Αλλαγή παραδείγματος στις Η.Π.Α.


10-11-2016
Το βασικότερο χαρακτηριστικό της εκλογής του κ. Trump είναι το ότι, οι Πολίτες έχουν πάψει πια να χειραγωγούνται από τα ΜΜΕ των ελίτ –  διαψεύδοντας όλες τις δημοσκοπήσεις, όπως τη νίκη του ΝΑΙ στην Ελλάδα και του BREMAIN στη Βρετανία.
.
Μετά το ελληνικό δημοψήφισμα (ΟΧΙ, άσχετα με την εθνική προδοσία και τη δολοφονία της ελπίδας που ακολούθησαν), καθώς επίσης το BREXIT,όπου άλλες ήταν οι επιθυμίες των ελίτ, συμπεριλαμβανομένων των ΜΜΕ που τα χρησιμοποιούν προς όφελος τους και άλλες αυτές των απλών Πολιτών, η ιστορία επαναλήφθηκε στις Η.Π.Α. – τεκμηριώνοντας πως οι άνθρωποι έχουν πάψει πια να χειραγωγούνται.
Το γεγονός αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο ελεύθερο διαδίκτυο – σε αυτό δηλαδή που δεν απευθύνεται σε κομματικούς ή άλλους πελάτες, δεν χρηματίζεται και δεν εκτελεί «παραγγελίες» έναντι διαφημίσεων. Επομένως οι ειδήσεις, καθώς επίσης οι αναλύσεις που δημοσιεύονται, είναι πολύ περισσότερο αντικειμενικές – ενώ φιλοξενούνται όλες οι απόψεις.
Ένα επόμενο χαρακτηριστικό της εκλογής Trump είναι πως για δεύτερη φορά (η πρώτη ήταν στην Ουκρανία με τον Porosckenko) εκλέχθηκε ένας επιχειρηματίας πρόεδρος – αποδεικνύοντας πως οι Πολίτες έχουν πλέον συνειδητοποιήσει τη διαπλοκή και τη διαφθορά των επαγγελματιών πολιτικών που υπηρετούν έμμισθα το σύστημα, ειδικά τις τράπεζες και τις χρηματοπιστωτικές αγορές. Ήταν άλλωστε γνωστό πως όλες οι μεγάλες τράπεζες, οι αγορές, τα επενδυτικά κεφάλαια κοκ. στήριζαν την κυρία Clinton – η διαφθορά και η φοροδιαφυγή της οποίας, μέσω του ιδρύματος της, έχει τεκμηριωθεί άπειρες φορές.
Περαιτέρω, εάν πιστέψει κανείς τις προεκλογικές δηλώσεις του αμερικανού προέδρου, οι οικονομικές εξελίξεις θα είναι καταιγιστικές – αφού θα στηρίξει την πραγματική οικονομία και ειδικά την πολεμική βιομηχανία της χώρας, αντί τις αγορές. Λογικά λοιπόν τα χρηματιστήρια ξεκίνησαν έντονα πτωτικά, κυρίως το Ιαπωνικό, παρά το ότι πρόκειται για μία υπερβολική αντίδραση τους, οπότε θα ανακάμψουν – όπως συνέβη με τη Βρετανία.
Σε κάθε περίπτωση, φαίνεται πως θα αντικατασταθεί η πρόεδρος τηςFed, οπότε θα υπάρξει αλλαγή της πολιτικής της – η οποία φυσικά επηρεάζει καταλυτικά ολόκληρο τον πλανήτη. Εκτός αυτού, θα υπάρξει αναδιαπραγμάτευση της συμφωνίας NAFTA με τον Καναδά και το Μεξικό – το νόμισμα του οποίου (Πέζο) κυριολεκτικά κατέρρευσε, χάνοντας έως και το 13% της αγοραστικής του αξίας απέναντι στο δολάριο (παρά το ότι το δολάριο κινήθηκε πτωτικά σε σχέση με άλλα νομίσματα, όπως το ευρώ και το γεν).
Επόμενη εξέλιξη θα είναι η αναδιαπραγμάτευση της συμφωνίας TTIP – καθώς επίσης της αντίστοιχης με τις ασιατικές χώρες. Το σημαντικότερο όμως όλων θα είναι ίσως ο προστατευτισμός της οικονομίας που δήλωσε πως θα εγκαινιάσει ο νέος πρόεδρος – επιβάλλοντας δασμούς σε προϊόντα άλλων χωρών, εμποδίζοντας τις αμερικανικές επιχειρήσεις να παράγουν σε άλλα κράτη, όπως για παράδειγμα στο Μεξικό, υποχρεώνοντας την Κίνα να σταματήσει να χειραγωγεί το νόμισμα της, «διώκοντας» τους φορολογικούς παραδείσους κοκ.
Η αλήθεια για τον προστατευτισμό
Συνεχίζοντας οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ πως ο προστατευτισμός της δεκαετίας του 1930 είναι ένα πολύ παρεξηγημένο γεγονός – επειδή έχει συνδεθεί λανθασμένα με την κατάρρευση των χρηματιστηρίων του 1929 και με τη Μεγάλη Ύφεση, όπου η συνήθης θεωρία είναι το ότι, «η παγκόσμια κρίση συνέβη επειδή οι Η.Π.Α. υιοθέτησαν υψηλούς δασμούς, το πακέτο «SmootHawley Act, SHA», στραγγαλίζοντας έτσι το διεθνές εμπόριο«.
Εν τούτοις, η θεωρεία αυτή δεν ισχύει στο σύνολο της, αφού η συρρίκνωση του διεθνούς εμπορίου οφειλόταν σε άλλες, σημαντικότερες αιτίες. Λειτούργησε βέβαια αρνητικά το συγκεκριμένο πακέτο, αλλά η επίδραση του ήταν πολύ μικρή – όπως φαίνεται από το γράφημα που ακολουθεί, εάν συγκρίνουμε τη πτώση του ΑΕΠ με την αντίστοιχη των εισαγωγών.


