τους.
Περαιτέρω, σε χρόνο ρεκόρ η Ισλανδία κατάφερε να μετατραπεί σε ένα ζηλευτό πρότυπο, όσον αφορά την αντιμετώπιση κρίσεων – παρά το ότι προηγουμένως είχε θεωρηθεί ως ένα ανατριχιαστικό παράδειγμα προς αποφυγή για εκείνες τις χώρες που θα τολμούσαν να αντιπαρατεθούν με τις αγορές, καθώς επίσης ευρύτερα με το χρηματοπιστωτικό κτήνος.
Ενδιαφέρουσα δε είναι η αιτιολόγηση της θετικής αναθεώρησης της πιστοληπτικής της ικανότητας από την Fitch το 2012 – σύμφωνα με την οποία «ήταν η προσωποποίηση της επιτυχίας της εφαρμογής ανορθόδοξων μεθόδων για την καταπολέμηση της κρίσης«, με την ανεργία πλέον στο 4%, με την υποτίμηση του νομίσματος της στο 25-30%, καθώς επίσης με τον πληθωρισμό να αποτελεί παρελθόν.
Φυσικά κανένας δεν μπορεί να αποκλείσει την επίθεση των αγορών εναντίον της, όταν κάποια στιγμή κρίνουν πως θα έχει αποτέλεσμα – όχι μόνο επειδή είναι εκδικητικές, αλλά λόγω του ότι δεν θέλουν να υπάρχουν τέτοιου είδους παραδείγματα, τα οποία θα εμπνεύσουν και άλλες χώρες στο μέλλον.
Ολοκληρώνοντας, προφανώς η ύπαρξη ενός εθνικού νομίσματος διευκόλυνε την Ισλανδία, αφού αύξησε τις εξαγωγές της και μείωσε τις εισαγωγές της, προς όφελος του παραγωγικού της ιστού  – παρά το ότι η ραγδαία υποτίμηση της κορώνας περιόρισε σημαντικά το ΑΕΠ σε δολάρια (γράφημα), ενώ επιβάρυνε σε τρομακτικό βαθμό τα εισοδηματικά ασθενέστερα τμήματα του πληθυσμού της.
.
ΓΡΑΦΗΜΑ - ΑΕΠ, Ελλάδα, Ιρλανδία
.
Βέβαια η υποτίμηση έγινε πολύ πιο υποφερτή, μετά την απόφαση των δικαστηρίων της Ισλανδίας να χαρακτηρίσουν ως παράνομα (οπότε άκυρα) τα δάνεια σε ξένο συνάλλαγμα – γεγονός που τεκμηριώνει ότι, όλοι οι Θεσμοί σε μία χώρα, ειδικά τα δικαστήρια, πρέπει να λειτουργούν σωστά, για να είναι δυνατή η αντιμετώπιση μίας οικονομικής καταιγίδας.   
Εν τούτοις, το εθνικό νόμισμα δεν ήταν το βασικότερο όπλο της χώρας – αλλά, κυρίως, η συνοχή και η επιμονή του λαού της, ο οποίος δεν δίστασε να βγει στους δρόμους, παραμένοντας αποφασιστικά εκεί, έως ότου να επιβάλλει τη βούληση του στην πολιτική του ηγεσία. Χωρίς να περιμένει λοιπόν να εμφανισθεί ο από μηχανής Θεός ή ο προικισμένος ηγέτης που θα κρατούσε το «λάβαρο της επανάστασης», όπως εμείς οι Έλληνες – παρά το ότι από την Ελλάδα υιοθέτησε την άμεση Δημοκρατία η Ισλανδία.
Στα πλαίσια αυτά είναι εύλογη η συμβουλή του προέδρου της Ισλανδίας, όταν ερωτάται τι πρέπει να κάνουν οι υπερχρεωμένες χώρες του ευρωπαϊκού νότου – σύμφωνα με την οποία «Οι κυβερνήσεις δεν πρέπει να ακούν τις αγορές, αλλά να αφουγκράζονται τους Πολίτες τους«. Ειδικά όταν, ενώ η Ισλανδία εξόφλησε πρόωρα το ΔΝΤ, η Ελλάδα εκλιπαρεί ξανά γονατιστή για έναν νέο δανεισμό της – ενώ ο αξιοθρήνητος πρωθυπουργός της προκαλεί θλίψη σε όλους τους Ευρωπαίους.
.

Επίλογος

Η Ευρωζώνη πανηγυρίζει, επειδή το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος μειώθηκε στις χώρες της κρίσης, με εξαίρεση τη Γαλλία και την Ιταλία (γράφημα). Στη Γερμανία δε αυξήθηκε επιτέλους (+15%), οπότε αποκαταστάθηκε κάπως η ισορροπία, ενώ τα επιτόκια δανεισμού μειώθηκαν ραγδαία, με τη βοήθεια των προγραμμάτων της ΕΚΤ (άρθρο) – αν και η βασική αιτία είναι το ότι, βυθίζεται στον αποπληθωρισμό.
.
ΓΡΑΦΗΜΑ - Ευρωζώνη, εξέλιξη του κόστους εργασίας ανά μονάδα προϊόντος
.
Το πώς είναι δυνατόν να πανηγυρίζει βέβαια η Κομισιόν, όταν η ανεργία συνεχίζει να αυξάνεται, τα χρέη επίσης, ενώ η μείωση των μισθών, με την οποία επιτεύχθηκε ο «άθλος», περιορίζει συνεχώς την κατανάλωση και τις επενδύσεις, προκαλεί ύφεση και επιδεινώνει την ήδη δυσχερή θέση του χρηματοπιστωτικού της συστήματος (άρθρο), με τη μία τράπεζα μετά την άλλη να εγγράφει μεγάλες ζημίες, απολύοντας μαζικά προσωπικό, είναι δύσκολο να το καταλάβει κανείς.
Πόσο μάλλον όταν το συνολικό χρέος της Ιρλανδίας είναι εκτός ελέγχου, η Ισπανία παραποιεί συνεχώς τα στατιστικά της στοιχεία, η Ελλάδα και η Πορτογαλία είναι αδύνατον να επιβιώσουν χωρίς την ονομαστική διαγραφή του χρέους τους, ενώ χώρες όπως η Ολλανδία έχουν έναν υπερχρεωμένο ιδιωτικό τομέα – κρύβοντας τα προβλήματα τους κάτω από το χαλί.
Την ίδια στιγμή το ευρώ, στο οποίο είναι κυριολεκτικά εγκλωβισμένες όλες σχεδόν οι χώρες, χρησιμοποιείται για την επιβολή της δικτατορίας των τραπεζών, παράλληλα με την κατάργηση της Δημοκρατίας – ενώ δρομολογείται η δημιουργία του οικονομικού ΝΑΤΟ, μέσω του οποίου τα κράτη της Ευρωζώνης θα γίνουν έρμαιο τόσο των αγορών, όσο και των μεγάλων πολυεθνικών επιχειρήσεων.
Στα πλαίσια αυτά, εύλογα κράτη όπως η Ισλανδία αρνούνται να συμμετέχουν στην ΕΕ, πολύ περισσότερο στην Ευρωζώνη – γνωρίζοντας πλέον πως θα επρόκειτο για την εκούσια καταδίκη των Πολιτών τους σε μία φυλακή, από την οποία θα ήταν αδύνατον ποτέ να αποδράσουν.
Ολοκληρώνοντας η Ελλάδα θα μπορούσε να αποτελέσει τη σπίθα, η οποία θα έβαζε φωτιά στο απολυταρχικό ευρωπαϊκό οικοδόμημα της παγκόσμιας ελίτ – εάν φυσικά διέθετε έναν αποφασισμένο, ώριμο λαό.
Πολίτες που δεν θα είχαν την ψευδαίσθηση πως είναι δυνατόν να κερδίσουν τον πόλεμο από τον καναπέ τους,χωρίς να δώσουν καμία μάχη και χωρίς να αντιδράσουν στη συνεχή ληστεία τους – μέσω των υπερβολικών φόρων, των μειώσεων των μισθών και συντάξεων, της πτώσης των τιμών των περιουσιακών τους στοιχείων, του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας κοκ.
Το ζητούμενο δεν είναι ασφαλώς η καταστροφή της Ευρωζώνης, αλλά η επιστροφή στις ιδρυτικές της αξίες – στην Ευρώπη των Πολιτών της. Εναλλακτικά, η επάνοδος όλων των κρατών μαζί στην αφετηρία – στην προ ευρώ εποχή δηλαδή, στην οποία δεν κυριαρχούσαν οι αγορές, ενώ η πολιτική είχε την πρωτοκαθεδρία.
.
Black-Strip
Vassilis Viliardos
Ο κ. Βασίλης Βιλιάρδος είναι ένας σύγχρονος οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου – όπου και δραστηριοποιήθηκε επαγγελματικά για αρκετά χρόνια, με ιδιόκτητες επιχειρήσεις σε όλες τις πόλεις της Γερμανίας. Έχει  εκδώσει τρία βιβλία αναφορικά με την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, ενώ έχει δημοσιεύσει πάνω από 2.500 αναλύσεις σε ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα, με κέντρο βάρους την εθνική και διεθνή μακροοικονομία, καθώς επίσης το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Το διαφαινόμενο τέλος του συριακού πολέμου


