Η φτωχοποίηση του λαού από την «κυβέρνηση της αριστεράς»


01.02.2017 | από την εφημερίδα δρόμος της αριστεράς
Δημοσίευση: Φύλλο 344 - 28/1/2017
       
Συνεχής η μείωση εισοδήματος για τα νοικοκυριά, διευρύνονται οι ανισότητες, αρνητικό ισοζύγιο στην κατανβάλωση αγαθών και υπηρεσιών
του Παύλου Δερμενάκη

Επιδεινώνεται καθημερινά η κατάσταση των λαϊκών στρωμάτων από τη συνεχιζόμενη – και από την παρούσα «κυβέρνηση της αριστεράς» – μνημονιακή πολιτική. Η διαδικασία απόλυτης φτωχοποίησης του λαού βρίσκεται σε έξαρση, σημειώνοντας ιδιαίτερη ένταση την περίοδο 2015-2016. Αυτά πιστοποιούνται, για τον τελευταίο μήνα, από τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ (Ελληνική Στατιστική Αρχή), την έρευνα της ΓΣΕΒΕ, την έρευνα της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης (EBRD), που αποτελεί ευρωπαϊκό «θεσμό», αλλά και από ανεξάρτητες έρευνες μελετητών που καθημερινά παρουσιάζονται στη δημοσιότητα.

Εκθέσεις περιγραφής της φτώχειας
Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, στο 9μηνο 2016 η μείωση του εισοδήματος των νοικοκυριών ήταν 1,4 δισ. ευρώ ή σε ποσοστό 1,6%. Το μισό σχεδόν αυτής της μείωσης ήταν στο 3ο τρίμηνο 2016, που επισημαίνει και τις αρνητικές προοπτικές για τη συνέχεια. Τα στοιχεία αυτά αποτελούν ένα ξεκάθαρο αρνητικό δείγμα, που διαψεύδει τους κυβερνητικούς παράγοντες οι οποίοι προπαγανδίζουν ότι «πάει καλά η οικονομία» και συνεπώς μας αναμένουν «αναπτυξιακές προοπτικές».
Η EBRD στην «Έκθεση για τη Μετάβαση 2016-17» διαπιστώνει ότι ο δείκτης ανισότητας στην Ελλάδα επιδεινώθηκε σημαντικά στην περίοδο 2011-2016. Το 92% των νοικοκυριών που μετείχαν στην έρευνα δήλωσαν ότι έχουν επηρεαστεί από την οικονομική κρίση, και από αυτά μόλις το 2% εκτιμά ότι βελτιώθηκαν οι όροι της διαβίωσής τους, στην εξεταζόμενη περίοδο. Συνεπώς η επιδείνωση των όρων διαβίωσης αφορά το 90% του πληθυσμού. Το λεγόμενο «αίσθημα ικανοποίησης» των νοικοκυριών στην Ελλάδα είναι το χαμηλότερο, μόλις 24%, συγκριτικά με όλες τις λοιπές χώρες που συμμετείχαν στην έρευνα (χώρες ΕΕ και ανατολικές εκτός ΕΕ). Με αυτούς τους όρους η κατάσταση στην Ελλάδα συγκρίνεται πλέον με τη Γεωργία!!! Η συνεχής επιδείνωση της κατάστασης έχει οδηγήσει τον λαό στην πλήρη απαισιοδοξία όχι μόνο για το εγγύς μέλλον, αλλά και για το απώτερο. Μόνο το 24% εκτιμά ότι οι επόμενες γενιές θα κατορθώσουν να ζήσουν σε καλύτερες συνθήκες.
Διάφοροι μελετητές, αλλά και επίσημοι φορείς δημοσιεύουν στοιχεία τα οποία επιβεβαιώνουν αυτά που προαναφέραμε παραπάνω. Ενδεικτικά, μερικά από αυτά, που έχουν δημοσιευθεί τον τελευταίο μήνα, δείχνουν την τεράστια καταστροφή που συντελείται στην ελληνική κοινωνία και οικονομία.
– Μελέτη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας αναφέρεται στη μνημονιακή περίοδο 2009-2014 και τη μεγάλη μείωση της περιουσίας των Ελλήνων. Ειδικότερα αναφέρει, «Η αλλαγή ήταν ιδιαίτερα σημαντική στην Ελλάδα και την Κύπρο, όπου ο μέσος όρος μειώθηκε κατά περίπου 40%, αλλά είναι επίσης μεγάλη στην Ιταλία, την Πορτογαλία και την Ισπανία, όπου μειώθηκε περισσότερο από 15%». Με αυτά τα δεδομένα η μέση περιουσία έπεσε από 108.700 ευρώ το 2009, σε 61.500 το 2014.
– Σύμφωνα με την Τράπεζα της Ελλάδος, η μέση μείωση των τιμών των ακινήτων για την περίοδο 2008-2016 ξεπερνά το 42%. Πρακτικά αυτό σημαίνει μείωση των περιουσιακών στοιχείων κατά 500 δισ. ευρώ. Δηλαδή σχεδόν δύο φορές το ύψος του χρέους πριν την είσοδο της Ελλάδας στα μνημόνια.
– Σύμφωνα με το ενημερωτικό capital.gr τη διετία 2015-2016 αυξήθηκε η φορολογική επιβάρυνση στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις κατά 15,8% όταν παράλληλα μειώνονταν τα εισοδήματά τους κατά 8%. Το τελικό αποτέλεσμα πάνω από 63.000 «λουκέτα».
– Οικτρή είναι η κατάσταση, όπως αποτυπώνεται πλέον και στα ειρηνοδικεία, με τις αποποιήσεις κληρονομιών. Το 2015 οι αποποιήσεις κληρονομιών, λόγω χρεών του εκλιπόντος στο δημόσιο και τις τράπεζες, ανήλθαν σε 45.627 έναντι 29.200 το 2013.