Επεξήγηση γραφήματος: Εξέλιξη του πραγματικού ΑΕΠ των Η.Π.Α. (μαύρη καμπύλη), καθώς επίσης του όγκου των εισαγωγών (διακεκομμένη)..
Ειδικότερα, μετά την ψήφιση του πακέτου SHA το καλοκαίρι του 1930, έως το ναδίρ της ύφεσης το καλοκαίρι του 1932, το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 30%, ενώ ο όγκος των εισαγωγών κατά 40% – όπου όμως, σύμφωνα με υπολογισμούς, μόλις το 25% της μείωσης των εισαγωγών οφειλόταν στο πακέτο. Σε σχέση με αυτά τα εξής:
(α)  Οι Η.Π.Α. δεν ήταν ούτε πριν το 1930 ιδιαίτερα υπέρ του ελευθέρου εμπορίου – ενώ το πακέτο SHA αύξησε τους εισαγωγικούς δασμούς μόλις κατά 20%. Αυτό σημαίνει ότι, οι συνολικές τιμές των εισαγομένων προϊόντων ακρίβυναν κατά περίπου 6% – οπότε δεν συνετέλεσαν σε μεγάλο βαθμό στην κρίση.
(β)  Οι Η.Π.Α. ήταν το 1930 μία σχεδόν κλειστή οικονομία, αφού οι εισαγωγές της αποτελούσαν μόλις το 4% του ΑΕΠ – οπότε ήταν αδύνατον να οφείλεται η μεγάλη ύφεση στον προστατευτισμό που επιβλήθηκε.
Ως εκ τούτου, κατά την άποψη μας η βασική αιτία της παγκόσμιας κρίσης του 1930 δεν ήταν τόσο ο προστατευτισμός, όσο τα εξής:
(α) το συναλλαγματικό σύστημα, ο κανόνας του χρυσούδηλαδή, με τον οποίο μοιάζει σε μεγάλο βαθμό η οικονομία της Ευρωζώνης – σύνδεση όλων των νομισμάτων με το ευρώ που ουσιαστικά είναι ξένο νόμισμα για όλες τις χώρες.
(β)  Η συμφωνία διακανονισμού των χρεών – τα χρέη δηλαδή μεταξύ των συμμάχων του πρώτου παγκοσμίου πολέμου και οι πολεμικές επανορθώσεις των ηττημένων (Γερμανίας).
Δυστυχώς όμως, όταν έγιναν κατανοητά τα δύο αυτά προβλήματα και καταργήθηκαν τα αντιπαραγωγικά διεθνή καθεστώτα που τα στήριζαν, ήταν ήδη πολύ αργά για να εμποδιστεί η ριζοσπαστικοποίηση της εσωτερικής πολιτικής – οπότε ακολούθησε η άνοδος του ναζισμού και ο δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος.
Ελπίζουμε λοιπόν και ευχόμαστε να μην συμβεί κάτι ανάλογο σήμερα, όπου ουσιαστικά ο πλανήτης και ειδικά η Ευρωζώνη αντιμετωπίζει τα ίδια σχεδόν προβλήματα: με το ευρώ στη θέση του κανόνα του χρυσού, καθώς επίσης με την υπερχρέωση στη θέση των τότε πολεμικών χρεών.
Οι προθέσεις του νέου προέδρου
Περαιτέρω στη σημερινή εκλογή προέδρου στις Η.Π.Α., ο κ. Trump μοιάζει σε μεγάλο βαθμό με τον κ. Poroschenko – με το βιομήχανο σοκολάτας, ο οποίος ορκιζόταν σε όλες τις συσκέψεις κορυφής ότι, θα μείνει πιστός στην πολιτική των προκατόχων του. Εν τούτοις οι δυτικοί που τον στήριξαν διαπίστωσαν πως αργότερα κατήργησε την ελευθερία του Τύπου, ενώ προκάλεσε μεγάλα προβλήματα σε εκείνα τα ΜΜΕ που χρηματοδοτούσε η Δύση (κυρίως οι Η.Π.Α. και η Γερμανία). Εκτός αυτού σταθεροποίησε την εξουσία του και διατήρησε καλές επιχειρηματικές σχέσεις με τη Ρωσία – ενώ η ΕΕ έχασε το παιχνίδι, επιβάλλοντας της κυρώσεις κατ’ εντολή των Η.Π.Α.
Ο κ. Trump τώρα φαίνεται πως θα ακολουθήσει την εξής πολιτική, αντίθετη με αυτήν του προκατόχου του: (α) θα ενισχύσει τα εξοπλιστικά προγράμματα και το στρατό, (β) θα τοποθετήσει στην πρώτη γραμμή, όσον αφορά τον παγκόσμιο ανταγωνισμό, τα συμφέροντα της χώρας του – ενώ έχει δηλώσει πως θα αναγκάσει όλες τις χώρες μέλη του ΝΑΤΟ να πληρώσουν για την προστασία που τους παρέχει η υπερδύναμη.
Μεταξύ αυτών ανήκει και το φορολογικό dumping, όπου θα επιτεθεί στη Μ. Βρετανία – η οποία μείωσε επίσης τη φορολογία της, ενώ υποτίμησε το νόμισμα της κηρύσσοντας πρώτη το συναλλαγματικό πόλεμο στη Δύση. Σε ορισμένα σημεία μοιάζει βέβαια η πολιτική των δύο χωρών – όπως στο θέμα της μετανάστευσης, το οποίο ήταν το βασικό αίτημα αυτών που ήθελαν την έξοδο της Βρετανίας από την ΕΕ, καθώς επίσης την εκλογή του κ. Trump, έχοντας επηρεαστεί από το φόβο τους απέναντι στους ισλαμιστές και τους οικονομικούς μετανάστες.
Συνεχίζοντας, ο κ. Trump δεν θα συνεχίσει τους πολέμους με μισθοφόρους, με τη σημερινή τους μορφή – γεγονός για το οποίο θεωρείται ως εχθρός της CIA και φίλος πολλών υψηλόβαθμων στρατιωτικών, καθώς επίσης ενός μεγάλου μέρους του FBI. Πρώτο στο στόχαστρο του πάντως θεωρείται το Ιράν, αφού έχει δηλώσει επίσημα ότι, η πυρηνική συμφωνία της κυρίας Clinton μαζί του ήταν ένα μεγάλο λάθος – ενώ πιθανότατα θα επιδιώξει τη συμμαχία με τη Ρωσία, αλλά όχι με την Κίνα, την οποία θεωρεί επικίνδυνη για τη χώρα του.
Βέβαια, ο δρόμος του μεταξιού που σχεδιάζει να κατασκευάσει η Κίνα ίσως λειάνει τη συμπεριφορά του – αφού είναι υπέρ του να κερδίζει κανείς χρήματα, παρά να διεξάγει πολέμους. Όμως, η χώρα του βρίσκεται σε πολύ άσχημη οικονομική κατάσταση, έχοντας συσσωρεύσει τεράστια χρέη – οπότε, ως επιχειρηματίας, δεν είναι απίθανο να επιλέξει τη «φυγή προς τα εμπρός», δημιουργώντας τεράστια προβλήματα σε όλα τα άλλα κράτη, στα οποία θα θελήσει να μεταφέρει ένα μέρος των χρεών των Η.Π.Α. με διάφορους τρόπους.
Επίλογος
Ολοκληρώνοντας, η Γερμανία δεν είναι καθόλου ικανοποιημένη από την εκλογή του κ. Trump, αφού θα εμποδίσει τις προσπάθειες της να ανεξαρτητοποιηθεί – χρησιμοποιώντας την πολιτική λιτότητας και το ευρώ για να κυριαρχήσει στην Ευρώπη.
Ίσως αυτό να αποβεί θετικό για την Ελλάδα η οποία, εάν δεν καταφέρει να διαγράψει ένα μεγάλο μέρος των χρεών της, θα καταστραφεί εντελώς – γεγονός που γνωρίζει πολύ καλά ο νέος αμερικανός πρόεδρος, έχοντας βιώσει ανάλογες συνθήκες και χρεοκοπώντας αρκετές φορές στο παρελθόν.
Σε κάθε περίπτωση, έχουμε αλλαγή παραδείγματος στις Η.Π.Α., η οποία καθιστά εκ των πραγμάτων πολύ δύσκολες τις προβλέψεις τόσο για την υπερδύναμη, όσο και για τον υπόλοιπο πλανήτη – όπου η Ρωσία πρέπει να είναι ικανοποιημένη, αφού στήριξε με όλες τις δυνάμεις της το νέο αμερικανό πρόεδρο. Η εκλογή του κ. Trump πάντως ίσως είναι συνώνυμη με το τέλος της παγκοσμιοποίησης, καθώς επίσης με την άνοδο των εθνικιστικών κομμάτων στην Ευρώπη – επί πλέον με το τέλος του ΝΑΤΟ, έτσι όπως το γνωρίζαμε τις τελευταίες δεκαετίες.

ΠΗΓΗ: http://www.analyst.gr/

Περί φόρων και αδήλωτων χρημάτων!