12-4-2016
sd24_4
… και η επόμενη μέρα στην πολύπαθη χώρα
Του Σωτήρη Δημόπουλου από τη Ρήξη φ. 122

Εξ αρχής είχε γίνει αντιληπτό ότι ο πόλεμος στη Συρία θα μπορούσε να αποτελέσει τον καταλύτη εξελίξεων όχι μόνον για τη Μέση Ανατολή, αλλά και για την παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων. Αυτό προέκυπτε για δύο λόγους: Ο πρώτος ήταν η γεωπολιτική θέση της Συρίας στον πυρήνα της Μέσης Ανατολής και ο δεύτερος η ανάμειξη στον συριακό εμφύλιο πολλών ισχυρών εξωτερικών παικτών, σε μια δι’ αντιπροσώπων προώθηση των συμφερόντων τους.
Στην πλημμυρίδα της, κατ’ ευφημισμόν, Αραβικής Άνοιξης, η οποία αποτέλεσε την απόπειρα των ισλαμιστών να αποσπάσουν την εξουσία από τις κοσμικές δυνάμεις, η Συρία ήταν το τελευταίο και το πιο κρίσιμο πεδίο σύγκρουσης. Η μοίρα του Άσαντ φαινόταν προδιαγεγραμμένη, καθώς ο πληθυσμός της χώρας ήταν κατά πλειοψηφία σουνιτικός, ενώ Τουρκία, Σαουδική Αραβία και Κατάρ εργάζονταν με ζήλο, παρέχοντας κάθε βοήθεια στις αντικαθεστωτικές δυνάμεις. Επιπλέον, η Δύση, η οποία εν μέσω της δικής της οικονομικής κρίσης έψαχνε ευκαιρίες κέρδους, αλλά και κάποια επιβεβαίωση των ιδεολογικών της δογμάτων, συνέδραμε την ισλαμιστική αντεπανάσταση.
Εντούτοις, οι προβλέψεις τους διαψεύστηκαν οικτρά. Πέντε χρόνια μετά, σ’ έναν πόλεμο που έχει στοιχίσει 250 χιλ. ψυχές, η κατάσταση είναι αντεστραμμένη. Ο Άσαντ είναι ακόμη πρόεδρος της Συρίας και οι δυνάμεις του έχουν αρχίσει την προέλασή τους στα εδάφη που είχε καταλάβει το απεχθές Ισλαμικό Κράτος. Για να φθάσουμε εδώ, όμως, συνέβησαν μια σειρά από καθοριστικές εξελίξεις που άλλαξαν τον ρουν του πολέμου.
• Η αναπάντεχη ικανότητα του καθεστώτος Μπάαθ και του ίδιου του Άσαντ να κρατηθούν όρθιοι στη δυτική Συρία, όπου βρίσκεται και το 80% του πληθυσμού της χώρας, υπήρξε η ουσιαστική προϋπόθεση για ό,τι συνέβη στη συνέχεια. Αποδείχτηκε ότι, παρά την πεποίθηση πολλών ξένων αναλυτών, ο συριακός εθνικισμός, που συνενώνει στους κόλπους του πολλές εθνικές και θρησκευτικές κοινότητες, έχει βαθιές ρίζες.
• Στη Συρία διεξάγεται ένας πόλεμος μεταξύ του σιιτικού τόξου και της σαλαφιστικής εκδοχής του σουνιτικού ισλάμ. Πίσω από τον αλαουίτη Άσαντ συσπειρώθηκαν και πολεμούν δυνάμεις των Φρουρών της Επανάστασης του Ιράν, της Χεζμπολάχ του Λιβάνου, των σιιτών του Ιράκ, ακόμη και των σιιτών Χαζάρων του Αφγανιστάν. Επομένως, αυτό που συνέβαινε δεν ήταν δυνατόν να παρουσιάζεται εσαεί ως μια επανάσταση του συριακού λαού κατά ενός αυταρχικού ηγέτη. Πολύ περισσότερο που στις τάξεις των αντιπάλων του βρέθηκε σύσσωμη η «ισλαμιστική διεθνής».
• Διαρκούντος του εμφυλίου πολέμου στη Συρία, προέκυψε η πολιτική, αλλά και ηθική ήττα της Αραβικής Άνοιξης. Η φρικτή αποκάλυψη του τι έφερνε αυτό που αποκαλείτο «δημοκρατική εξέγερση», έγινε στη Λιβύη –η οποία μετά τον Καντάφι έγινε μια διαλυμένη χώρα–, αλλά και στην Αίγυπτο, όπου οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι αποπειράθηκαν να επιβάλουν ένα μεσαιωνικό καθεστώς. Το ίδιο συνέβη και στη Συρία, όταν το Ισλαμικό Κράτος επέβαλε καθεστώς πρωτοφανούς τρόμου και βίας, σε όσες περιοχές κατακτούσε. Όπως ήταν εύλογο, ο φόβος των τζιχαντιστών ενίσχυσε εν τέλει τις δυνάμεις του Άσαντ.
• Η αντοχή του καθεστώτος επέτρεψε να εκδηλωθεί πιο δυναμικά ο κουρδικός εθνικισμός, που ανέτρεψε τον τυχοδιωκτικό σχεδιασμό της Άγκυρας. Εκεί που ο νεοθωμανός Ερντογάν υπολόγιζε ότι θα επέκτεινε τα όρια της τουρκικής επιρροής, οι Κούρδοι εγκαθίδρυσαν τη δική τους εξουσία και, το κυριότερο, έγιναν πολύτιμοι σύμμαχοι της, πελαγωμένης, Ουάσιγκτον.
• Ο Ομπάμα έδειξε απροθυμία να εμπλακεί σε χερσαίες επιχειρήσεις στη Συρία, μετά τα παθήματα-μαθήματα σε Αφγανιστάν και Ιράκ, παρά τις κραυγές των νεοσυντηρητικών. Η Ουάσιγκτον είχε κάθε συμφέρον από την ανατροπή του Άσαντ. Μ’ αυτό τον τρόπο θα εξαφάνιζε τη ρωσική παρουσία στην ανατολική Μεσόγειο, θα δημιουργούσε νέες διαδρομές μεταφοράς πετρελαίου και φυσικού αερίου από Σαουδική Αραβία και Κατάρ, μέσω Τουρκίας, στην Ευρώπη και θα απέκοβε το Ιράν από τα σύνορα του Ισραήλ. Ο Λευκός Οίκος, όμως, κατανόησε ότι το κουβάρι της Συρίας ήταν πολύ μπερδεμένο και θα απαιτούσε σκληρές θυσίες εκ μέρους των Αμερικανών. Ακόμη, άλλωστε, είναι νωπό το σοκ από το οδυνηρό τέλος του πρέσβη των ΗΠΑ στη Βεγγάζη.
• Το γεγονός, ωστόσο, που έκρινε την πορεία του πολέμου ήταν, το δίχως άλλο, η ρωσική επέμβαση. Ο Πούτιν, με μια κίνηση ματ, έριξε τον βαρύ και σύγχρονο οπλισμό του στο συριακό μέτωπο. Και το έπραξε αυτό κυριολεκτικά την ύστατη στιγμή, όταν ο στρατός του Άσαντ φαινόταν, στις αρχές του φθινοπώρου του 2015, πως δεν θα μπορούσε να κρατήσει άλλο. Τα κτυπήματα της ρωσικής αεροπορίας ήσαν συντριπτικά και κατόρθωσαν να αναχαιτίσουν τόσο τους αντικαθεστωτικούς της ισλαμικής και μετριοπαθούς αντιπολίτευσης, όσο και τους μαχητές του Ισλαμικού Κράτους. Η Μόσχα, χωρίς να λαμβάνει υπόψη της τις διαμαρτυρίες των δυτικών αλλά και της Άγκυρας,επέλεξε να δώσει προτεραιότητα στις περιοχές που γειτνίαζαν με την ΤουρκίαΓιατί ακριβώς από εκεί γινόταν η μεταφορά ενισχύσεων σε όπλα και μαχητές. Το ρωσικό σχέδιο προσπάθησε να αποτρέψει η Άγκυρα με την κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους. Πράξη που ωστόσο προκάλεσε την εγκατάσταση των συστημάτων S-400 στη Συρία, τα οποία πλέον έχουν τη δυνατότητα να ελέγχουν οτιδήποτε ίπταται σε όλο τον εναέριο χώρο της Συρίας και όχι μόνον.