Έρευνα ΓΣΕΒΕ
Την πλέον ολοκληρωμένη εικόνα αδιεξόδου και απογοήτευσης του λαού την αποτυπώνει η πρόσφατη έρευνα που έγινε για λογαριασμό της ΓΣΕΒΕ τον Νοέμβριο 2016. Από την έρευνα προκύπτουν κωδικοποιημένα τα ακόλουθα συμπεράσματα:
– Η οικονομία βρίσκεται σε μια αυτοτροφοδοτούμενη καθοδική πορεία η οποία επιδεινώνεται διαρκώς με τα συνεχή μέτρα από την κυβέρνηση και τους δανειστές.
– Οι ανισότητες που διαμορφώθηκαν στη μνημονιακή περίοδο διευρύνονται και μέσα στο 2016, σαν αποτέλεσμα των νέων μέτρων. Το 75% των ελληνικών νοικοκυριών, ζει με πολύ χειρότερους όρους σε σχέση με το προηγούμενο διάστημα της κρίσης.
– Οι οικονομικές συνέπειες της κρίσης είναι πολύ οξύτερες και βίαιες για τα μεσαία στρώματα, «εγείροντας ερωτηματικά για την αναγκαιότητα συνέχισης της ίδιας οικονομικής πολιτικής, που συνδυάζει μειωμένες δημόσιες δαπάνες και αυξημένες φορολογικές επιβαρύνσεις».
– Και επισημαίνει η έρευνα ότι «η έναρξη εφαρμογής του προγράμματος κοινωνικού εισοδήματος αλληλεγγύης, παρά τις θετικές προθέσεις που φέρει ως ρύθμιση, αδυνατεί να αντιμετωπίσει το ζήτημα της ‘’αξιοπρεπούς διαβίωσης’’ και της καταπολέμησης της φτώχειας».
Τα κυριότερα στοιχεία της έρευνας συνοψίζονται στα ακόλουθα:

i) Εισοδήματα
– Πάνω από 37% των νοικοκυριών ζει με ετήσιο οικογενειακό εισόδημα μικρότερο των 10.000 ευρώ. Τα μισά από αυτά έχουν έναν τουλάχιστον άνεργο.
– Το 75,3% των νοικοκυριών παρουσίασε μείωση των εισοδημάτων το 2016 σε σχέση με το 2015, ενώ διευρύνθηκε η ανισότητα υπέρ των ανώτερων εισοδηματικών κλιμακίων.
– Μόλις το 1,5% του πληθυσμού καταφέρνει πλέον να αποταμιεύσει. Η καθαρή αποταμίευση του ιδιωτικού τομέα το 2015 μειώθηκε κατά 9,5 δισ. ευρώ.
– Στο 16,0% των νοικοκυριών, τα εισοδήματά του δεν επαρκούν για να καλύψουν ούτε τις βασικές τους ανάγκες. Με βάση τα κριτήρια 2010 για τη φτώχεια (μειώθηκαν δραστικά στη συνέχεια από την ΕΛΣΤΑΤ για να «μειωθεί» η φτώχεια) σήμερα το μισό του πληθυσμού θα ήταν κάτω από το όριο φτώχειας.
– Σχεδόν τα 2/3 των νοικοκυριών (65,3%) κάνουν περικοπές για να εξασφαλίσουν τα αναγκαία προς το ζην.
  • Οι προσδοκίες για το 2017 είναι συντριπτικά αρνητικές. Το 73,5% αναμένει επιδείνωση της οικονομικής του κατάστασης και μόνο το 5,1% αναμένει βελτίωση.

ii) Απασχόληση, ανεργία
– Το 32,6% των νοικοκυριών, δηλαδή σχεδόν 1,1 εκατ. νοικοκυριά έχουν στην οικογένεια έναν τουλάχιστο άνεργο. Η μακροχρόνια ανεργία ανέρχεται σε 73,3%. Από το σύνολο μόνο το 9,5% λαμβάνει επίδομα ανεργίας.
– Η επισφάλεια αφορά και τους εργαζόμενους. Στο 22,4% των νοικοκυριών ένα μέλος εργάζεται για λιγότερα χρήματα από τον επίσημα καθορισμένο κατώτατο μισθό των 490 ευρώ καθαρά.
– Εκρηκτικές διαστάσεις παίρνει η οικονομική μετανάστευση. Το 9,7% των νοικοκυριών δηλώνει ότι είχε ένα τουλάχιστο μέλος που μετανάστευσε στο εξωτερικό για να βρει εργασία. Δηλαδή πάνω από 400.000 οικογένειες. Παράλληλα το 42% των νοικοκυριών θα εξέταζε σοβαρά το ενδεχόμενο να μεταναστεύσει στο εξωτερικό, αν υπήρχαν οι προϋποθέσεις για εξεύρεση εργασίας. Στις νεότερες ηλικίες 18-35 ετών, το ποσοστό αυτό ανέρχεται στο 67,7%.

iii) Οικονομικές υποχρεώσεις
– Το 21,3% των νοικοκυριών έχει ληξιπρόθεσμες οφειλές προς την εφορία, ενώ το 58,2% των οφειλετών έχει υπαχθεί σε κάποιου είδους ρύθμιση, ένδειξη της αδυναμίας τους να ανταποκριθούν στα υπέρογκα φορολογικά βάρη. Πάνω από 160.000 νοικοκυριά έχουν υποστεί δέσμευση ή κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων στη μνημονιακή περίοδο.
– Το 27,3% των νοικοκυριών έχει «κόκκινα δάνεια» (αφορά περίπου 430.000 νοικοκυριά). Το 34% εκτιμά ότι δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί στις φορολογικές υποχρεώσεις το 2017. Το 34,5% δηλώνει αδυναμία ανταπόκρισης στις δανειακές.

iv) Κατανάλωση
– Συνεχίζεται η πτωτική πορεία της εγχώριας κατανάλωσης. Στο σύνολο σχεδόν των αγαθών και υπηρεσιών σημειώνεται αρνητικό ισοζύγιο. Οι σημαντικότερες περικοπές γίνονται στις δαπάνες ένδυσης – υπόδησης (53%), στις εξόδους (48,2%) και στα είδη διατροφής (40,2%), αποτελούν ενδείξεις στροφής στην κατανάλωση χαμηλότερης ποιότητας αγαθών.
– Αντίθετα αυξήθηκε η δαπάνη των νοικοκυριών για την ιατρο-φαρμακευτική περίθαλψη και εκπαίδευση, λόγω της μείωσης των αντίστοιχων δημόσιων δαπανών και της αύξησης της συμμετοχής των νοικοκυριών.
– Πάνω από τα μισά νοικοκυριά δήλωσαν ότι καθυστέρησαν να λάβουν ιατρικές συμβουλές και θεραπεία λόγω οικονομικής αδυναμίας.