10-11-2016

Γράφει ο Άρης Οικονόμου 
Κακώς νομίζουν οι ιθαγενείς ότι, τα ευρώ τους στα στρώματα, στις θυρίδες ή στο εξωτερικό είναι ασφαλή – πόσο μάλλον όταν προωθείται από τις δυνάμεις κατοχής το περιουσιολόγιο, μέσω του οποίου είτε θα χαρακτηρισθούν παράνομοι φοροφυγάδες, είτε θα λεηλατηθούν εξ ολοκλήρου.
.
Η διαφορά μεταξύ των ανεπτυγμένων και των αναπτυσσομένων (υποανάπτυκτων κατά κάποιους άλλους) χωρών, όσον αφορά τη φοροδιαφυγή, είναι ουσιαστικά τυπική – έχει σχέση δηλαδή αφενός μεν με τις μεθόδους που χρησιμοποιούνται, αφετέρου με τα εισοδηματικά «στρώματα» που επωφελούνται.
Ειδικότερα, στις ανεπτυγμένες χώρες οι μέθοδοι είναι αρκετά εκλεπτυσμένοι, ενώ επωφελούνται τα ανώτατα κυρίως εισοδηματικά στρώματα – ενώ στις αναπτυσσόμενες οι μέθοδοι είναι «χονδροειδείς», χρησιμοποιούμενες από τα μεσαία και κατώτερα εισοδηματικά στρώματα.
Έτσι, η φοροδιαφυγή στις ανεπτυγμένες οικονομίες αποκαλείται «φοροαποφυγή» και δεν κατηγορείται/διώκεται από κανέναν – επειδή, με τη βοήθεια της πολιτικής που υπηρετεί έμμισθα τα ανώτατα εισοδηματικά στρώματα, έχουν δημιουργηθεί ειδικές φορολογικές «οάσεις», οι οποίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν μόνο από αυτά (λόγω κόστους, εξειδίκευσης κοκ.).
Στις συγκεκριμένες χώρες τα μεσαία και κατώτερα εισοδηματικά στρώματα σπάνια φοροδιαφεύγουν – όχι επειδή είναι πιο ηθικά, αλλά λόγω του ότι οι νόμοι είναι πολύ αυστηροί, ενώ οι φορολογικές Αρχές εξαιρετικά οργανωμένες, αφού οι φόροι που λείπουν επειδή αποφεύγουν «νόμιμα» να πληρώσουν οι ελίτ, πρέπει να συμπληρωθούν από αυτά.
Αντίθετα, στις αναπτυσσόμενες κυρίως οικονομίες, οι νόμοι είναι λιγότερο αυστηροί, οι φορολογικές Αρχές δεν είναι οργανωμένες, ενώ δεν αποφεύγεται η πληρωμή φόρων από τους ελίτ σε τόσο μεγάλη έκταση, όπως στις ανεπτυγμένες – οπότε η φοροδιαφυγή είναι μεγαλύτερη και η φοροαποφυγή μικρότερη, με αποτέλεσμα να επωφελούνται περισσότερο τα μεσαία και κατώτερα εισοδηματικά στρώματα.
Εν προκειμένω δεν πρόκειται να ασχοληθούμε με ποιό από τα δύο αυτά συστήματα είναι δικαιότερο, αφού κατά την άποψη μας είναι εξ ίσου παράνομα – με την έννοια ότι αφαιρούν πόρους από το κράτος, με αποτέλεσμα είτε την υπερβολική φορολόγηση των έντιμων ή/και αυτών που είναι αδύνατον να αποκρύψουν τα εισοδήματα τους, είτε τον περιορισμό του κοινωνικού κράτους, είτε την υπερχρέωση του δημοσίου, είτε όλα μαζί.
Το παράδειγμα της Ινδίας
Περαιτέρω, ένα από τα παραδείγματα μίας αναπτυσσόμενης οικονομίας, στην οποία οργιάζει κυριολεκτικά η φοροδιαφυγή, είναι ασφαλώς η Ινδία – μία πάμπτωχη χώρα που αντιμετωπίζει σήμερα πολύ μεγάλα τραπεζικά προβλήματα, ενώ έχει ένα από τα μεγαλύτερα δημόσια χρέη μεταξύ των αναπτυσσομένων χωρών (αν και μειώθηκε τα τελευταία χρόνια, λόγω κυρίως των ιδιωτικοποιήσεων, αφού συνεχίζει να είναι ελλειμματική). Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι, οι χώρες αυτού του είδους έχουν συνήθως χαμηλά χρέη, επειδή δεν διαθέτουν αντίστοιχες υποδομές με τις ανεπτυγμένες – οπότε δεν είναι συγκρίσιμες με αυτές.
Όπως έχουμε τώρα αναφέρει, ο πρωθυπουργός της Ινδίας ανακοίνωσε πρόσφατα (08.11.16) ότι, καταργούνται αμέσως τα χαρτονομίσματα των 500 και 1.000 ρουπιών (7,5 $ και 15 $) – ενώ στα ΑΤΜ οι Πολίτες μπορούν να παίρνουν μόνο έως 3.000 ρουπίες (30 $). Τα παραπάνω χαρτονομίσματα έχασαν από αμέσως την αξία τους, ενώ οι τράπεζες παρέμειναν κλειστές την επομένη, για να προετοιμασθούν ανάλογα.
Επέβαλλε δηλαδή ελέγχους κεφαλαίων, αναφέροντας επί πλέον πως η κεντρική τράπεζα θα εκδώσει νέα χαρτονομίσματα αξίας 2.000 και 500 ρουπιών – οπότε οι Ινδοί θα έχουν τη δυνατότητα να αλλάξουν τα χρήματα τους, δηλώνοντας υποχρεωτικά αυτά που δεν έχουν φορολογήσει ή που διατηρούν κρυφά κάτω από τα στρώματα και στις τραπεζικές θυρίδες. Το τι θα συμβεί μετά, κανένας δεν το γνωρίζει.
Ως αιτία της απόφασης του, ο Ινδός ανέφερε τη διαφθορά, τη φοροδιαφυγή, το ξέπλυμα μαύρου χρήματος και τη χρηματοδότηση της τρομοκρατίας – αν και φάνηκε καθαρά πως η χώρα έχει μεγάλα τραπεζικά προβλήματα, οπότε φοβήθηκε τις επιθέσεις των καταθετών της (Bank run). Ο πρωθυπουργός πάντως ισχυρίσθηκε πως η οικονομία της Ινδίας υποφέρει, λόγω των απατεώνων και φοροφυγάδων – ζητώντας από τους Πολίτες συγνώμη για τις δραστικές ενέργειες του. Βέβαια, είναι παράδοξο να θεωρούνται απατεώνες και φοροφυγάδες αυτοί που έχουν χαρτονομίσματα των 7,5 $ ή 15 $, πόσο μάλλον υπαίτιοι των οικονομικών προβλημάτων της χώρας – κάτι που όμως συναντάται πολύ συχνά στον πλανήτη.
Το παράδειγμα της Γερμανίας
Όσον αφορά τώρα τις ανεπτυγμένες οικονομίες, οι οποίες είναι κατ’ επίφαση έντιμες, είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα της Γερμανίας – στην οποία οργιάζει κυριολεκτικά η φοροαποφυγή, ενώ η φοροδιαφυγή δεν είναι καθόλου εύκολη. Μία από τις πολλές περιπτώσεις είναι η BASF – την οποία λίγοι γνωρίζουν, παρά το ότι χρησιμοποιούν τα προϊόντα της σχεδόν σε καθημερινή βάση.
Ειδικότερα, η γερμανική εταιρεία είναι μία από τις μεγαλύτερες χημικές πολυεθνικές στον πλανήτη – με τζίρο 70,4 δις €, με 112.000 εργαζομένους, καθώς επίσης με εργοστάσια παραγωγής σε πάνω από 80 χώρες, στους κλάδους των χημικών, των κατασκευών, των προϊόντων διατροφής και υγείας, των φαρμακευτικών προϊόντων, των φυτοφαρμάκων, της ενέργειας κοκ.
Όταν πριν από εννέα περίπου μήνες τώρα αποκαλύφθηκε πως η ΙΚΕΑ απέφυγε την πληρωμή φόρων ύψους 1 δις € μεταξύ των ετών 2010 και 2014, χρησιμοποιώντας τα εθνικά φορολογικά συστήματα και τις νομοθετικές αναντιστοιχίες μεταξύ τους, η ΕΕ προσπάθησε να θεσπίσει μέτρα που θα εμπόδιζαν αντίστοιχες καταστάσεις στο μέλλον – κάτι που όμως, κρίνοντας από την BASF, δεν συνέβη καθόλου.
Εν προκειμένω η γερμανική εταιρεία κατάφερε να αποφύγει την πληρωμή φόρων ύψους 923 εκ. € , χρησιμοποιώντας χώρες όπως το Βέλγιο, τη Μάλτα, την Ολλανδία και την Ελβετία – οι οποίες της παρείχαν τη βοήθεια που χρειαζόταν. Ειδικά όσον αφορά την Ολλανδία, η BASF έχει ιδρύσει θυγατρικές ταχυδρομικής θυρίδας σε μία μικρή πόλη στα σύνορα της με τη Γερμανία, πληρώνοντας φόρους ύψους μόλις 0,035% των εισοδημάτων της – λίγο περισσότερα δηλαδή από την Apple στην Ιρλανδία, η οποία πληρώνει 0,005%.
Σύμφωνα τώρα με τη διοίκηση της εταιρείας, οι φόροι αποτελούν έναν συντελεστή κόστους – οπότε είναι υποχρεωμένη να τους μειώνει όσο μπορεί, αφού έτσι ωφελεί τους μετόχους της. Εάν βέβαια αναλύσει κανείς τον Ισολογισμό της BASF θα διαπιστώσει ότι, από την κανονική της δραστηριότητα κέρδισε μόλις 77 εκ. € το 2015 – ενώ από τις διεθνείς χρηματοπιστωτικές της συναλλαγές (χρηματιστήρια) το κέρδος της έφτασε στα 1.123 εκ. € (1,12 δις).
Επίλογος
Ασφαλώς η Ελλάδα δεν διαθέτει εταιρείες του μεγέθους της BASF, αλλά υποκαταστήματα τους που φυσικά απομυζούν τους φορολογικούς της πόρους όσο το δυνατόν περισσότερο – έτσι ώστε να μειώνουν το κόστος προς όφελος των μετόχων τους. Εάν τώρα εξαγορασθούν οι όποιες μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις της με τη βοήθεια των μνημονίων, καθώς επίσης οι κοινωφελείς και οι υπόλοιπες δημόσιες, τα φορολογικά έσοδα του δημοσίου θα περιορισθούν σε πολύ μεγάλο βαθμό – οπότε θα κληθούν τα μεσαία και ανώτερα κυρίως εισοδηματικά της στρώματα να τους αναπληρώσουν, αφού τα κατώτερα έχουν πλέον εξαϋλωθεί, ενώ τα ανώτατα έχουν άλλους τρόπους άμυνας στη διάθεση τους.
Έτσι η κυβέρνηση θα «αναγκασθεί» να συμπεριφερθεί όπως η Ινδία, εφευρίσκοντας ανάλογες  μεθόδους δίωξης των απατεώνων και των φοροφυγάδων – όπου όμως, εφόσον δεν έχει το δικό της νόμισμα, θα είναι πολύ δύσκολο. Ως εκ τούτου, η μοναδική της δυνατότητα θα είναι το παράλληλο νόμισμα ή η δραχμή – γεγονός που σημαίνει ότι, οι κατ’ επίφαση δανειστές της έχουν ακόμη ένα λόγο για να το επιδιώξουν, εκτός από αυτούς που έχουμε αναφέρει στο παρελθόν .
Κακώς λοιπόν νομίζουν οι ιθαγενείς ότι, τα ευρώ τους στα στρώματα, στις θυρίδες ή στο εξωτερικό είναι ασφαλή – πόσο μάλλον όταν προωθείται από τις δυνάμεις κατοχής το περιουσιολόγιο, μέσω του οποίου οι Έλληνες είτε θα χαρακτηρισθούν παράνομοι φοροφυγάδες, εάν αποκρύψουν κάποια περιουσιακά τους στοιχεία, είτε θα λεηλατηθούν εξ ολοκλήρου.
Λογικά λοιπόν η σιωπή των αμνών και η συλλογική αποχαύνωση που διαπιστώνεται δεν είναι προς το συμφέρον τους, ούτε προς το συμφέρον της Πολιτείας – αφού τα «λάφυρα» θα οδηγηθούν στους δανειστές, ενώ το δημόσιο χρέος θα συνεχίσει την ανοδική του πορεία, έτσι ώστε να μην υπάρχει φόβος να απελευθερωθούν από τα δεσμά τους οι σκλάβοι χρέους.