Έτσι, παρά τις αρχικές αποτυχίες του αδύναμου συριακού στρατού –με ενισχύσεις από Ιρανούς, Λιβανέζους, Ιρακινούς, αλλά και Ρώσους και με ένα καλά οργανωμένο σχέδιο που ακύρωσε τους υπολογισμούς της Τουρκίας στο Χαλέπι και στα Τουρκομανικά Όρη– η Δαμασκός άρχισε να ελέγχει το παιχνίδι. Ταυτοχρόνως, μεγάλες ήταν οι επιτυχίες των Κούρδων στο βορρά, μαζί με τις συμμαχικές αραβικές –μουσουλμανικές και χριστιανικές– δυνάμεις. Οι Κούρδοι, με την επίδειξη των στρατιωτικών τους ικανοτήτων, που πιστοποιήθηκε μετά την ηρωική μάχη στο Κομπάνι, κέρδισαν με το σπαθί τους τη διεθνή αναγνώριση και την αμερικανική υποστήριξη.
Το Ισλαμικό Κράτος βρέθηκε έτσι σε λαβίδα, χωρίς οι σύμμαχοί του να μπορούν να το ενισχύσουν. Η Τουρκία έσκουζε χωρίς να βρίσκει ευήκοα ώτα στο ΝΑΤΟ για να δημιουργήσει την περίφημη ζώνη ασφαλείας, ενώ η Σαουδική Αραβία απειλούσε με επέμβαση, την ώρα που έχει καθηλωθεί στον βρόμικο πόλεμο της Υεμένης.
Έχοντας λοιπόν το πάνω χέρι στα πεδία των μαχών, η Μόσχα έκανε ακόμη μια απρόσμενη κίνηση: Ανακοινώθηκε η αποχώρηση του βασικού όγκου των ρωσικών δυνάμεων από τη Συρία. Το γεγονός αυτό προκάλεσε έκπληξη και απορία, αλλά ήταν μια ακόμη υπολογισμένη κίνηση εκ μέρους του Ρώσου προέδρου, που έχει ως στόχο το αύριο της Συρίας:
• Η αποχώρηση του ρωσικού στρατού αφαίρεσε ένα βασικό επιχείρημα από τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης στις ειρηνευτικές συνομιλίες της Γενεύης, που έκαναν λόγο για βομβαρδισμό αμάχων από τη ρωσική αεροπορία.
• Συνιστά ένα μήνυμα ότι η Ρωσία παίζει με όλους τους παίκτες που σέβονται τους κανόνες του παιχνιδιού –αλλά και τα τετελεσμένα του πολέμου– και δεν ταυτίζεται απόλυτα με τον άξονα Τεχεράνης-Δαμασκού.
• Τέλος, αφαιρεί τη δυνατότητα σε Άγκυρα και Ριάντ να αποτολμήσουν κάποια χερσαία είσοδο σε συριακό έδαφος, υπό το πρόσχημα κάποιας τρομοκρατικής ενέργειας στη Τουρκία.
• Βεβαίως, η Ρωσία διατηρεί στο συριακό έδαφος βασικά οπλικά συστήματα, όπως τους S-400, αλλά και βομβαρδιστικά αεροσκάφη, καθώς και στρατιωτικούς συμβούλους, που παίζουν καταλυτικό ρόλο στις μάχες, όπως συνέβη και στην Παλμύρα, αλλά και στη χριστιανική πόλη Al-Quarytyan.
Οι εξελίξεις τόσο στη Συρία όσο και στο Ιράκ δείχνουν ότι τα ψωμιά του Ισλαμικού Κράτους είναι μετρημένα, παρά τις απόπειρες αιφνιδιασμού που επιχειρεί, όπως αυτή ανατολικά της Δαμασκού, ή η χρήση χημικών, τα οποία χρησιμοποίησε στην DeIr ez-Zur. Ουσιαστικά του μένουν ακόμη δύο σημαντικά οχυρά: η Μοσούλη στο Ιράκ και η Ράκκα στη Συρία. Η βέβαιη πτώση τους δεν θα σημάνει, δυστυχώς, και το τέλος της ολέθριας δράσης τους καθώς θα συνεχίσει με επιθέσεις αυτοκτονίας, όπου μπορεί.
Το ερώτημα, ωστόσο, που ήδη τίθεται είναι αν η Συρία, μετά τον πόλεμο, θα πρέπει να παραμείνει ενιαία, να αποκτήσει ομοσπονδιακή μορφή ή να διαχωριστεί σε κρατίδια.
Το ομοσπονδιακό σχήμα φαίνεται ότι έχει υποστηρικτές κυρίως στο κουρδικό στοιχείο. Οι Κούρδοι στη Ροτζάβα και το σημαντικότερο κόμμα τους, αυτό της «Δημοκρατικής Ένωσης», ήδη ανακήρυξαν την ομοσπονδοποίηση. Θεωρούν ότι με την ένωση των καντονιών του βορρά, στα οποία θα συνυπάρχουν δημοκρατικά όλες οι μειονότητες, θα κερδίσουν τα δικαιώματά τους, που στερήθηκαν επί του καθεστώτος Μπάαθ. Την προοπτική αυτή ίσως τη στηρίζουν και οι ΗΠΑ, που έτσι θα έχουν έναν σταθερό σύμμαχο σε μια κομβική περιοχή, σε συνδυασμό μάλιστα με τη δημιουργία ενός επίσης φιλικού ομόσπονδου «Σουνιστάν», στις ανατολικές πετρελαιοπαραγωγές περιοχές της Συρίας. Αλλά κι οι Ρώσοι δεν είναι κάθετα αντίθετοι σε αυτό το ενδεχόμενο, καθώς γνωρίζουν ότι η Συρία με την προηγούμενη μορφή της δεν πρόκειται να ξαναϋπάρξει. Αντιθέτως, κατ’ αυτόν τον τρόπο θα ενισχυθεί η σταθερότητα στη δυτική Συρία, όπου βρίσκονται και οι ρωσικές βάσεις, ενώ θα έχουν πρόσβαση και στο Κουρδιστάν, με το οποίο παραδοσιακά διατηρούν καλές σχέσεις.
Αντίθετος στην ομοσπονδία είναι ο Άσαντ, που προσδοκά να κρατήσει τη χώρα ενωμένη υπό την εξουσία του, η αντικαθεστωτική αντιπολίτευση, καθώς και η Τεχεράνη, που επιδιώκει τη δημιουργία ενός ενιαίου σιιτικού χώρου μέχρι τον Λίβανο. Αντίθετη είναι βέβαια και η Άγκυρα, που δεν θέλει να δει στα νότια σύνορά της να δημιουργείται ένα οιονεί κουρδικό κράτος, που όχι μόνον θα ενταφιάσει τα νεοθωμανικά όνειρα του Ερντογάν, αλλά θα αναπτερώσει τις ελπίδες και των Κούρδων της Τουρκίας για τη δική τους χειραφέτηση.
Προφανώς, ο δρόμος για τη λήξη του συριακού δράματος είναι ακόμη μακρύς. Όμως, για πρώτη φορά διακρίνεται κάπου στον ορίζοντα το τέλος του. Για να φθάσουμε ως εκεί, βασική προϋπόθεση είναι να βάλουν την υπογραφή τους Ουάσιγκτον και Μόσχα. Αν αυτό συμβεί, θα σημάνει και επισήμως το τέλος της εποχής που άνοιξε με τη συμφωνία Σάικς-Πικώ, την περίοδο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και είναι βέβαιο ότι αυτό θα έχει αλυσιδωτές συνέπειες σε όλη τη Μέση Ανατολή και την ανατολική Μεσόγειο.
Περιοδικό Άρδην – Εφημερίδα Ρήξη