Και αν βομβαρδίζαμε την Ουάσινγκτον;

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017



Επί δεκαετίες η Δύση διαστρεβλώνει τις αρχές του διεθνούς δικαίου για να δικαιολογήσει «ανθρωπιστικές επεμβάσεις» απέναντι σε τυραννικά καθεστώτα. Τι γίνεται όμως εάν ο τύραννος έχει το γραφείο του στον Λευκό Οίκο;

Την άνοιξη του 2008 η Μιανμάρ βρέθηκε αντιμέτωπη με τη χειρότερη φυσική καταστροφή της Ιστορίας της. Το πέρασμα του κυκλώνα «Ναργκίς» άφησε πίσω του 138.000 νεκρούς και ένα εκατομμύριο αστέγους.

Καθώς οι δικτάτορες της χώρας αρνούνταν οποιαδήποτε ξένη βοήθεια ενώ αδυνατούσαν να διαχειριστούν την κρίση, ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών, Μπερνάρ Κουσνέρ, αλλά και στελέχη του αμερικανικού Πενταγώνου παρουσίασαν μια φαεινή ιδέα: Ο ΟΗΕ, είπαν, θα μπορούσε να εισβάλει στη χώρα για να προσφέρει βοήθεια στον πληθυσμό.

Η πρόταση του Κουσνέρ αποτελούσε την πιο ακραία εκδοχή της λεγόμενης «ευθύνης προστασίας» («Responsibility to Protect») – ένα θεωρητικό εφεύρημα που επιτρέπει στη λεγόμενη «διεθνή κοινότητα» να επεμβαίνει σε χώρες όπου πραγματοποιούνται εγκλήματα κατά του πληθυσμού. Σύμφωνα με τη θεωρία, «η εθνική κυριαρχία δεν είναι προνόμιο, αλλά ευθύνη».

Μετά την πρώτη εφαρμογή της στους ΝΑΤΟϊκούς βομβαρδισμούς της Σερβίας, με τους οποίους ενταφιάστηκε το βεστφαλιανό σύστημα της εθνικής κυριαρχίας, το πνεύμα της ευθύνης προστασίας ήταν παρόν σε κάθε δυτική, στρατιωτική επέμβαση.

Στην πρώην Γιουγκοσλαβία έπρεπε να προστατευτεί η μειονότητα του Κοσσυφοπεδίου, στο Ιράκ ο κουρδικός πληθυσμός αλλά και οι Ιρακινοί πολίτες που στέναζαν υπό το τυραννικό καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν.

Η Λιβύη βομβαρδίστηκε με πρόσχημα την προστασία των εξεγερμένων απέναντι στον Καντάφι, ενώ στη Συρία αμερικανικές και γαλλικές δυνάμεις χρηματοδότησαν ομάδες ακραίων ισλαμιστών για να «προστατεύσουν» τον πληθυσμό από το καθεστώς του Ασαντ.

Πριν από κάθε εισβολή, τα διεθνή ΜΜΕ αναλάμβαναν να συγκρίνουν τον εκάστοτε ηγέτη με τον...
Χίτλερ, για να αποδείξουν ότι οι κινήσεις του απειλούν την ασφάλεια σε ολόκληρο τον πλανήτη. Παράλληλα μιλούν για τον αμύθητο πλούτο που αυτός απολαμβάνει, ενώ η πλειονότητα του πληθυσμού ζει σε συνθήκες εξαθλίωσης.

Τι γίνεται όμως εάν όλα τα επιχειρήματα, που χρησιμοποιήθηκαν κατά διαστήματα εναντίον ξένων ηγετών, χρησιμοποιηθούν για τις ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ;

Η αμερικανική υπερδύναμη διαθέτει αναμφίβολα όπλα μαζικής καταστροφής και είναι μάλιστα η μόνη που τα έχει χρησιμοποιήσει σε αστικά κέντρα. Σύμφωνα με υπολογισμούς, από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου έχει πραγματοποιήσει στρατιωτικές επιχειρήσεις σε τουλάχιστον 37 χώρες, οι οποίες είχαν αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους εκατομμύρια άνθρωποι.

Οι άνθρωποι τους οποίους απελευθερώνετε θα είναι μάρτυρες της τιμής και των αξιών των Ενόπλων Δυνάμεών μας
Τζορτζ Μπους

Σήμερα διατηρεί μονάδες ειδικών επιχειρήσεων σε 133 χώρες –δηλαδή στο 70% του πλανήτη– ενώ πρόσφατα ανέπτυξε στρατιωτικές δυνάμεις στα σύνορα της Ρωσίας. «Πώς θα σας φαινόταν αν ρωσικά στρατεύματα συγκεντρώνονταν στα σύνορα των Ηνωμένων Πολιτειών» αναρωτιόταν προ ημερών ο δημοσιογράφος Νιλ Κλαρκ.

Η ερώτηση είναι φυσικά ρητορική και η απάντηση γνωστή από το 1962: την τελευταία φορά που η Σοβιετική Ενωση ανέπτυξε πυραυλικά συστήματα στο έδαφος της Κούβας, η Ουάσινγκτον απείλησε με πυρηνικό πόλεμο, παρά το γεγονός ότι πρώτη αυτή είχε αναπτύξει πυρηνικά όπλα στο έδαφος της Τουρκίας.

Όπως είπαμε, όμως, αυτό που σήμερα μας απασχολεί δεν είναι η ασφάλεια του πλανήτη αλλά η προστασία των Αμερικανών πολιτών από ένα εν δυνάμει τυραννικό καθεστώς.

Οι ΗΠΑ αποδεδειγμένα πραγματοποιούν βασανιστήρια, τα οποία ο νέος πρόεδρος υπόσχεται να συνεχίσει ενώ διατηρούν ένα διεθνές δίκτυο απαγωγών υπό τον έλεγχο της CIA και άλλων αμερικανικών υπηρεσιών.

Συνεχίζουν μάλιστα τις εκτελέσεις Αμερικανών πολιτών όχι μόνο στο πλαίσιο της αμερικανικής δικαιοσύνης αλλά και με εξωδικαστικές αποφάσεις, όπως ήταν η δολοφονία Αμερικανών πολιτών στο εξωτερικό με drones.

Η διαρκής παρακολούθηση εκατομμυρίων πολιτών, την οποία απέδειξε ο Εντουαρντ Σνόουντεν, δεν έχει προηγούμενο στην ανθρώπινη Ιστορία, ακόμη και αν συγκριθεί με τα πιο απολυταρχικά καθεστώτα που γνώρισε η Ευρώπη και η Ασία τον 20ό αιώνα.