http://www.analyst.gr/

Ο πανικός των ελίτ μπροστά στο οργισμένο “πρεκαριάτο”

10 Νοεμβρίου 2016



του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*
Λίγα έγιναν γνωστά σχετικά με τις μυστικές συζητήσεις που πραγματοποιήθηκαν στην Δρέσδη, τον Ιούνιο, κατά την Σύνοδο του 2016 της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ.
Όμως, αυτό που φαίνεται ότι χαρακτήρισε την φετινή συνάντηση ήταν το θέμα: “Πρεκαριάτο και μεσαία τάξη”.
Αν σκεφθούμε ότι η αιχμή αυτής της κλειστής συνάντησης των ισχυρών της διεθνούς ελίτ δεν ήταν μόνο να συζητήσουν το τι συμβαίνει σήμερα στον κόσμο, αλλά να καθορίσουν το τι θα συμβεί, δικαιολογημένα προκαλεί μεγάλο ενδιαφέρον η εισαγωγή του καινοφανούς αυτού θέματος.
Άλλωστε ο όρος “πρεκαριάτο” είναι μοναδικός αφού είναι ένας νεολογισμός που επινοήθηκε από τον καθηγητή Guy Standing του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, ο οποίος βρισκόταν στην λίστα των φετινών συμμετεχόντων γι' αυτό τον λόγο.
Το “πρεκαριάτο” είναι ένας νέος όρος, που τείνει να αντικαταστήσει τον όρο προλεταριάτο στις, μη-μαρξιστικές, σύγχρονες αναλύσεις των κοινωνικο-οικονομικών αδιεξόδων της παγκοσμιοποίησης.Αφορά την νέα κοινωνική τάξη που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που υποφέρουν από επισφάλεια: άνεργους, “απασχολήσιμους”, ανασφάλιστους, εργαζόμενους με μπλοκάκια, περιστασιακά εργαζόμενους σε διανοητική εργασία και γενικώς εργαζόμενους με “ελαστικούς όρους” εργασίας ή χαμηλοσυνταξιούχους. Με λίγα λόγια, κάθε είδους αβέβαιος και επισφαλής τρόπος ζωής στο παγκοσμιοποιημένο μοντέλο του καζινο-καπιταλισμού (από το λατινικό precarious, που σημαίνει αβέβαιος). ...
Στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία υπήρχε ο proletariusδηλαδή ο πολίτης που δεν είχε τίποτα άλλο να δώσει στην Ρώμη παρά μόνο παιδιά (proles) για στρατιώτες... από εκεί εμπνεύστηκαν οι μαρξιστές το “προλεταριάτο” (proletariat).
Στην σημερινή νεοταξική Αυτοκρατορία της νεοφιλελεύθερης οικονομικής φούσκας μετατρέπουν τους ανθρώπους σε τρομοκρατημένα όντα σε μια κατάσταση ύπαρξης χωρίς την δυνατότητα καμμιάς πρόβλεψης ή ασφάλειας για το παρόν και το μέλλον τους, πράγμα που επηρεάζει την υλική ή ψυχολογική ευημερία τους.
Ο όρος αυτός πρωτοεμφανίστηκε στο βιβλίο του Guy Standing “The Precariat: The New Dangerous Class”, που κυκλοφόρησε το 2011 (Το Πρεκαριάτο: Η Νέα Επικίνδυνη Τάξη).
Στο νέο του βιβλίο “A Precariat Charter”, προχωρά ένα βήμα πιο πέρα την συζήτηση εξετάζοντας με μεγαλύτερη λεπτομέρεια αυτό το κοινωνικό φαινόμενο και αναλύοντας το πώς δικαιώματα -πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά- αφαιρέθηκαν από εκατομμύρια ανθρώπους. Σκιαγραφεί τους πολιτικούς κινδύνους που μπορεί να απορρέουν από αυτό και τι μπορεί να γίνει για να ελαττωθούν.
Οι ορισμοί του και τα συμπεράσματά του έχουν απασχολήσει διανοητές όπως ο Νόαμ Τσόμσκι και οZygmunt Bauman, πολιτικούς ακτιβιστές και διαμορφωτές της πολιτικής.
Παρά το ότι το πρεκαριάτο δεν θεωρείται ακόμα από μόνο του τάξη, είναι μια τάξη-εν-τω-γενέσθαι, με μέγεθος ικανό να προσδιορίσει τους στόχους για τους οποίους θέλει να παλέψει και τι θέλει να οικοδομήσει.
Από την πρώτη έκδοση του βιβλίου του, το 2011, το πρεκαριάτο έχει γίνει ένα ακόμα πιο σημαντικό παγκόσμιο φαινόμενο. Έκανε ορατή την παρουσία του πρωτοστατώντας σε πολλά κινήματα πολιτών, όπως το Occupy Wall Street στην Αμερική και αλλού, στους Indignados της Ισπανίας και στουςΑγανακτισμένους στο Σύνταγμα. Σήμερα, οι “πρεκάριοι” κινητοποιούνται για το Brexit στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Γαλλία ενάντια στα αντεργατικά μέτρα.
Οι ελίτ των Γκλομπαλιστών και των Μπιλντερμπέργκερς ανησυχούν σοβαρά και φοβούνται την τάξη του πρεκαριάτου επειδή αυτή η οργισμένη κατηγορία πολιτών αυξάνεται με γοργό ρυθμό και η φιλήσυχη μεσαία τάξη -που καταρρέει- συρρικνώνεται.
Οι προλεταριοποιημένοι νεόπτωχοι και το πρεκαριάτο είναι επικίνδυνοι γι' αυτούς γιατί αισθάνονται ότι έχουν πληγεί βάρβαρα από την παγκοσμιοποίηση, οι ζωές τους έχουν καταστραφεί από την νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική, δεν είναι οργανωμένοι σε μια κατεύθυνση και έτσι δεν μπορούν να ελεγχθούν από κανένα πολιτικό κόμμα του κατεστημένου φάσματος. Αντιθέτως, μάλιστα, προς τις βλέψεις της ελίτ, ενισχύουν τις εθνικιστικές τάσεις και αντιδρούν στους μετανάστες. Τα μέλη τους έχουν υψηλή μόρφωση, απεχθάνονται όλων των ειδών τις συστημικές ελίτ -πολιτικές, πνευματικές, καλλιτεχνικές, οικονομικές- και μπορεί, αργά ή γρήγορα, να υποκύψουν στις σειρήνες του πολιτικού εξτρεμισμού.
Το ζήτημα, προφανώς, που τέθηκε στην φετινή Μπίλντερμπεργκ, κρίνοντας εκ των δεδομένων αλλά και με κάποιες πληροφορίες που διέρρευσαν από τους ανεξάρτητους ερευνητές Alex Jones και Paul Maguire (ο οποίος προβλέπει μια Παγκόσμια Επανεκκίνηση – Global Reset) ήταν: Πώς θα Ελέγξουμε Αυτούς τους Ανθρώπους; Αυτός ήταν κι ο λόγος που προσκλήθηκε ο καθηγητής Guy Standing για να τους περιγράψει ότι το πρεκαριάτο είναι μια “επικίνδυνη τάξη” ανθρώπων που είναι “επιρρεπείς στις ακραίες φωνές και μπορεί να δώσουν την ψήφο τους και τα χρήματά τους ώστε οι φωνές αυτές να αποκτήσουν μια πολιτική πλατφόρμα με αυξημένη επιρροή”.
Οι Μπιλντερμπέργκερς φοβούνται το πρεκαριάτο, το “τέρας” που δημιούργησαν, και αναζητούν απεγνωσμένα λύσεις. Άλλωστε ένας από το συνωμοτικό συνάφι τους, ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, τους είχε προειδοποιήσει σε παλαιότερη ανάλυσή το, ότι οι εξεγέρσεις θάρθουν από την μεσαία τάξη που καταρρέει.
Η Μπίλντερμπεργκ γνώριζε για την καταστροφή