“ΠΕΚΙΝΟ ΜΟΥ – ΠΕΚΙΝΟ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟΝ… ΣΑΡΩΝΙΚΟ ΣΟΥ”!


E-mailΕκτύπωσηPDF

12-4-2016                
 Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*
Αυτοί που ξεπούλησαν το λιμάνι του Πειραιά, είναι οι ίδιοι που έλεγαν αυτά:
 


           


Αυτοί που έστησαν φιέστες στο Μαξίμου του τύπου «Πεκίνο μου – Πεκίνο μου με τον… Σαρωνικό σου» για να γιορτάσουν την εκποίηση της περιουσίας του πειραιώτικου και όλου  του ελληνικού λαού, είναι οι ίδιοι που έλεγαν αυτά:
      
Αυτοί που παραχώρησαν το λιμάνι του Πειραιά στους Κινέζους πανηγυρίζοντας ότι έτσι κατάφεραν να κάνουν «πιο σύντομο το δρόμο του μεταξιού» (!), είναι οι ίδιοι που έλεγαν αυτά:
---000_nbogiop-syriza01
Αυτοί που έβαλαν την υπογραφή τους ο ΟΛΠ να βρίσκεται στα χέρια της Cosco μέχρι και το έτος… 2052 (!), αυτοί που (και) με το λιμάνι του Πειραιά έκαναν ό,τι ακριβώς έκαναν  ο Παπανδρέου, ο Παπαδήμος και ο Σαμαράς, είναι οι ίδιοι που έλεγαν αυτά:
---000_nbogiop-syriza02
Τίθεται το ερώτημα: Έχει πια κανένα νόημα η υπόμνηση της πολιτικής απάτης και της πολιτικής ξεφτίλας που εκπροσωπούν αυτοί οι νέοι «αριστεροί σωτήρες»;
Ναι, έχει!
Και ο λόγος είναι ότι το έγκλημα της πολιτικής απάτης και της πολιτικής ξεφτίλας, του εμπαιγμού και της κοροϊδίας,  πρέπει να καθίσταται όσο πιο ατιμωτικό γίνεται.
Και ένας τρόπος υπάρχει για να μην δραπετεύσει η πολιτική της απάτης από την πολιτική ατίμωση που της αξίζει: Η δημοσιοποίησή της.
Ξανά και ξανά!
*Δημοσιεύθηκε στο e-nikos.gr τη Δευτέρα 11 Απριλίου 2016

ΑΝ ΔΕΝ ΓΙΝΕΙ ΠΟΛΕΜΟΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΟΙ ΔΩΣΙΛΟΓΟΙ...

Τρίτη, 12 Απριλίου 2016



Η ΜΟΝΗ ΣΩΤΗΡΙΑ, Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ 


Γράφει ο Γεώργιος Εμ. Δημητράκης

Αλήθεια είναι η υπαρκτότητα μίας κατάστασης ή η πραγματικότητα ενός γεγονότος. Ως αλήθεια δεχόμαστε αυτό που αντιλαμβάνονται ως πραγματικότητα οι περισσότεροι άνθρωποι, όταν αντιλαμβάνονται και βιώνουν κάτι με όμοιο τρόπο και αυτό γίνεται αποδεκτό ως αλήθεια. 

Ψέμα είναι η πρόταση και η προσπάθεια που γίνεται από κάποιον με σκοπό να πείσει τους άλλους ότι είναι αληθής, ενώ ο ίδιος συνειδητά γνωρίζει ότι η πρόταση και η προσπάθειά του είναι αναληθής. Πολλές φορές η λέξη ψέμα χρησιμοποιείται και για να δηλώσει κάποιος το μη αληθές.


Δυστυχώς εις την χώρα μας, εδώ και δεκαετίες εις τον βωμό της θεοποιημένης Εξουσίας και των παραγώγων της, δηλαδή το πολιτικό σύστημα εξουσίας, οι Κυβερνώντες, τα Κόμματα και οι Θεσμοί της Πολιτείας θυσιάζουν το σύνολο των ανθρωπίνων αξιών, όπως τη ελευθερία, τη δικαιοσύνη, την ισότητα και ισονομία,  ακόμη και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. 


Είναι πλέον κοινώς αποδεκτό από όλους τους Έλληνες  και αναμφισβήτητο από όλους τους διεθνείς παράγοντες ότι η Πατρίδα μας έχει καταρρεύσει. Ότι η γενεσιουργός αιτία της χρεοκοπίας της χώρας δεν οφείλεται εις ένα τυχαίο γεγονός, αλλά εις την ολοκληρωτική αποτυχία του πολιτικού συστήματος εξουσίας και της Αρχής της Διακρίσεως των Εξουσιών. Το οποίο επί δεκαετίες δια της αλαζονείας, της διαφθοράς, της διαπλοκής και της ατιμωρησίας υπερχρέωνε την χώρα, κατέστρεφε τον παραγωγικό της ιστό, καταλήστευε τους εθνικούς πόρους και τους Έλληνες, και απομάκρυνε τον Ελληνικό Λαό από τους Ευρωπαίους, αλλά και από τους κανόνες της Παγκόσμιας Οικονομίας.
Η ανικανότητα και αναίδεια του πολιτικού συστήματος εξουσίας και των φορέων της έγινε  ακόμη εμφανέστερη και μετά την κατάρρευση της χώρας μας, όταν μετά την επίσημη πλέον χρεοκοπία της Πατρίδας μας, συνεχίζει να μη αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα και την επικινδυνότητα της όλης κατάστασης που δημιούργησε με δική του και μόνο ευθύνη. Ώστε από μόνο του, ως όφειλε, να αναλάβει ευθύς αμέσως τις δέουσες πρωτοβουλίες με την σύνταξη ενός Προγράμματος Σωτηρίας της Πατρίδας μας.