Η απειλή για εθνικές, θρησκευτικές και φυλετικές μειονότητες είναι πλέον τόσο μεγάλη επί προεδρίας Τραμπ ώστε η πρώην υπουργός Εξωτερικών Μάντλιν Ολμπράιτ, όπως και άλλοι γνωστοί ψευτοαντιφρονούντες, δήλωσε έτοιμη να γίνει μουσουλμάνα σε ένδειξη συμπαράστασης.

Ο φυλετικός αλλά και ταξικός διαχωρισμός αντικατοπτρίζεται και στις αναλογίες των κρατουμένων στις αμερικανικές φυλακές, όπου πλέον ζουν περίπου δυο εκατομμύρια άνθρωποι – μεγαλύτερος αριθμός σε όλο τον κόσμο όχι μόνο ως ποσοστό του πληθυσμού αλλά και σε απόλυτους αριθμούς.

Οι ύποπτοι για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ συγκεντρώνονται στο αμερικανικό «γκουλάγκ» του Γκουαντάναμο χωρίς να απαγγελθούν καν ψεύτικες κατηγορίες, όπως φρόντιζε να κάνει ο Στάλιν στις δίκες της Μόσχας.

Οι πρόσφατες συλλήψεις δημοσιογράφων, κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων εναντίον του Τραμπ αλλά και λίγους μήνες νωρίτερα στις κινητοποιήσεις ιθαγενών στη Βόρεια Ντακότα, δημιουργούν ένα επικίνδυνο προηγούμενο για την ελευθερία του Τύπου.

Όσο για την… ικανότητα του κρατικού μηχανισμού να προστατεύσει τους πολίτες σε περιπτώσεις φυσικών καταστροφών, δημοσιογράφοι του BBC θυμούνται ακόμη τις τριτοκοσμικές εικόνες χάους που συνάντησαν στα χρόνια του τυφώνα «Κατρίνα».

Έχουμε λοιπόν -εμείς, οι πολίτες του ελεύθερου κόσμου- επαρκείς λόγους αλλά και νομιμοποίηση βάσει του διεθνούς δικαίου να συντονίσουμε μια ανθρωπιστική επέμβαση εναντίον των ΗΠΑ, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ με στόχο την προστασία του αμερικανικού πληθυσμού;

Σύμφωνα με τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούν εδώ και δεκαετίες ΜΜΕ και κυβερνήσεις της Δύσης έχουμε ήδη καθυστερήσει απελπιστικά την εισβολή. Μπορούμε μάλιστα να θεωρούμε δεδομένο, όπως θα έλεγαν οι αμερικανικές εφημερίδες, ότι ο λαός των ΗΠΑ θα μας υποδεχθεί σαν απελευθερωτές ραίνοντάς μας με ροδοπέταλα. Democracy will prevail.

ΥΓ. Αν βέβαια η στρατιωτική μας επέμβαση προκαλέσει κύματα Αμερικανών προσφύγων, δεν πρόκειται να δεχτούμε κανέναν σε ευρωπαϊκό έδαφος.

INFO
Διαβάστε:
Rogue State: A Guide to the World’s Only Superpower
Οι ΗΠΑ παρουσιάζονται σαν «κράτος παρίας» στο βιβλίο του Ουίλιαμ Μπλουμ που συγκέντρωσε διθυραμβικά σχόλια από τον Νόαμ Τσόμσκι, τον Γκορ Βιντάλ και τον… Οσάμα μπιν Λάντεν.

Άρης Χατζηστεφάνου
Εφημερίδα των Συντακτών – 28/1/2017

http://stoxasmos-politikh.blogspot.gr/

Η ΕΛΛΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΤΗΣ

Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2017


ΝΑ ΑΠΟΤΙΝΑΞΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΚΑΙ ΑΠΕΧΘΗ ΜΝΗΜΟΝΙΑ....







-ΟΙ ΑΝΟΗΤΟΙ, ΟΙ ΑΠΛΟΙ ΚΑΙ Ο ΓΟΡΔΙΟΣ ΔΕΣΜΟΣ-

Γράφει ο Γεώργιος Εμ. Δημητράκης

Παρακολουθούμε καθημερινώς τα τεκταινόμενα αλλά και το αδιέξοδο εις το οποίο έχει περιέλθει ο Λαός μας. Οι καθημερινές και έντονες συγκρούσεις εντός της Βουλής, αυτό το θέατρο του παραλόγου για να εξασφαλίσουμε την εξευτελιστική και τόσο ταπεινωτική για εμάς ως Έθνος χορήγηση της «δόσης».


Όλη αυτή η  ασυδοσία, αλόγιστη πορεία και εκφυλισμός, αυτή η πρωτοφανής για μία «σύγχρονη Πολιτεία» ατιμωρησία των ηγεσιών του πολιτικού συστήματος εξουσίας, της Αρχής της Διακρίσεως των Εξουσιών, των Οργάνων και Θεσμών της Πολιτείας ευθύνονται για τα Μνημόνια και την εκρηκτική, άκρως επικίνδυνη κατάσταση που ευρίσκεται τώρα η Πατρίδα μας.

Ο αμερικανός ιστορικός Χάουαρντ Ζίν είπε το εξής: «αν δεν γνωρίζουμε την Ιστορία, είμαστε κρέας έτοιμο για τους σαρκοφάγους πολιτικούς, για τους διανοούμενους και τους δημοσιογράφους που προμηθεύουν το πιο ακονισμένο μαχαίρι».

 Ο γράφων αυτό το άρθρο απεχθάνεται το ψεύδος που καταστρέφει τον άνθρωπο. Η Ιστορία ως εργαλείο είναι ένα δημιούργημα του απλού ανθρώπου που καταγράφει γεγονότα κάθε εποχής. Όλα τα επιτεύγματα των ανθρώπων οφείλονται εις την απλότητα της σκέψης. Που αυτό σημαίνει ότι και εις την Πολιτική ο απλός πολίτης δια της ψήφου του εκλέγει πολιτικούς και κόμματα για να κυβερνήσουν την χώρα του. 