Η κυρίαρχη ελίτ ήξερε ότι το σχέδιό τους θα δημιουργούσε αυτή την τάξη εδώ και δεκαετίες. Ήξεραν ότι οι πολιτικές τους θα δημιουργούσαν στρατιές ανέργων και δυστυχισμένων ανθρώπων, τους οποίους, για να τους ελέγξουν, θα χρειαζόντουσαν ένα σκληρότερο καθεστώς παρακολούθησης μαζί με αστυνομικό κράτος.
Γι' αυτό πυροδοτούν όλες αυτές τις false-flag τρομοκρατικές επιχειρήσεις έτσι ώστε να μετατρέψουν σιγά-σιγά τις αστυνομικές δυνάμεις ασφαλείας σε έναν κανονικό εσωτερικό στρατό κατοχήςστις αναπτυγμένες κοινωνίες, να επιβάλουν νέα κατασταλτικά μέτρα καταπατώντας κάθε προηγούμενη συνταγματική νομιμότητα. Να εφαρμόσουν ακόμα τα πιο αδιαπέραστα και μαζικά ηλεκτρονικά ή βιομετρικά συστήματα ελέγχου της κοινωνίας.
Τα θεμέλια για την δημιουργία του πρεκαριάτου μπήκαν από την δεκαετία του '70, με το άνοιγμα των ΗΠΑ στην Κίνα, επί προεδρίας Νίξον, λέγοντας ψέμματα στον αμερικανικό λαό ότι θα επωφεληθεί από το άνοιγμα αυτών των νέων αγορών.
Η ιστορική επίσκεψη του Προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον στο Πεκίνο το 1972 θεωρείται από ορισμένους αναλυτές ως “το μεγαλύτερο σοκ στην σύγχρονη αμερικανική διπλωματία”. Παρουσιάστηκε σαν η αιχμή της προσπάθειας Νίξον και Χένρυ Κίσσινγκερ να “αναμορφώσουν την αμερικανική εξωτερική πολιτική”, την οποία “μετασχημάτισε ο Ψυχρός Πόλεμος”. Ωστόσο, σύμφωνα με τον ερευνητή των κρυφών πτυχών της Μπίλντερμπεργκ, Daniel Estulin, η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ ήταν αυτή που “πήρε την απόφαση να συνάψουν οι ΗΠΑ επίσημες σχέσεις με την Κίνα πριν την υιοθετήσει ως επίσημη πολιτική ο Νίξον”. Πρόκειται για αμφιλεγόμενο ισχυρισμό, τον οποίο ο Estulin επικαλείται στο βιβλίο του The True Story of the Bilderberg Group (Η Αληθινή Ιστορία της Λέσχης Bilderberg, 2007), αποδίδοντας τον ισχυρισμό σε έγγραφα που του έδειξε ο Jim Tucker. Tο American Free Press, πρώην εργοδότης του Tucker, σε κανένα ρεπορτάζ του δεν αναφέρεται ότι είναι γνωστή η ύπαρξη σχετικού υλικού. Μια έκθεση, όμως, του 2014 από τον διάδοχο του Tucker, τον Μαρκ Άντερσον, ισχυρίζεται ότι τα μέλη της Μπίλντερμπεργκ “προφανώς εργάστηκαν εκ των προτέρων επιτυχώς για την ομαλοποίηση των σχέσεων με την Κίνα”, επικαλούμενη ως αποδεικτικό στοιχείο δύο διαδοχικές διασκέψεις της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ, που είχαν ασχοληθεί με αυτό το ζήτημα. [Πηγή: http://www.conspiracyarchive.com/2015/10/04/the-bilderberg-connection-did-the-bilderberg-group-send-nixon-to-china/]
Την δεκαετία του '70, μια ομάδα ιδεοληπτικών οικονομολόγων της ελίτ της παγκοσμιοποίησης βομβάρδισαν τα αυτιά και το μυαλό των πολιτικών στις ΗΠΑ, κατ' αρχάς, αλλά και στις υπόλοιπες χώρες της Δύσης.
Το κεντρικό πολιτικό πρόγραμμα του “νεοφιλελεύθερου” μοντέλου τους ήταν η ανάπτυξη και η εξέλιξη να βασίζεται στην ανταγωνιστικότητα των αγορών, το καθετί πρέπει να γίνεται με στόχο τηνμεγιστοποίηση του ανταγωνισμού και της ανταγωνιστικότητας και να επιτρέπεται οι αρχές των αγορών να διαποτίζουν όλες τις πλευρές τις ζωής των πολιτών. Τα εργατικά συνδικάτα έπρεπε να στοχοποιηθούν και να αποδυναμωθούν, όπως έγινε.
Για να περάσει αυτό το ψέμμα, προσέλαβαν πολύ ικανούς οικονομολόγους, πρόθυμους πολιτικούς και χρησιμοποίησαν τα δορυφορικά ΜΜΕ.
Με την πολιτική του outsourcing (εξωτερική ανάθεση, υπεργολαβία) και της διάλυσης κάθε εθνικής βιομηχανίας φτωχοποίησαν την μεσαία τάξη και τους εργάτες στα δυτικά κράτη, μετατρέποντάς τους σιγά-σιγά σε παρίες.
Σε όλη την Ευρώπη, από τον Νότο μέχρι την Σκανδιναβία, έχουν εφαρμοσθεί πολιτικές που υπαγόρευσαν οι παγκοσμιοποιητές και τις οποίες δεν αποδέχονται οι απλοί πολίτες. Πρόκειται για επιλογή της ελίτ. Μπορεί την πολιτική να φαίνεται ότι την ασκούν ισχυροί πρόεδροι (π.χ. των ΗΠΑ), πρωθυπουργοί κ.λπ., αλλά πίσω τους βρίσκονται οι μυστικές Λέσχες, όπως η Μπίλντερμπεργκ, της κυρίαρχης ελίτ.
Έτσι οδηγηθήκαμε στην συρρίκνωση και την εξόντωση της μεσαίας τάξης και την ενίσχυση του πρεκαριάτου, που εγκυμονεί τεράστια προβλήματα, παγκόσμια αναταραχή και δομική αστάθεια.
Αυτοί είναι υπεύθυνοι για την δημιουργία της μεταμοντέρνας σκλαβιάς και τώρα τρέμουν το αυξανόμενο μέγεθος και την οργή αυτής της τάξης και την ανάδυση ενός νέου συλλογικού επαναστατικού οράματος.
Τώρα προωθούν το “ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα” παγκοσμίως, κάτι που θα ήταν αδιανόητο πριν από 1-2 δεκαετίες, προκειμένου να κατευνάσουν τα εκατομμύρια των αγανακτισμένων πρεκαρίων ώστε να αποδεχθούν εθελουσίως την δουλεία τους.
Θα σου δίνουν αυτό το “επίδομα” και θάχεις απεμπολήσει τα βασικά δικαιώματα στην ζωή σου.
Οι ίδιοι που σχεδίασαν την καταστροφή της μεσαίας τάξης, τώρα αναζητούν το νέο τέχνασμα για να αδρανοποιήσουν το πρεκαριάτο: προωθούν το ελάχιστο αυτό “επίδομα” γιατί δεν θάχει δουλειά κανείς. Τις θέσεις των ανέργων θα καταλάβουν σύντομα τα ρομπότ. Προωθούν τον ηλεκτρονικό φασισμό της “cashless society” μέσα από μια ατελείωτη προπαγάνδα για τις ηλεκτρονικές κάρτες στα μίντια που ελέγχονται από την ελίτ.
Η οικονομική μετατόπιση της μορφωμένης μεσαίας τάξης και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού και η γενικευμένη απέχθεια προς κάθε είδους ελίτ έχει να κάνει και με δύο άλλα τρέχοντα ζητήματα, που ήταν μέσα στην λίστα της πρόσφατης Συνόδου της Μπίλντερμπεργκ: την στήριξη του πρεκαριάτου στοBREXIT και την υποστήριξη του Ντόναλντ Τραμπ στις αμερικανικές εκλογές.
Όλα αυτά συνθέτουν ένα καταστροφικό σουπερνόβα, που σίγουρα θα εκραγεί μία ημέρα. Κι αυτή η ημέρα δεν αργεί!
*Δημοσιεύθηκε στο Hellenic Nexus τ.109, Ιούλιος 2016