 Η απραξία αυτή και ή έλλειψη εθνικής ευθύνης, συνεννόησης και συναίνεσης είχε ως αποτέλεσμα την επέμβαση της Ε.Ε. και του ΔΝΤ. Με την επιβολή του 1ου Μνημονίου, το οποίο διευρύνθηκε με τα επόμενα 2 άκρως και πιο επαχθή Μνημόνια και τα ποινικά προαπαιτούμενα, εξαιτίας της δυσθυμίας και αρνήσεως του πολιτικού συστήματος εξουσίας να εφαρμόσει ένα ολοκληρωτικό πρόγραμμα διαρθρωτικών αλλαγών και μεταρρυθμίσεων. Το οποίο θα επανίδρυε εξ θεμελίων την Λειτουργία του Κράτους, του στενού και ευρύτερου Δημόσιου Τομέα, θα αποκαθιστούσε το Κράτος Δικαίου κατά τα πρότυπα πολλών ευρωπαϊκών κρατών, θα αναπτέρωνε το ηθικό της ελληνικής κοινωνίας και θα επανέφερε εις την χώρα  την ανάπτυξη και την πραγματική οικονομία. 

Ο 7-ετής αρνησισμός και εναντίωση του πολιτικού συστήματος εξουσίας για διαρθρωτικές αλλαγές, αλλά και για μεταρρυθμίσεις και εις το Δημόσιο Τομέα, τον κύριο υπεύθυνο για την χρεοκοπία της Πατρίδας μας, αλλά επί δεκαετίες το Προπύργιο ύπαρξης και στήριγμα ολοκλήρου του πολιτικού φάσματος, επιδεινώνει και καθιστά όλως αβέβαιο το μέλλον της Ελλάδος. Διότι προκαλεί και αναγκάζει την ΤΡΟΙΚΑ να φορτώνει την εξυπηρέτηση του χρέους και τα δημοσιονομικά ελλείμματα, με συνεχή και κάθε τόσο νέα τιμωρητικά προαπαιτούμενα εις τις πλάτες μόνο του χειμαζόμενου και εξαθλιωμένου επί 7 τώρα χρόνια Ελληνικού Λαού.

 Αυτή είναι η οδυνηρή αλήθεια και πραγματικότητα, η οποία ως εφιάλτης θα κατατρέχει όλους εμάς τους Έλληνες για πολλές δεκαετίες. Η εξαθλίωση ενός ολόκληρου Λαού εν καιρώ ειρήνης, μετά το 1821 η χείριστη εις την ιστορία της σύγχρονης Ελλάδος, εξαιτίας της ολέθριας και αντεθνικής συμπεριφοράς των Εθνοκτόνων χαμαιλεόντων. 

Αυτή η αναμφισβήτητη πια αλήθεια, η οποία είναι επίσης γνωστή σε όλους Ευρωπαίους και τους διεθνείς φορείς, οι οποίοι παράλληλα παρακολουθούν εκ του σύνεγγυς και καθημερινώς την πολιτική αστάθεια και τους διαξιφισμούς των Κομμάτων και των ανάλγητων πολιτικών Ηγεσιών των. Οι ολέθριοι Εθνοκτόνοι οι οποίοι ευθύνονται για την κατρακύλα και  κατάρρευση της χώρας και  την ολοκληρωτική φτωχοποίηση και εξόντωση του Ελληνικού Λαού. Οι οποίοι συνεχίζουν το ολέθριο έργο εις βάρος του Έθνους ευαγγελιζόμενοι με το ψέμα και την αυθάδεια τους τουτέστιν και  την «έξοδο από την εποχή των μνημονίων, την επανεκκίνηση της Οικονομίας, την ανάδειξη της χώρας ως προπύργιο της σταθερότητας, με ένα λαό ο οποίος παρέμεινε όρθιος παρά την μακροχρόνια ύφεση»(!) 

Είναι οι επαναλαμβανόμενες δηλώσεις όλων των Κυβερνώντων.  Απίστευτο, σε μία ολοσχερώς κατεστραμμένη χώρα την οποία οι ασυνείδητοι εθνοκτόνοι μετέτρεψαν σε ένα απύθμενο βαρέλι χρέους και  ανείπωτης ένδειας. 

Η άρνηση της ΤΡΟΙΚΑ για ολοκλήρωση της αξιολόγησης εξαιτίας της άρνησης του πολιτικού  συστήματος για ολοκληρωτική Συνταγματική Αναθεώρηση, την κατάργηση της ατιμωρησίας, των προνομίων Πρωθυπουργών και Πολιτικών, αλλά και εκείνων εις τον στενό και ευρύτερο Δημόσιο τομέα και τον παράλληλο δραστικό περιορισμό αυτού. Την διατήρηση και συντήρηση του οποίου φορτώνεται, από την έναρξη της κρίσης,  εξ ολοκλήρου ο εξαντλημένος και ήδη νεκρός Ιδιωτικός Τομέας, μαζί με τα επαχθή Μνημόνια της Φτωχοποίησης του Ελληνικού Λαού.   
  
Η αλαζονεία των Κυβερνώντων και των Κομμάτων για την εξασφάλιση και άσκηση εξουσίας και μόνον, η έλλειψη συνεννόησης και εθνικής συναίνεσης για την από κοινού αντιμετώπιση των εθνικών κινδύνων, μάλιστα ακόμη και η πρόσφατη εκλογή ενός Προέδρου της Δημοκρατίας, ο οποίος είναι  συνυπεύθυνος για την χρεοκοπία της Πατρίδας μας, αποτελούν οδυνηρές πραγματικότητες και αλήθειες. Ότι το Πολιτικό Σύστημα Εξουσίας, ακάθεκτο, αμετανόητο, ατιμώρητο, αδιαφορεί εδώ και 7 χρόνια για την κατάρρευση της Πατρίδας μας, την ανθρωπιστική κρίση και την φτωχοποίηση του Λαού μας και τους εθνικούς κινδύνους που διατρέχει το Έθνος. 

Όμως  σύσσωμος ο  Ελληνικός Λαός, ο οποίος επί δεκαετίες βιώνει τα ψέματα, τώρα και την χρεοκοπία, το μη βιώσιμο και δυσβάστακτο χρέος, το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης, αλλά και  την ανείπωτη ένδεια, οφείλει να αποτινάξει τους Εθνοκτόνους χαμαιλέοντες του.  

Γεώργιος Εμ. Δημητράκης

Υποσημείωση: Ο αρθρογράφος κρητικής (Μαριού/ Ν. Ρεθύμνης) και θρακικής καταγωγής γεννήθηκε και διαμένει εις την Ξάνθη. Σπούδασε Πολιτικές-Οικονομικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία στη Βόννη και Ιστορία και Πολιτιστική κληρονομιά στην Αθήνα. Διετέλεσε επί 5 χρόνια υπάλληλος της Ομοσπονδιακής Βουλής της Γερμανίας και επί 30-ετίας Διπλωματούχος Ξεναγός για όλη την Ελληνική Επικράτεια.  
.

   

ΘΟΔΩΡΗ, ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΕΦΥΓΕ!