Όμως η άσκηση της ψήφου δεν απαιτεί από τον πολίτη να έχει εξειδικευμένες γνώσεις, αλλά ούτε και από τους πολιτικούς και τα κόμματα. Η ευθύνη όμως της σωστής διακυβέρνησης μίας χώρας εναπόκειται εις τις πράξεις αυτών οι οποίοι εκλέγονται. Που με απλά λόγια σημαίνει ότι η άσκηση της πολιτικής, της σωστής και χρηστής διακυβέρνησης είναι αποκλειστική ευθύνη των Πολιτικών και των Κομμάτων που οφείλουν να διαχειρίζονται τα κοινά  και τις υποθέσεις του Κράτους με φειδώ και ευσυνειδησία. 

Εις την χώρα μας, αλλά και σε κάθε χώρα του κόσμου, ο πολίτης μπορεί να απαιτεί από τους κυβερνώντας τα πάντα. Αλλά αυτό όμως δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι οι Πολιτικοί και οι Κυβερνήσεις πρέπει να ενδίδουν σε παράλογες απαιτήσεις των ψηφοφόρων και δια της υποχωρήσεως τους να εκθέτουν την χώρα σε κινδύνους, σε εκβιασμούς και εθνικές ταπεινώσεις. 

Εκ του λόγου αυτού για την σημερινή κατάντια της Πατρίδας μας ευθύνονται οι ανόητες πολιτικές ηγεσίες και όλα τα κόμματα οι οποίες από το 1981 κατασπατάλησαν 1.1 τρισεκατομμύρια ευρώ, τα οποία εάν είχαν επενδυθεί για την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας, θα είχαν ένα πολλαπλασιαστικό όφελος της τάξης των 15 τρις ευρώ και η Ελλάδα θα ήταν από τις ισχυρότερες οικονομίες του πλανήτη. (Άρθρο 12.Νοε.2012: Η λεηλασία του αιώνα και η τιμωρία του Ελληνικού Λαού).  Αυτά προς γνώση εκείνων των ενδογενών και εξωγενών εθνοκτόνων οι οποίοι τώρα κατηγορούν, τιμωρούν και ταπεινώνουν με τα πολλαπλά και επαχθή Μνημόνια τους ‘Ελληνες και την Πατρίδα μας.

Η Ιστορία έχει συνέχεια. Ο γνωστός σε όλους μας Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Γιούνκερ σε μία δημόσια δήλωση το 2015 παραδέχθηκε ότι: «τα Όργανα των Βρυξελλών και οι κύριοι συντελεστές που διαμορφώνουν την πορεία της Ε.Ε. γνώριζαν για το τεράστιο πάρτι εις την Ελλάδα., και ότι οι Βρυξέλλες δεν επενέβησαν για να το σταματήσουν, δημιουργώντας ήδη τότε τους σωτήριους Μηχανισμούς και αναχαίτισης της κατρακύλας, διότι 2 χώρες επωφελούντο από την εκτροχιαστική οικονομική κατάσταση εις την Ελλάδα!». 

Αφήνοντας έτσι υπονοούμενα για το Βερολίνο και το Παρίσι, ότι η κατασπατάληση των κοινοτικών κονδυλίων, αλλά και ο υπέρογκος δανεισμός, δημόσιος και ιδιωτικός, εν τέλει κατέληγε κυρίως εις τις τσέπες της Γερμανίας και της Γαλλίας! Για να είμαστε ειλικρινείς και εις τις τσέπες  πολιτικών παραγόντων του πολιτικού συστήματος εξουσίας της χώρας μας, εκπρόσωπος του οποίου είχε και την αυθάδεια να δηλώσει ανερυθρίαστα «μαζί τα φάγαμε!», και ο οποίος κυκλοφορεί ακόμη ατιμώρητος,  ελεύθερος και περιφέρεται και εις τα διάφορα Κανάλια.

Ας μη γελιόμαστε. Η πολυσυζητημένη «Δημοκρατία» εις την Ευρωπαϊκή Ένωση(Ε.Ε.) κατέστη έννοια κενού περιεχομένου και δεν εκφράζει δυστυχώς το πνεύμα και τις ιδέες των Οραματιστών  Robert Schumann, Jean Monet, Alcide de Gasperi, Konrad Adenauer, Winston Churchill για μία Ευρώπη των Λαών και της Αλληλεγγύης.

 Ο παροξυσμός και η αυθαιρεσία πολλών ανόητων της Ε.Ε. αλλά και της χώρας μας, καταστρέφει τις αξίες, τις συνειδήσεις και τις παραδόσεις των Λαών της Ευρωπαϊκής Ηπείρου. Χαρακτηριστικό φαινόμενο είναι ότι εθελοτυφλούμε για όλα αυτά τα οποία συμβαίνουν εις την χώρα μας, αλλά και εις την Ε.Ε., για την προπαγάνδα των μεγάλων ΜΜΕ, και δεν βλέπουμε το πιο απλό πράγμα που έχει σχέση με την έννοια Δημοκρατίας. 

Ότι η πολιτική εις την Ε.Ε., αλλά και η τύχη των Λαών της αποφασίζεται και ευρίσκεται μόνον εις τα χέρια μερικών ολίγων. Όπως π.χ. Μέρκελ, Ολάντ, Σόιμπλε, Ντάισελμπλουμ, Γιούνκερ, Μοσκοβισί, οι οποίοι όμως δεν είναι εκλεγμένοι από τους Λαούς της Ε.Ε.  Και εκ του λόγου αυτού δεν έχουν ούτε την δημοκρατική νομιμοποίηση να αποφασίζουν για τις τύχες της Ευρώπης. 

Όμως με την αντιδημοκρατική και εχθρική τους συμπεριφορά εκθέτουν ακόμη και τους πολίτες των δικών τους χωρών, οι οποίοι εισπράττουν την αντιπάθεια και την έχθρα των ταπεινωμένων ευρωπαίων συνανθρώπων εξαιτίας της άφρονης πολιτικής των δικών των Πολιτικών Ηγεσιών, οι οποίες καταστρέφουν την Ε.Ε., αλλά ταυτόχρονα διχάζουν και πάλιν την Ευρώπη. 