Η αναζήτηση «τιμωρού» σε μια κομματιασμένη Αμερική


10-11-2016

Κ. Ράπτης

Από όλους τους διεθνείς ηγέτες που μίλησαν σχετικά με την αμερικανική εκλογική αναμέτρηση, ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Frank-Walter Steinmeier είχε, πριν και ανεξάρτητα από την ανακοίνωση του αποτελέσματος, την πιο μεστή τοποθέτηση. «Θα είναι δύσκολο» τόνισε «για τον επόμενο πρόεδρο των ΗΠΑ να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ των πολιτικών στρατοπέδων, το οποίο έγινε ακόμη βαθύτερο». 
Ο διχασμός της Αμερικής φθάνει σε σημείο οριακό με την εκλογή ενός προέδρου τον οποίο οι αντίπαλοί του (που εν προκειμένω περιλάμβαναν το μεγαλύτερο μέρος των πολιτικών οικονομικών και μιντιακών ελίτ) περιέγραφαν για μήνες ως ακατάλληλο, επικίνδυνο και ούτε λίγο ούτε πολύ ως «μαριονέτα» μιας ξένης δύναμης. 
Τόσο η ανάδειξη του Τραμπ ως υποψηφίου των Ρεπουμπλικανών όσο και το είδος των αντιδράσεων προς το πρόσωπό του αποτελούν, σε πρώτο επίπεδο, αποτελέσματα της όλο και μεγαλύτερης πόλωσης που μαστίζει το αμερικανικό πολιτικό σκηνικό την τελευταία δεκαετία. Η άρνηση των Ρεπουμπλικανών από τον Μάρτιο να εγκρίνουν οποιαδήποτε υποψηφιότητα για το Ανώτατο Δικαστήριο που θα προέρχεται από έναν Λευκό Οίκο με Δημοκρατικό ένοικο ή το παλαιότερο δημοσιονομικό shutdown των ομοσπονδιακών υπηρεσιών το εικονογραφούν αυτό χαρακτηριστικά. 
Μάλιστα, η πόλωση καθορίζει όλο και περισσότερο την καθημερινότητα των Αμερικανών, σύμφωνα τουλάχιστον με το βιβλίο Το Μεγάλο Ξεδιάλεγμα (The Big Sort: Why the Clustering of Like-Minded America is Tearing Us Apart) του δημοσιογράφου Bill Bishop, ο οποίος ήδη από την περασμένη δεκαετία παρατήρησε ότι οι Αμερικανοί ολοένα και περισσότερο τείνουν να συγκεντρώνονται χωροταξικά και να συγχρωτίζονται κοινωνικά με, ιδεολογικά αυτοτροφοδοτούμενες, «κοινότητες ομοφρόνων», γεγονός που καθιστά αδύνατη την κατανόηση της πραγματικότητας που βιώνουν και της οπτικής γωνίας που διαθέτουν άνθρωποι που κατοικούν λίγα μίλια παραδίπλα. (Ο διάχυτος φόβος, προεκλογικά, της φιλελεύθερης Αμερικής ότι «κάποιοι εκεί έξω», που δεν μπορούσαν να εντοπισθούν, θα έδιναν τη νίκη στον Τραμπ είναι από αυτή την άποψη χαρακτηριστικός).
Η προϋπάρχουσα αυτή κατάσταση οδηγήθηκε στα άκρα κατά την οκταετία Ομπάμα, καθώς η συνταγή διαχείρισης της κρίσης που επελέγη μπορεί να οδήγησε την Wall Street σε νέα ρεκόρ αποτιμήσεων, όμως οι ποταμοί ρευστότητας δεν «καταστάλαξαν στην πραγματική οικονομία». Εκατομμύρια ανθρώπων από την περιλάλητη «μέση τάξη» είδαν την θέση τους να υποβαθμίζεται και βρέθηκαν να συμπιέζονται ανάμεσα σε ένα υπέρογκο φοιτητικό χρέος στην αρχή του ενήλικου βίου και μια καταστροφική δαπάνη υγείας στα τέλη του. Χαμηλότερα στην κοινωνική ιεραρχία, τον τόνο δίνουν η αποβιομηχάνιση, η εξάπλωση των τοξικοεξαρτήσεων, ο διαγκωνισμός με την φτηνή μεταναστευτική εργασία μετατρέποντας μεγάλα τμήματα της αμερικανικής ενδοχώρας σε τοπία μιζέριας. Η απουσία θετικών προσδοκιών επιδείνωσε την υποχώρηση των συλλογικών αναφορών σε εθνικό επίπεδο.
Η δε εμφάνιση της Χίλαρυ Κλίντον ως «αυτονόητης» υποψήφιας προέδρου, μοναδικής επιλογής όλου του κατεστημένου, απρόσβλητης από κάθε είδους καταγγελίες για διαφθορά, πρόσθεσε στην απουσία ελπίδας και την οργή για το «παιχνίδι που ήταν στημένο» - πολιτικά, όπως και οικονομικά.
Το τοπίο ήταν ώριμο για την εμφάνιση ενός «τιμωρού» - όπως καλύτερα από όλους, σύμφωνα με τις διαρροές των Wikileaks, δείχνει να γνωρίζει ο πρώην πλανητάρχης. Σχολιάζοντας σε συγκέντρωση χρηματοδοτών υπέρ της Χίλαρυ πέρσι τον Οκτώβριο στο Μέριλαντ την ανάδειξη του Τζέρεμυ Κόρμπυν στο βρετανικό Εργατικό Κόμμα (και παρεμπιπτόντως και τις ελληνικές εκλογές), ο Μπιλ Κλίντον υποστήριξε ότι «όταν ο κόσμος θεωρεί ότι έχει εξαπατηθεί και εν πάση περιπτώσει δεν προσδοκά τίποτε, τότε θέλει απλώς να εκπροσωπηθεί από το πιο οργισμένο άτομο που βρίσκεται τριγύρω». 
Στην ίδια ομιλία ο Μπιλ Κλίντον υπενθύμισε με στοιχεία σε ποια στασιμότητα έχει καθηλωθεί η μέση αμερικανική οικογένεια – όμως κατά τα λοιπά αφιερώθηκε στο να επιτίθεται στην «αφελή» ιδέα του Μπέρνι Σάντερς ότι «τα λεφτά μπορεί απλώς να βρεθούν παίρνοντάς τα από τους εκατομμυριούχους». Δεν είναι περίεργο που αφότου ο Σάντερς τέθηκε με διάφορες μεθοδεύσεις της ηγεσίας των Δημοκρατικών εκτός παιδιάς, ο μόνος ωφελημένος από την οργή κατά του συστήματος ήταν η Δεξιά τύπου Τραμπ. 
Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι όλη η καμπάνια του νεοϋορκέζου μεγιστάνα σχεδόν προσπέρασε τα άλλοτε προσφιλή στους Ρεπουμπλικανούς θέματα των «πολιτιστικών πολέμων» (αμβλώσεις, θανατική ποινή, γκέι γάμος, οπλοφορία κτλ.) για να επιμείνει στο σφυροκόπημα της «απατεώνισσας Χίλαρυ», του «στημένου συστήματος», της παρακμής της Αμερικής που πρέπει «να γίνει μεγάλη ξανά” κτλ. 
Τα exit polls που φέρουν το 75% των Αμερικανών να ζητά «έναν ισχυρό ηγέτη για να πάρει πίσω τη χώρα από τους πλούσιους και ισχυρούς» κάνουν αναδρομικά το αποτέλεσμα να φαντάζει προδιαγεγραμμένο – χωρίς αυτό να αντικρούεται (κάθε άλλο) από την «αηδία» που εξέφραζαν όλο και περισσότεροι πολίτες για την εκλογική μονομαχία και τους πρωταγωνιστές της. 
Σε ένα τοπίο σημαδεμένο από την τριπλή διαίρεση αστικών κέντρων και περιφέρειας, λευκών και μειονοτήτων, κατόχων κολλεγιακής μόρφωσης και μη, η κοινωνική συμμαχία της Χίλαρυ Κλίντον αποδείχθηκε πολύ στενότερη του νομιζόμενου – και δη στις πολιτείες που ήταν εκλογικά καθοριστικές. Πυρήνας της ήταν οι λευκοί (και κυρίως οι λευκές) κολλεγιακής μόρφωσης και οι Ισπανόφωνοι, ενώ η έλλειψη ενθουσιασμού στους Αφροαμερικανούς και στις νεαρές ηλικίες που στήριξαν τον Σάντερς ήταν καθοριστική. 
Ο έλεγχος του Λευκού Οίκου και κυρίως της Γερουσίας και του Ανώτατου Δικαστηρίου από τους Ρεπουμπλικανούς δεν προοιωνίζεται βέβαια πρόοδο στον τομέα των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων – όμως η αδιαφορία του αμερικανικού εκλογικού σώματος για την ψυχροπολεμική ρητορική της Κλίντον, που από ένα σημείο και μετά απέδιδε όλα της τα στραβοπατήματα στον «ρωσικό δάκτυλο», προσφέρει μια πιθανότητα μείωσης των εντάσεων στη διεθνή σκηνή. 
Προφανώς, πολλοί θα νοσταλγήσουν τον Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος αποχωρεί στο ζενίθ της δημοτικότητάς του. Όμως ότι το αμερικανικό πολιτικό σύστημα δεν είχε να προσφέρει το 2016 καλύτερες επιλογές συνιστά εντέλει θλιβερό απολογισμό και της δικής του οκταετίας.