ΔΕΥΤΈΡΑ, 11 ΑΠΡΙΛΊΟΥ 2016


Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΔΕΛΗΠΕΤΡΟΥ*
 
Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΝΑΥΤΙΛΙΑΣ ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΙΤΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΚΥΛΟ ΧΟΡΤΑΤΟ ΜΕΤΑ ΑΠΌ ΤΗΝ ΠΩΛΗΣΗ ΤΟΥ ΟΛΠ ΣΤΗΝ COSCO ΔΕΙΧΝΕΙ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ 
Είναι πιθανό ο Θοδωρής Δρίτσας να έχει δίκιο όταν δηλώνει ότι ήταν δυνατή “μια άλλη προοπτική για το λιμάνι του Πειραιά” και ότι η πώληση στην Cosco “δεν γίνεται επί τη βάσει ενός αναπτυξιακού σχεδίου”.
 
Αυτό που είναι απίθανο

είναι να επαναλαμβάνει όπου σταθεί και όπου βρεθεί, πριν και μετά τον διαγωνισμό για την πώληση, πριν και μετά την υπογραφή της συμφωνίας, και μάλιστα στο Μέγαρο Μαξίμου, τις υποτιθέμενες ενστάσεις του, σαν να είναι ένας απλός σχολιαστής των τεκταινομένων. 

Γιατί δεν είναι ένας απλός σχολιαστής αλλά ο αρμόδιος υπουργός! Και για να το πούμε πειραιώτικα, όταν ένας υπουργός διαφωνεί με την πολιτική που εφαρμόζεται δεν κάθεται να βλέπει το λιμάνι να φεύγει αλλά παίρνει το καπελάκι του και φεύγει αυτός.Όλα τα άλλα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις. 

Υποτίθεται βέβαια
 ότι όλα τα κάνει επειδή έκρινε ότι “δεν πρέπει να φύγει από τη μάχη”, ότι “δεν έπρεπε να ρίξει την ασπίδα” και ότι έπρεπε να συνεχίσει να αγωνίζεται “για να κρατηθεί ανοιχτός ο δρόμος” και άλλα τέτοια ηρωικά και πένθιμα για τους χαμένους ανθυπολοχαγούς της... Αριστεράς. 

Μπορεί και αυτά ακόμη
 να έχουν κάποια βάση για έναν βουλευτή, και μάλιστα του Πειραιά, να εξηγούν – από την πλευρά του – γιατί δεν αποχώρησε από τον Σύριζα, γιατί υπερψήφισε το 3ο Μνημόνιο, γιατί θα ψηφίσει ό,τι απαιτήσουν οι δανειστές για να πουν το πολυπόθητο “ναι” στην αξιολόγηση. 

Δυστυχώς όμως αυτά, που ίσως με πολλά “εάν”, μπορούν να είναι η εξήγηση για τη στάση ενός βουλευτή, δεν μπορεί να είναι “εξήγηση” για τη στάση ενός υπουργού, ο οποίος δεν κρατά απλώς “ανοιχτό” κάποιο δρόμο, έστω και προς το άγνωστο, αλλά παίρνει συγκεκριμένες αποφάσεις και υλοποιεί συγκεκριμένες πολιτικές χωρίς “ίσως” και δίχως “ναι μεν αλλά”. 

Ο κ. Δρίτσας, όπως και θεωρητικά όλοι οι υπουργοί, υλοποιεί την κυβερνητική πολιτική που τελικά είναι η γραμμή που χαράζει ο πρωθυπουργός, ο οποίος θέτει τα όρια πέραν των οποίων δεν μπορεί να υπάρξει απόκλιση χωρίς συνέπειες, είτε για τον υπουργό που παρεκκλίνει είτε για την κυβέρνηση. Και όταν ο πρωθυπουργός χαρακτηρίζει τη συμφωνία με την Cosco “κίνηση που θα καταστήσει συντομότερο τον δρόμο του Μεταξιού”, δυστυχώς για τον κ. Δρίτσα, τα όρια είναι πολύ σαφή και περιοριστικά. 

Και δεν είπε μόνο αυτό ο πρωθυπουργός. Τόνισε επίσης ότι “η επένδυση αυτή θα αποτελέσει αφετηρία για την προσέλκυση και άλλων επενδύσεων” και τη συνέδεσε με τη γενικότερη πολιτική της κυβέρνησης και τη “νέα φάση στην οποία εισέρχεται η Ελλάδα”. Ενώ ο αρχιτέκτονας της συμφωνίας και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γ. Δραγασάκης υπογράμμισε ότι “η κινεζική λεωφόρος συνεργασίας με την Ευρώπη περνά από το λιμάνι του Πειραιά”. 

Μετά από αυτά, όσες διορθωτικές δηλώσεις και να κάνει ο υπουργός Ναυτιλίας, για να πείσει πρωτίστως τον... εαυτό του, ότι “δεν κινείται σε διαφορετική κατεύθυνση από τον πρωθυπουργό”, δεν έχουν ουσιαστικό αντίκρισμα, γιατί ο κύκλος δεν... τετραγωνίζεται! Απλώς, πείθουν όλους εμάς, τους υπόλοιπους, ότι δεν μπορεί κανείς – ακόμα κι αν είναι υπουργός ή... κυβέρνηση – να έχει και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο. 

*Πηγή: News.247.gr
Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος, είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. 

ΡΕΣΑΛΤΟ - Περιοδικό Πολιτικής και Πολιτισμικής Παρέμβασης

Οι κάτοικοι του σημερινού Πόντου λένε «είμαστε Ρωμιοί σαν και εσάς» σε άπταιστα ποντιακά

ΤΡΟΜΟΣ ΣΤΗΝ ΑΓΚΥΡΑ - ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΑΝΑΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΤΟΙΧΕΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΡΥΠΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΟΤΙ ΞΕΡΟΥΝ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ

11/04/2016
Translate this page: EN FR DE ES RU AR
του Θεόφραστου Ανδρεόπουλου
"Είμαστε Ρωμιοί σαν εσάς" λένε τωρινοί κάτοικοι του Πόντου και προσθέτουν "να μας δείξετε στη δική σας τηλεόραση και όχι στην τηλεόρασή εδώ, γιατί θα μας σκοτώσουν!" αποδεικνύοντας ότι παρά την Γενοκτονία και τον εποικισμό του Ιερού Πόντου με Τούρκους κατοίκους το ελληνικό στοιχείο δεν ξεριζώθηκε ποτέ και ακόμα παραμένει ισχυρό προκαλώντας τρόμο στην Άγκυρα που ανησυχεί για μαζική αφύπνιση Κρυπτοχριστιανών (που κυρίως βρίσκονται ανάμεσα στις τάξεις των Αλεβιτών) και Ελλήνων που έχουν γνώση της πραγματικής τους καταγωγής.
 
Όταν το τηλεοπτικό συνεργείο της εκπομπής «World Party» επισκέφθηκε την Τραπεζούντα και τα γύρω χωριά για τα γυρίσματα του επεισοδίου με στόχο ο Σ. Τανιμανίδης να βρει το χωριό της οικογενείας του, συνάντησαν δύο ηλικιωμένες γυναίκες που έκαναν γεωργικές εργασίες στα χωράφια τους και μιλούσαν άπταιστα ποντιακά με την χαρακτηριστική αρχαία ελληνική προφορά. 
 
«Κι εμείς είμαστε Ρωμιοί σαν εσάς!» ανέφερε η μία από αυτές, «να μας δείξετε στη δική σας τηλεόραση και όχι στην τηλεόρασή εδώ, γιατί θα μας σκοτώσουν!».
 
Tις δηλώσεις αυτές θα τις δείτε μετά το 36ο λεπτό της εκπομπής.
 