Η Ελλάδα κατέστη ένα πειραματόζωο των ανόητων και των επικίνδυνων της Ε.Ε. Εις την Συνάντηση Κορυφής των Ευρωπαίων Ηγετών εις τις Κάνες τον Νοε.2011 ο Γάλλος Πρόεδρος Σαρκοζί προσέβαλε και εξύβρισε χυδαιότατα τον Έλληνα Πρωθυπουργό κ. Παπανδρέου, και ο Ελληνικός Λαός υποχρεώθηκε να χρεωθεί τις τεράστιες ζημίες των Ιδιωτικών Γερμανικών και Γαλλικών Τραπεζών, ως Δημόσιο χρέος της Ελλάδος. Ένα ανεπανάληπτο  έγκλημα εις βάρος της Ελλάδος, το οποίο ούτε δημοσιεύθηκε, αλλά ούτε σχολιάστηκε  από τα ΜΜΕ. 

Και ότι εξαιτίας των ζημιών των Τραπεζών των 2 χωρών, η χώρα μας υποχρεώθηκε σε ένα τεράστιο Πρόγραμμα Βοήθειας 250 δις Ευρώ, δηλαδή ένα Μνημόνιο το οποίο συνυπογράφηκε από όλες τις χώρες της Ε.Ε., δηλαδή και από τις πιο φτωχότερες. 

Μία παγίδα για να είναι τώρα η αλυσοδεμένη και ταπεινωμένη  Πατρίδα μας αντιμέτωπη και  υπόλογη  απέναντι και όλων των 28 μελών της Ε.Ε.! Ο πρώην Πρωθυπουργός της Ιταλίας Μάσιμο Ντ’Αλέμα δήλωσε την 6/7/2015 ότι:«από τα 250 δις, τα 220 δις Ευρώ κατέληξαν απευθείας εις τις γερμανικές, γαλλικές τράπεζες». 

Πρόδηλο είναι επίσης, ότι οι εγχώριοι υπαίτιοι της τεράστιας εθνικής μας καταστροφής υπογράφουν προθύμως και όλα τα Μνημόνια, διότι εντός της Ε.Ε. αισθάνονται ασφαλείς και ατιμώρητοι, και απεύχονται την έξοδο της χώρας μας από την Ε.Ε. ή και την διάλυση της Ε.Ε., διότι φοβούνται την βαρύτατη τιμωρία του Ελληνικού Λαού. 

Οι ανόητοι της Ε.Ε. καταστρέφουν, δυσκολεύουν και μπερδεύουν την Ευρώπη, αλλά και δεν κατανοούν ούτε και το πιο απλό. Ότι το χρέος της Ελλάδος, για το οποίο ευθύνονται αυτοί, δεν είναι βιώσιμο εις τον αιώνα τον άπαντα, κατά την γνώμη όλων των διεθνών οικονομικών εκθέσεων. 

Κατασκεύασαν σκοπίμως ένα Γόρδιο Δεσμό που καταστρέφει και την Ελλάδα, αλλά και την Ευρώπη. Όμως τώρα εναπόκειται εις την ιστορική ευθύνη, την θέληση και δύναμη του Ελληνικού Λαού με μία απλή πράξη να σπάσει με το σπαθί του τον Γόρδιο Δεσμό, για να σώσει την Πατρίδα μας, αλλά και την Ευρώπη.


Γεώργιος Εμ. Δημητράκης

Ο αρθρογράφος κρητικής (Μαριού Ν. Ρεθύμνης) και θρακικής καταγωγής γεννήθηκε και διαμένει  εις την Ξάνθη. Σπούδασε Πολιτικές-Οικονομικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία εις την Βόννη και Ιστορία και Πολιτιστική κληρονομιά εις την Αθήνα. Διετέλεσε επί 5 χρόνια υπάλληλος της Ομοσπονδιακής Βουλής της Γερμανίας και επί 30-ετίας Διπλωματούχος Ξεναγός για όλη την Ελληνική Επικράτεια
.  
http://oimos-athina.blogspot.gr/

Η Ελλάδα σε Συλλογική Αναζήτηση της Ιστορικής Ευθανασίας;


1-2-2017

Τα αποτελέσματα της κυριαρχίας ανυπόστατων εθνομηδενιστικών ιδεολογημάτων
«Μα για να σωθεί η Ελλάδα στους καιρούς τους ύστατους
βρείτε κάπου έναν καιάδα και γκρεμοτσακίστε τους
»
Ν. Γκάτσος
Ένα είναι σχεδόν πλήρως σίγουρο. Ο μελλοντικός χάρτης της περιοχής μας δεν θα είναι ο ίδιος και οτιδήποτε είναι πιθανό.
Για το πώς εξελίσσονται τα πράγματα ας μου επιτραπεί να παραθέσω ένα εκτενές απόσπασμα του αείμνηστου Κονδύλη από το πολυσυζητημένο «Επίμετρο» στο βιβλίο του Θεωρία του Πολέμου (Εκδόσεις Θεμέλιο).
Οι προειδοποιήσεις του είναι επίκαιρες όσο ποτέ άλλοτε.