πηγή: capital.gr

Ο Πούτιν αναπτύσσει πυραύλους «Bastion» στη Βαλτική



10-11-2016

Ο Πούτιν αναπτύσσει πυραύλους «Bastion» στη Βαλτική και «κλειδώνει» το νατοϊκό στόλο 


Παράκτια πυραυλικά συστήματα αντιπυραυλικής άμυνας  K-300P Bastion μεταφέρθηκαν με τις σιδηροδρομικές πλατφόρμες του σταθμού  Reutov  της Μόσχας, σήμερα, αναφέρει έγκυρο ρωσικό δημοσίευμα.
Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες αναφέρουν ότι οι συστοιχίες ενδεχομένως προορίζονται για τις βόρειες περιοχές απέναντι τις χώρες της Βαλτικής. Άλλες αναφέρουν το Καλίνινγκραντ  ως τόπο τελικού προορισμού.
Το  Καλίνινγκραντ άλλωστε  θα ήταν λογικότατος προορισμός μιας και η χρησιμότητα τους απέναντι  στον νατοϊκό στόλο της Βαλτικής θα ήταν τεράστια , αφού θα «κλείδωνε» στα ραντάρ του  αμέσως όλα τα πολεμικά πλοία στην περιοχή προκαλώντας τουλάχιστον πανικό με τα 700 χλμ βεληνεκές που διαθέτει.
Όλα τα  συστήματα αυτά σαφώς προορίζονται στο να στοχεύουν νατοϊκές δυνάμεις .
Η ουσία είναι ότι η βόρεια ρωσική άμυνα ενισχύεται κανονικά απέναντι από τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ που συγκεντρώνονται στην θαλάσσια περιοχή.
Μία συστοιχία  πυραύλων «Bastion» αποτελείται από  ένα συγκρότημα με 12 εκτοξευτές και οχημάτων MZKT-7930. Τα αντιπλοϊκά  βλήματα Cruise  «Onyx»  διαθέτουν  κεφαλή 290 κιλών. Δύο ή τρεις πύραυλοι  αυτού του τύπου  είναι αρκετοί για να «βυθιστεί» μια  φρεγάτα,  ενώ πέντε  πύραυλοι μπορούν να βυθίσουν αεροπλανοφόρο, έχοντας ακτίνα 700 χλμ..
Το πυραυλικό σύστημα «Bastion» (PBRK) τοποθετείται  στα βάθη της ακτής, για να μπορεί να ελέγχει όλη την ακτή . Ενεργοποιείται σε  πέντε λεπτά και είναι έτοιμο για βολή  αμέσως. Μόλις αναπτυχθεί,  μπορεί να παραμείνει σε πλήρη εγρήγορση για 3-5 ημέρες, ανάλογα με τα διαθέσιμα αποθέματα καυσίμων .
Στο «πρότυπο» της πυροβολαρχίας μάχης συντάσσεται με τέσσερις αυτοκινούμενους εκτοξευτές, και ένα ή δύο οχήματα διαχείρισης μάχης.
Επιπλέον, το «Bastion»  είναι εφοδιασμένο με ένα κινητό σύστημα ραντάρ τύπου «Monolith-Β» ή με ένα αερομεταφερόμενο ραντάρ.
Το σύστημα αυτό τοποθετείται σε απόσταση 200 χιλιομέτρων από τις ακτές σε ειδικές καμουφλαρισμένες θέσεις. Ο χρόνος ανάπτυξης του έως την  πυροδότηση των πυραύλων του,  είναι λιγότερο από πέντε λεπτά, και το διάστημα μεταξύ της εκτόξευσης του κάθε πυραύλου  είναι δύο έως πέντε δευτερόλεπτα.
ΕΚΤΑΚΤΟ: Ο Πούτιν αναπτύσσει πυραύλους «Bastion» στη Βαλτική και «κλειδώνει» το νατοϊκό στόλο (αποκλειστικές φωτογραφίες) - Εικόνα0

ΕΚΤΑΚΤΟ: Ο Πούτιν αναπτύσσει πυραύλους «Bastion» στη Βαλτική και «κλειδώνει» το νατοϊκό στόλο (αποκλειστικές φωτογραφίες) - Εικόνα1
ΕΚΤΑΚΤΟ: Ο Πούτιν αναπτύσσει πυραύλους «Bastion» στη Βαλτική και «κλειδώνει» το νατοϊκό στόλο (αποκλειστικές φωτογραφίες) - Εικόνα2


Πόσο Ανεξάρτητη είναι η δικαιοσύνη

 