Στην Άγκυρα ανησυχούν και για έναν επιπλέον λόγο καθώς η "φλόγα" της σύγκρουσης με τους Κούρδους έχει φτάσει στην Τραπεζούντα και στην ευρύτερη περιοχή του Πόντου μετά τις αλλεπάλληλες επιθέσεις που εκδηλώθηκαν τον Αύγουστο του 2015 και συνεχίζονται μέχρι τώρα, από αντάρτες του ΡΚΚ, θυμίζοντας τα γεγονότα της δεκαετίας του ενενήντα όταν στην περιοχή του Πόντου μαίνονταν ο εσωτερικός πόλεμος με διάφορες τοπικές ανταρτικές ομάδες, ελληνικής ποντιακής συνείδησης και κρυπτοχριστιανικών καταβολών.
 
Ο εκνευρισμός των Τούρκων είναι πολύ μεγάλος, καθώς πριν λίγα μόλις χρόνια στον Πόντο από την δεκαετία του 90 μέχρι και τα πρώτα χρόνια μετά το 2000 , είχε εμφανιστεί τοπικό «Αντάρτικο Σώμα» από Τούρκους υπηκόους που μιλούσαν όμως όλοι Ποντιακά. 
 
Αρχηγός τους ήταν τότε μια 28χρονή κοπέλα… η πολυάριθμη αυτή ομάδα δεν είχε σχέση με τις κουρδικές οργανώσεις ή άλλες ακροαριστερές.
 
Θύμιζε το «Ποντιακό Αντάρτικο» του 1920, όταν πάνω από 25.000 Πόντιοι, απομεινάρια της «Αυτοκρατορίας των Κομνηνών», έλαβαν τα όπλα και κήρυξαν την ανεξαρτησία τους. Για τουλάχιστον 5 χρόνια (1925) Τούρκος δεν πάτησε στον «Ανεξάρτητο Πόντο».
 
Τότε οι τουρκικές αρχές ασφαλείας αναγκάστηκαν να μεταθέσουν τους επικεφαλείς αξιωματικούς από το Ντιγιαρμπακίρ, Βάν κλπ., στον Πόντο.
 
Οι έμπειροι Τούρκοι αξιωματούχοι με πολυετή πείρα απέναντι σους Κούρδους αντάρτες , επιβάλλουν σε πολλά ορεινά χωρία, κυρίως της επαρχίας Ορντού, αποκλεισμό.
 
Οι κάτοικοι αγοράζουν τα προϊόντα τους με δελτία πλέον, για να μην δίνονται εφόδια στους Πόντιους αντάρτες.
 
Η αντάρτικη ομάδα, καταφέρνει σοβαρά χτυπήματα, σε πολλούς σταθμούς Διοίκησης της Στρατοχωροφυλακής, ενώ είχαν απαγάγει και έναν τοπικό Δήμαρχο. 
 
Οι Τουρκικές δυνάμεις ασφαλείας, αδυνατούσαν να ελέγξουν την κατάσταση. Πληροφορίες αανφέρουν ότι η ομάδα υπάρχει ακόμη και σήμερα και κάνει την εμφάνισή της συχνά στην περιοχή. 
 
Χιλιάδες Πόντιοι της Τουρκίας, παραμένουν τις νύχτες συντονισμένοι στους Ποντιακούς Ραδιοσταθμούς που εκπέμπουν από την Γεωργία και την Αρμενία. 
 
Συνολικά 114 σύλλογοι Ποντίων έχουν ιδρυθεί στην περιοχή αλλά και στην Κων/πόλη.
 
Οι κάτοικοι άρχισαν να καταλαβαίνουν ότι μιλούν την ίδια γλώσσα με άλλους στις γειτονικές χώρες που δεν είναι Τούρκοι…και ας είναι Μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα (αν και ακούγεται ότι είναι όλοι κρυπτοχριστιανοί).
 
Όταν πριν μερικά χρόνια άνοιξε τις θύρες της ξανά η Παναγία του Σουμελά συνέρευσαν χιλιάδες πιστοί να προσκυνήσουν. 
 
Ο τότε πρωθυπουργός Ρ.Τ.Ερντογάν είχε τρομάξει ρωτώντας τους αξιωματούχους του "από που ξεφύτρωσαν όλοι αυτοί;". 
 
Δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι η περιοχή είχε τόσους κρυφούς Χριστιανούς καθώς δεν είχε καταγραφή τόσο μεγάλη εισροή επισκεπτών από το εξωτερικό.
 
Φυσικά οι τουρκικές αρχές ανησύχησαν σφόδρα, διότι έγινε αντιληπτό, ότι οι κάτοικοι της περιοχής είχαν γνώση του ποιοι είναι. 
 
 
Η Τουρκία με αφορμή το κουρδικό ζήτημα είναι ένα "ηφαίστειο" εθνοτήτων έτοιμο να εκραγεί.
 
Σε αυτό βοήθησε και ο Ρ.Τ.Ερντογάν με τον ισλαμικό χαρακτήρα που έδωσε στο τουρκικό κράτος,κάνοντας τις θρησκευτικές και εθνικές μειονότητες να νιώσουν ως ξένα "σώματα" που σκέφτονται ότι ήρθε ίσως η ώρα να τραβήξουν το δικό τους δρόμο.
 
Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός το είχε προβλέψει άλλωστε «1/3 των Τούρκων θα γίνουν Χριστιανοί»,και σύμφωνα με στοιχεία έρευνας τουρκικής εφημερίδας, που καταγράφει μεταξύ 2009-2012 στην Τουρκία τον εξωφρενικό αριθμό... των 8.000.000 πωλήσεων Αγίων Γραφών, στην τουρκική γλώσσα, μας κάνει να αναρωτιόμαστε μήπως είναι πραγματικά πολλά εκατομμύρια οι Κρυπτοχριστιανοί στην Τουρκία.
 
Οι τουρκικές αρχές το αναρωτιούνται πάντως.
 
Oι Τούρκοι φοβούνται δύο πράγματα: Τις υψηλές πωλήσεις της Αγίας Γραφής στην Τουρκία και την ύπαρξη 15.000.000 Αλεβιτών (σιιτική αίρεση με χριστιανικές προεκτάσεις) οι οποίοι θεωρούνται εν δυνάμει Χριστιανοί σε κάποια μελλοντική συγκυρία.   
 
Στην Τουρκία ανησύχησαν σφόδρα όταν τα προγούμενα αχρόνια πωλήθηκαν 8.000.000 αντίτυπα της Αγίας Γραφής προκαλώντας φόβο ότι κάποιοι έψαχναν τις ρίζες τους και ήταν πάρα πολλοί αυτοί.   
 
Θεωρείται ότι πολλοί Χριστιανοί προσχώρησαν στον Αλεβιτισμό ο οποίος έχει σαφείς χριστιανικές επιροές (δέχονται τον Τριαδικό Θεό) για να αποφύγουν την βαριά φορολόγηση και τους κινδύνους της ζωής μέσα στο οθωμανιό κράτος.   Επειδή η Οθωμανική Αυτκρατορία ήταν πολυεθνική και πολυφυλετική επεδίωκε με κάθε μέσο να έχει θρησκευτική ομοιογένεια, ή τουλάχιστον γλωσσική.  
Με το μπλε σημειώνονται οι περιοχές που έχουν έντονο αλεβιτικό στοιχείο.
 
Έτσι έβαζε βαρύτατους φόρους στους Χριστιανούς με αντάλλαγμα την γλώσσα ή την θρησκεία για την απαλλαγή τους. 
 
Αυτός είναι και ο λόγος της ύπαρξης των Ελληνορθόδοξων Γκαγκαούζιων που μιλούν όμως τουρκικά διότι επέλεξαν να "δόσουν" την γλώσσα όχι όμως την Θρησκεία. 