Ενέχει μεγάλη σημασία γιατί αυτή και άλλες ανάλογες ανεκτίμητες αναλύσεις και εκτιμήσεις αποτέλεσαν αφορμή για μύριες δολοφονικές επιθέσεις.
Τα είκοσι τελευταία χρόνια μιλούσε στην Ελλάδα για μια αξιόπιστη αποτρεπτική εθνική στρατηγική δεχόταν καταιγισμό δολοφονικών πυροβολισμών από ένα πολύμορφο όχλο.
Παραθέτουμε λοιπόν ένα εκτενές απόσπασμα του μεγάλου αναλυτή υπογραμμίζοντας ότι η καλή θεωρία και η καλή ανάλυση είναι αθάνατη και αλάνθαστη, πλην στην Ελλάδα διώκεται.
«Φυσικά, οι ελπίδες δεν ισοδυναμούν με βεβαιότητες.
»Ας υπογραμμίσουμε ακόμα μια φορά ότι η βαθύτερη αιτία της αύξουσας τουρκικής πίεσης πάνω στην Ελλάδα δεν είναι ούτε πολιτισμική ούτε στενά πολιτική και παροδική, αλλά έγκειται στη συνεχή διεύρυνση της διαφοράς ανάμεσα στο γεωπολιτικό δυναμικό των δύο χωρών.
»Σε ορισμένους κρίσιμους τομείς, όπως ο δημογραφικός, ξέρουμε από τώρα ότι το παιχνίδι είναι χαμένο.
»Αν θέλουμε να παραμείνουμε νηφάλιοι, έστω και με αντίτιμο την απαισιοδοξία, οφείλουμε να πούμε ότι και σε άλλα πεδία στρατηγικής σημασίας αρχίζουν να παγιώνονται αναντίστροφες εξελίξεις.
»Η Ελλάδα μεταβάλλεται σταθερά σε χώρα με περιορισμένα κυριαρχικά δικαιώματα, δηλαδή δικαιώματα των οποίων η κυρίαρχη άσκηση εξαρτάται από τη βούληση και τις αντιδράσεις τρίτων, ενώ παράλληλα η στάση της γίνεται όλο και περισσότερο παθητική ή αντιφατική.
»Η διακήρυξη «δεν παραχωρούμε τίποτε» δεν έχει έμπρακτο αντίκρυσμα όταν η χώρα εκλιπαρεί σε κρίσιμες ώρες τις μεσολαβητικές προσπάθειες των Ηνωμένων Πολιτειών ξέροντας εκ των προτέρων ότι αυτές θα πληρωθούν με παραχωρήσεις ή όταν αποσύρει χωρίς χειροπιαστά ανταλλάγματα το βέτο της για την τελωνειακή ένωση της Τουρκίας με την Ε.Ε. αποδεικνύοντας έτσι άθελά της πόσο είναι πιθανό να μετατραπεί σε δορυφόρο της Τουρκίας ακριβώς μέσω του «ευρωπαϊκού δρόμου» και της επιρροής των «Ευρωπαίων εταίρων».
»Τέτοιες ενέργειες δεν είναι απλώς εσφαλμένοι ή έστω συζητήσιμοι χειρισμοί.
»Συνιστούν τα εύγλωττα επιφαινόμενα μιας βαθύτερης ιστορικής κόπωσης, μιας προϊούσας, ηδονικής μάλιστα παράλυσης.
»Στο βαθμό όπου η Ελλάδα θα καθίσταται ανεπαίσθητα γεωπολιτικός δορυφόρος της Τουρκίας, ο κίνδυνος πολέμου θα απομακρύνεται, οι ψευδαισθήσεις θα αβγατίζουν και η παράλυση θα γίνεται ακόμα ηδονικότερη, εφόσον η υποχωρητικότητα θα αμείβεται με αμερικανικούς και ευρωπαϊκούς επαίνους, που τους χρειάζεται κατεπειγόντως ο εκσυγχρονιζόμενος Βαλκάνιος, και επίσης με δάνεια και δώρα για να χρηματοδοτείται ο παρασιτικός καταναλωτισμός.
»Υπ’ αυτές τις συνθήκες ό,τι στην πραγματικότητα θα συνιστά κάμψη της ελληνικής αντίστασης κάτω από την πίεση του υπέρτερου τουρκικού δυναμικού, οι Έλληνες θα συνηθίσουν σιγά-σιγά να το ονομάζουν «πολιτισμένη συμπεριφορά», «υπέρβαση του εθνικισμού» και «εξευρωπαϊσμό».
»Πράγματι, το σημερινό δίλημμα είναι αντικειμενικά τρομακτικό και ψυχολογικά αφόρητο: η ειρήνη σημαίνει για την Ελλάδα δορυφοροποίηση και ο πόλεμος σημαίνει συντριβή.
»Η υπέρβαση του διλήμματος αυτού, η ανατροπή των σημερινών γεωπολιτικών και στρατηγικών συσχετισμών απαιτεί ούτε λίγο ούτε πολύ την επιτέλεση ενός ηράκλειου άθλου, για τον οποίο η ελληνική κοινωνία, έτσι όπως είναι, δεν διαθέτει τα κότσια.
»Οι μετριότητες, υπομετριότητες και ανθυπομετριότητες, που συναπαρτίζουν τον ελληνικό πολιτικό και παραπολιτικό κόσμο, δεν έχουν το ανάστημα να θέσουν και να λύσουν ιστορικά προβλήματα τέτοιας έκτασης και τέτοιου βάθους –ίσως να καταρρεύσουν ακόμα και στην περίπτωση όπου θα βρεθούν μπροστά στη μεγάλη απόφαση να διεξαγάγουν έναν πόλεμο˙ γιατί, αν ο πόλεμος είναι συνέχεια της πολιτικής, ποιος πόλεμος θα συνεχίσει μια σπασμωδική πολιτική;
»Οι ευρύτερες μάζες, καθοδηγούμενες από το ίδιο ένστικτο της βραχυπρόθεσμης αυτοσυντήρησης, έχουν βρει τη δική τους ψυχολογικά βολική λύση: το έθνος το υπηρετούν ανέξοδα περιβαλλόμενες γαλανόλευκα ράκη, όποτε το καλεί η περίσταση, και έχοντας κατόπιν ήσυχη συνείδηση το κλέβουν μόνιμα με παντοειδείς τρόπους: από τη φοροδιαφυγή, την αισχροκέρδεια και τα «αυθαίρετα» ίσαμε τα ευκολοαπόκτητα πτυχία, τη χαμηλή παραγωγικότητα εργασίας (ούτε το 50% του μέσου όρου της Ε.Ε.!) και την κραυγαλέα ανισότητα ανάμεσα σ’ ό,τι παράγεται και σ’ ό,τι καταναλώνεται, με αποτέλεσμα την καταχρέωση και την πολιτική εξάρτηση του τόπου.
»Αν λάβουμε υπ ‘όψιν μας μόνον όσα πράττονται και αφήσουμε εντελώς στην άκρη την εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους οι πράττοντες, τότε φαίνεται να βρισκόμαστε σε συλλογική αναζήτηση της ιστορικής ευθανασίας, υπό τον όρο να σκηνοθετηθούν έτσι τα πράγματα, ώστε κανείς να μην έχει την άμεση ευθύνη, και επίσης υπό τον όρο να τεχνουργηθούν απροσμάχητες ανακουφιστικές εκλογικεύσεις («ελληνοκεντρικές» ή «εξευρωπαϊστικές», αδιάφορο).
»Τις τραγωδίες ή τις κωμωδίες, που μπορούν να περιγράψουν με τις αρμόζουσες αποχρώσεις αυτήν την ιδιαίτερη κοινωνική και ψυχολογική κατάσταση, θα τις γράψουν ίσως άλλοι.
»Εμένα μου έρχεται στον νου η τετριμμένη, αλλά πάντοτε ευθύβολη θυμοσοφία: όπως στρώνει ο καθένας, έτσι και κοιμάται».