του Χρήστου Λάσκου


10-11-2016
Ανεξάρτητη δικαιοσύνη.  Ένα από τα πιο σύντομα ανέκδοτα;
Η κυβέρνηση, αν κρίνουμε από την αντίδρασή της στη προχθεσινή απόφαση του ΣτΕ –και όχι μόνο–, φαίνεται να πίστευε στην διαχρονικώς διαλαλούμενη ανεξαρτησία. Γι’ αυτό, κιόλας, «λάλησε» με τον συγκεκριμένο τρόπο. Γι’ αυτό, δηλαδή, κόντεψε να βάλει τα κλάματα.
Μόνο που ο ανεκδοτολογικός χαρακτήρας αυτής και άλλων «ανεξαρτησιών» είναι κοινός τόπος για τη ριζοσπαστική Αριστερά, από την προμαρξική ήδη περίοδο. Θέλω να πω, δεν χρειάζεται κάποιος να προστρέξει στους κλασσικούς, τον Γκράμσι, τον Αλτουσέρ ή τον Πουλαντζά προς θεωρητική επίρρωση. Αρκεί ο Βίκτωρ Ουγκώ –διατηρώ την γραφή των «Κλασσικών Εικονογραφημένων». Για να μην πω, ο Αλέξανδρος Δουμάς, πατέρας και υιός, και ο σερ Ουώλτερ Σκοτ.
Καταρχήν, η συνείδηση των δικαστών δεν είναι ανεξάρτητη, όπως κανενός μας η συνείδηση, άλλωστε. Οι ανώτεροι δικαστές είναι μέλη της αστικής τάξης, κέρβεροι, για να θυμηθούμε το Νίκο Πουλαντζά, του σκληρού κατασταλτικού μηχανισμού του καπιταλιστικού κράτους και δεν γίνεται να ίπτανται υπεράνω της τάξης τους. Πράγμα που ισχύει, ακόμη κι αν τους τάζεις νέα εισοδηματικά ή συνταξιοδοτικά προνόμια, εσύ ένας πρωθυπουργός της ταξικής μεροληψίας.
Πέρα, όμως, από την συνείδηση, υπάρχει και το …ασυνείδητο –με τη διπλή, φροϋδική και ηθική, σημασία που έχει ο όρος. Κι αυτό από μόνο του θα έφθανε να εξηγήσει όλη τους την πορεία στα εφτά χρόνια της ελλαδικής κοινωνικής καταστροφής.
Οι δικαστές βρήκαν συνταγματικά τα Μνημόνια, τις περικοπές μισθών και συντάξεων, την δουλοπαροικιοποίηση των εργαζομένων, το PSI, την εξαιτίας του ληστεία των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων, των Νοσοκομείων και των Πανεπιστημίων, όπως και την εξόντωση των μικροομολογιούχων. Γιατί κάτι βαθειά μέσα τους τους έλεγε πόσο αναγκαία ήταν όλα αυτά για την σωτηρία του ελληνικού καπιταλισμού από την πληττόμενη λόγω της κρίσης πλέμπα. Κι αν έβγαζαν αντισυνταγματική σχεδόν μόνο τη δική τους περικοπή μισθών, ε, εντάξει άνθρωποι είναι κι αυτοί, δεν είναι τέλειοι. Η κυβέρνηση, όμως, ήταν σίγουρη –το διακήρυσσε σε όλους τους τόνους- πως, με την επικουρία των ανεξάρτητων δικαστών θα «τάραζε (τους κακούς) στη νομιμότητα», όντας «κάθε λέξη του Συντάγματος».
Δεν είναι, όμως, μόνο η «συνείδηση», με τα ασυνείδητα συμπαρομαρτούντα της. Κυρίως είναι ο δομικός χαρακτήρας της αστικής «Δικαιοσύνης», που φροντίζει να γίνονται όλα όμορφα και παστρικά. Θέλω να πω, η «Δικαιοσύνη» δεν υπάρχει παρά μόνο σαν υποσύστημα του συστήματος. Ή έτσι ή δημιουργούνται ανεπίτρεπτες δυσλειτουργίες, οι οποίες θέτουν σε κίνδυνο την κρατική συνοχή. Πράγμα που δεν συμβαίνει και δεν θα συμβεί.
Αυτά μπορεί να μην τα ξέρει ο «σκληρός πυρήνας» της κυβέρνησης και της επικρατείας. Οι διαχρονικοί, όμως, μαρξιστές που ακουμπούν τον «σκληρό πυρήνα»; Πώς κατάφεραν να ξεχάσουν πως η «Δικαιοσύνη» είναι, πέραν της «ανεξαρτησίας» της, και τομέας του κατεξοχήν κόμματος της αστικής τάξης, δηλαδή του καπιταλιστικού κράτους; Πώς κατάφεραν να ξεχάσουν  την αλφαβήτα της πουλαντζιανής προβληματικής, που τόσο οι ίδιοι θεράπευσαν επί δεκαετίες;
Μια εξήγηση είναι πως η λήθη των «βασικών» οφείλεται στο γεγονός πως είναι οι ίδιοι, πλέον, Κυβέρνηση. Αν δεν ξεχνούσαν, λοιπόν, θα … θυμόταν πως και η Κυβέρνηση τομέας του ίδιου κόμματος, του καπιταλιστικού κράτους, δηλαδή, είναι. Γι’ αυτό, άλλωστε, ο Νίκος Πουλαντζάς –να μην πω για τον Αλτουσέρ, τον Λένιν ή τον Μαρξ– παραπέμποντας, στον τόσο κακοποιημένο τα δυό τελευταία χρόνια Γκράμσι, επέμενε και ξαναεπέμενε πως δεν υπάρχει τίποτε «εντός του κράτους» χωρίς την επένδυση στην «επέκταση της άμεσης δημοκρατίας και της μεγάλης διάχυσης αυτοδιαχειριστικών εστιών [εκτός και εναντίον του κράτους]».
Η κυβέρνηση, όμως, επέλεξε να «μας ταράξει στη νομιμότητα». Έτσι έφερε το νόμο για τα τηλεοπτικά, ο οποίος, αντί να ενισχύσει τις «αυτοδιαχειριστικές εστίες» στην επικράτεια των ΜΜΕ ή έστω να τους δώσει λίγο χώρο, έδωσε άδειες εκτός από τον Παναθηναϊκό και στον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟΚ, «παίρνοντάς» τους τα και «τσακίζοντας τη διαπλοκή».
Σώσον Κύριε!
Και, τελικά, αντιλήφθηκε πως η «Δικαιοσύνη» όχι μόνο δεν είναι ανεξάρτητη, αλλά είναι και ανάλγητη. Διότι κόβει το δεκατιανό των πεινασμένων παιδιών, χιλιάδες θέσεις στους παιδικούς σταθμούς για τη «λαϊκή οικογένεια», 4000 νοσηλευτές και άλλα θαύματα του κόσμου, που θα γίνονταν με τα 25 ετήσια εκατομμύρια από τις άδειες. Ακόμη και σε αυτήν τη στιγμή, η δημαγωγία και το «τρεις λαλούν και δυό χορεύουν» φαίνεται να είναι η μόνη απάντηση αυτών που «δεν εγκατέλειψαν τη μάχη» για το λαό και τον τόπο, σε αντίθεση με τους ριψάσπιδες του καλοκαιριού του 2015.
Μήπως, όμως, είμαι μεροληπτικός ή δογματικός; Μήπως, έστω και τώρα, αυτή η «βίαιη ωρίμανση» της κυβέρνησης, που, επιτέλους, η ζωή της έδωσε να καταλάβει –καλύτερα να ξαναθυμηθεί- τις σκληρές αστικές πραγματικότητες ανοίγει νέες δυνατότητες; Δυστυχώς, δεν το βλέπω. Το κυβερνητικό ψευδοκράτος δεν είναι παρά ράκη ατάκτως ερριμμένα απέναντι στο πραγματικό κράτος, έστω και στη failed σημερινή εκδοχή του.  Μακάρι κάτι να άλλαζε. Το βλέπετε σε ο,τιδήποτε λέγεται και πράττεται από την κυβέρνηση;
Δυστυχώς όλα αυτά καταλήγουν στην αναβάπτιση όλων των ψόφιων συστατικών του συστήματος: από τους απαξιωμένους και δακτυλοδεικτούμενους μεγαλοδημοσιογράφους μέχρι τους ευτελισμένους, στη συνείδηση –εδώ ταιριάζει η λέξη- του 90% του ελληνικού λαού, πολιτευτές του παλιού δικομματισμού. Αυτή είναι –μαζί με τις μνημονιακές υπηρεσίες- η μεγάλη και θαυματουργή προσφορά αυτής της κυβέρνησης: και νεκρούς ανασταίνει.
ΥΓ. Νομίζω πως είναι τεράστιο λάθος να επιχαίρει κανείς γι’ αυτές τις εξελίξεις. Έτσι –κι ελπίζω να τους αδικώ λόγω της τηλεοπτικής παρουσίασης της δήλωσής τους- είναι εντελώς άστοχο, κατά τη γνώμη μου, να λέγεται από τον Αλέκο Αλαβάνο ή τον Μανώλη Γλέζο πως η ήττα της κυβέρνησης είναι νίκη της συνταγματικής τάξης. Για μας, για τον απλό κόσμο, μόνο ήττες υπάρχουν, προς το παρόν. Θέλω να πω, σιγά μην πάω με τους «ανεξάρτητους δικαστές», για να δείξω την αντιπάθειά μου προς τις κυβερνητικές πρακτικές. Φανερά, έτσι αριστερή δουλειά δεν γίνεται.
Πηγή: alterthess