ΤΣΙΠΡΑΣ: ΜΕΡΚΕΛ ΚΑΙ ΞΕΡΟ ΨΩΜΙ!



Εκτύπωση
11-4-2016
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*
Αρχοντας ο Αλέξης! Δεν πάνε να λένε οι Αμερικάνοι μέσω του ΔΝΤ ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος, αν δεν «κουρευτεί», δεν είναι βιώσιμοΒράχος ο Έλληνας πρωθυπουργός! «Τι ακριβώς θέλουν (σ.σ. αυτοί του ΔΝΤ); Να προσχωρήσουμε στην άποψη που λέει: κούρεμα του χρέους με κάθε κόστος;» αναρωτήθηκε ο «βράχος» και «έφτυσε» κατάμουτρα τους Αμερικάνους και όλο το σκυλολόι που τους υπηρετεί. Αντιθέτως, ο Αλέξης έκανε μια σύσκεψη στο Μαξίμου και έπειτα έδωσε εντολή στην κυβερνητική εκπρόσωπο να κάνει την ακόλουθη δήλωση, η οποία φυσικά θα μείνει στην ιστορία:
«Ο πολύς κ. Τόμσεν (σ.σ. υπενθυμίζουμε ότι ο Πολ Τόμσεν είναι ο επικεφαλής του τμήματος Ευρώπης του ΔΝΤ) ήθελε να επιβάλει τα σκληρά μέτρα του ΔΝΤ όχι μόνο στην κυβέρνηση Τσίπρα, αλλά ακόμα και στη Γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ»! Θεέ και Κύριε, ο Τσίπρας να υπερασπίζεται τη Μέρκελ, η οποία μέσω του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε έχει κυριολεκτικά κατασπαράξει την Ελλάδα! Ούτε που θα ξανατολμήσουν οι Αμερικάνοι να ξαναμιλήσουν για «κούρεμα» του ελληνικού δημόσιου χρέους μετά το «φτύσιμο» που έφαγαν από τον Αλέξη! Άλλωστε τα αποτελέσματα φάνηκαν ήδη.
Μετά τη διαρροή της υποτιθέμενης εμπιστευτικής συζήτησης Τόμσεν-Βελκουλέσκου, η Λαγκάρντ, η διευθύντρια του ΔΝΤ, έσπευσε πανικόβλητη στο Βερολίνο για να δηλώσειυποταγή στη Μέρκελ. Βλέπετε, η Κριστίν Λαγκάρντ, ακριβώς όπως και ο προκάτοχός της στο ΔΝΤ, ο Ντομινίκ Στρος-Καν, θέλει κι αυτή να γίνει πρόεδρος της Γαλλίας, και πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας δεν γίνεσαι με τίποτα αν προηγουμένως δεν δηλώσεις τυφλή υποταγή στους Γερμανούς! Τι είπε, λοιπόν, ακριβώς επί της ουσίας η διευθύντρια του ΔΝΤ, στα θέματα δηλαδή που έχουν πολιτικό ενδιαφέρον;
«Το ΔΝΤ είναι αποφασισμένο να συνεχίσει να βοηθά την Ελλάδα» δήλωσε κατηγορηματικά η Κριστίν Λαγκάρντ. «Είμαστε δεσμευμένοι, συνεργαζόμαστε. Είχαμε μια πραγματικά καλή συζήτηση με την καγκελάριο και είμαστε αποφασισμένοι να συνεχίσουμε να βοηθάμε» υπογράμμισε η διευθύντρια του ΔΝΤ.
Μάλιστα, η Λαγκάρντ, σε συνέντευξη που έδωσε αμέσως μετά –όχι στην κοινή συνέντευξη με την Άνγκελα Μέρκελ– απέφυγε να χρησιμοποιήσει για το ελληνικό δημόσιο χρέος την έννοια και τη λέξη «κούρεμα» και αναφέρθηκε μόνο στην επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμών του χρέους και στη μείωση των επιτοκίωνεναρμονιζόμενη έτσι πλήρως με τη γερμανική γραμμή. Δεν συνιστά «γερμανική απαίτηση» η απαγόρευση «κουρέματος» του ελληνικού δημόσιου χρέους, ισχυρίστηκε η καγκελάριος Μέρκελ. «Κατά τη δική μας ανάγνωση, απλώς δεν επιτρέπεται νομικά το “κούρεμα” εντός της Ευρωζώνης» δήλωσε με ιδιαίτερη έμφαση. «Θέλουμε να συμμετάσχει το ΔΝΤ στο (σ.σ. ελληνικό) πρόγραμμα. Εξάλλου, εμπλέκεται και στις υπό εξέλιξη διαπραγματεύσεις. Θέλουμε να εξελιχθούν γρήγορα οι διαπραγματεύσεις αυτές» είχε απαιτήσει στη δήλωσή της η Μέρκελ.
Η Γερμανίδα καγκελάριος συνέχισε ακάθεκτη: «Τώρα θα πρέπει καταρχήν να επιχειρηθεί να υλοποιηθεί το πρόγραμμα για την Ελλάδα που συμφωνήσαμε πέρυσι και να ζητήσουμε να υλοποιηθεί πλήρως. Η ελληνική κυβέρνηση έχει τονίσει επανειλημμένα ότι είναι διατεθειμένη να το κάνει και στο πλαίσιο αυτό πρέπει να γίνουν τώρα οι συζητήσεις και να υλοποιηθούν τα αναγκαία μέτρα. Πιστεύω ότι βρισκόμαστε σε έναν συνετό δρόμο, αλλά δυστυχώς δεν βρισκόμαστε ακόμη στο τέλος της διαδρομής» υπογράμμισε η Μέρκελ. Από όλα αυτά τα λεχθέντα από τη Γερμανίδα καγκελάριο πρέπει να κρατήσουμε το: «δεν βρισκόμαστε στο τέλος της διαδρομής». Αυτό σημαίνει ότι τα δεινά των Ελλήνων από τη γερμανική οικονομική κατοχή της πατρίδας μας, όπως και όλης της Ευρώπης άλλωστε, θα συνεχιστούν με αμείωτη ένταση. Για την ώρα, φαίνεται ότι οι Αμερικανοί χάνουν το παιχνίδι. Το ΔΝΤ δεν είναι κάποιος φιλολαϊκός οργανισμός. Οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν το ΔΝΤ για να εδραιώσουν τα συμφέροντά τους. Δεν πήρε τους Αμερικανούς ο πόνος για τον Αλέξη Τσίπρα. Η απαίτηση του ΔΝΤ για «κούρεμα» του ελληνικού δημόσιου χρέους αποσκοπεί σε δύο πράγματα τουλάχιστον. Πρώτον, να βάλουν οι ΗΠΑ τη Γερμανία στη δυσάρεστη θέση να μην εισπράξει δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ που οι γερμανικές τράπεζες είχαν δανείσει στην Ελλάδα και τώρα έχουν «κρατικοποιηθεί» τα χρέη αυτά μέσω της επιλεκτικής αγοράς ομολόγων από την ΕΚΤ.
Δεύτερο, και κυριότερο, να δημιουργήσουν ένα προηγούμενο με το «κούρεμα» του ελληνικού δημόσιου χρέους, το οποίο θα επεκταθεί σαν πυρκαγιά σε ολόκληρη την Ευρωζώνη,υποσκάπτοντας τα θεμέλια της γερμανικής ηγεμονίας στη Γηραιά Ήπειρο, που είναι ακριβώς το κοινό νόμισμα, το ευρώ.
*Δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ την Κυριακή 10 Απριλίου 2016