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΕΚΤΕΝΕΣΤΕΡΗΣ, ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗΣ ΑΝΑΛΥΣΗΣ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΗΦΑΙΣΤΟΥ
(τα τονισμένα σημεία στο κείμενο είναι της ΠτΦ)
Ολο το κείμενο θα το βρείτε εδώ:
http://geromorias.blogspot.gr/2017/01/blog-post_917.html

https://seisaxthia.wordpress.com/

Νεκρός ο Έλληνας επικεφαλής του 3ου Τάγματος της ΛΔ Ντονιετσκ








Ραγδαία και επικίνδυνη για όλη τη περιοχή αύξηση της ΝΑΤΟικής επιθετικότητας στο Ντονμπάς.


0

Σύμφωνα με πληροφορίες έπεσε χθες στη μάχη ο Έλληνας διοικητής του 3ου Τάγματος, του 11ου Συντάγματος της ΛΔ Ντονιετσκ,(επίλεκτη μονάδα, γνωστή και με την ονομασία «Δημοκρατική Φρουρά» ή ως «100η ταξιαρχία των εσωτερικών στρατευμάτων», Ivan Andreyevich  Balakay , γνωστός σε όλους με το όνομα Grek, λόγω της καταγωγής του.  Ο Grek έπεσε σε μάχη, στη βιομηχανική περιοχή Avdeevka, επικεφαλής ομάδας αναχαίτισης των ουκρανικών στρατευμάτων της 72ης Ταξιαρχίας, που είχαν επιτεθεί στη περιοχή. Κατά τη μάχη οι ουκρανικές δυνάμεις υποχώρησαν με σημαντικές απώλειες (15 νεκρούς και 20 τραυματίες και επιπλέον 5 νεκρούς και 10 τραυματίες από «φίλια» πυρά).
Την είδηση επιβεβαίωσε ο γραμματέας του Συμβουλίου Ασφαλείας της ΛΔ Ντονετσκ και Διοικητής της ταξιαρχίας Vostok, Alexander Khodakovsky, ενώ σε πανηγυρισμούς ξέσπασαν γνωστοί ουκρανοί δημοσιογράφοι του «στρατιωτικού ρεπορτάζ» όπως ο Yuri Butusova,για το θάνατο του «τρομοκράτη» και ενός από «τους πιο έμπειρους διοικητές της ΛΔΝ».
Ο  Grek ήταν από τους πιο μαχητικούς διοικητές και είχε παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην ήττα των ΝΑΤΟικών δυνάμεων στη μάχη του Debaltsevo, τη πιο σημαντική έως τώρα μάχη του πολέμου.
Ήταν  οικοδόμος και συμμετείχε από τις πρώτες διαδηλώσεις στο αντιφασιστικό κίνημα, το Μάρτιο του 2014. Τραυματίσθηκε πρώτη φορά στις 23 Μάιου του 2014 , στη μάχη στο χωριό Karlovka. Χάρις στον ηρωισμό του και τις επιτελικές του ικανότητές αναδείχθηκε  σε ηγέτη της Ταξιαρχίας Vostok (Ανατολή).
Ivan Grek παίρνει τη θέση του δίπλα στον «δικό μας» Φάνια Κοσσέ και δεκάδες άλλους έλληνες που έχουν χάσει τη ζωή τους κατά τη διάρκεια αυτού, του υποκινούμενου από τον ευρωατλαντισμό, πολέμου. Δίπλα στο Motorola και στο Mozgovoi.
Και η τραγική απώλεια δεν είναι ένα τυχαίο γεγονός. Το τελευταίο διάστημα έχει ενταθεί η ΝΑΤΟική επιθετικότητα στη περιοχή.  Μόνο τις τελευταίες 5 μέρες έχουν χτυπηθεί πάνω από 3200 στόχοι, κυρίως περιοχές με άμαχο πληθυσμό στη ΛΔ Ντονετσκ και ΛΔ Λουγκανσκ. Με τον αριθμό των χτυπημάτων να υπερδιπλασιάζεται μέσα στο διάστημα αυτό.
Όλα δείχνουν ότι, μετά την  ήττα  στο μέτωπο της Συρίας, οι ΝΑΤΟικές δυνάμεις  εντείνουν την επιθετικότητά τους στην ανατολική Ουκρανία.  Και η άνοιξη που πλησιάζει μόνο ελπίδες για ειρήνευση δεν φέρνει, όσο το ΝΑΤΟ επιθυμεί να κρατάει ανοιχτό το μέτωπο. Μέχρι τώρα όμως γνωρίζει μόνο ήττες, καθώς του καθεστώς του Κιέβου έχει απονομιμοποιηθεί εντελώς στην κοινωνία, καθώς η πορεία προς τη Δύση έφερε πόλεμο και τεράστια φτωχοποίηση.

http://nuntiusweb.eu/iskra/wp-content/uploads/2016/11/iskra-slogo.jpg

Η Ρωσία επιστρέφει δυναμικά στην Ανατολική Μεσόγειο και «κυκλώνει» την Ε.Ε.

31-1-2017


Η Ρωσία ανακάμπτει ως μεγάλη δύναμη στην Ανατολική Μεσόγειο. Μετά τη Συρία σειρά έχει η Λιβύη στην οποία, μέσω του ανερχόμενου στα πολιτικά πράγματα της Λιβύης, στρατηγού Khalifa Haftar, το Κρεμλίνο αποκαθιστά τους στενούς παλαιούς δεσμούς επιρροής του στη χώρα...


του ΒΑΣΙΛΗ ΚΟΨΑΧΕΙΛΗ

Πλέον, ο στρατηγικός ρόλος της Ρωσίας στη Συρία και τη Λιβύη δημιουργεί ένα τόξο ανάσχεσης των συμφερόντων της ΕΕ στην ευαίσθητη περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου. Αν συνυπολογίσει κανείς το Ρωσικό ρουά ματ στην Κριμαία και πιό πρόσφατα, προσεταιριζόμενη  την Τουρκία, τότε το τόξο ανάσχεσης διευρύνεται έναντι των...
συμφερόντων της ΕΕ στα ανατολικά. Η νέα αρχιτεκτονική σφαιρών επιρροής στα ανατολικά της ΕΕ, έχει ως στόχο την επιβολή των Ρωσικών ενεργειακών συμφερόντων στην ΕΕ και από το νότο, στοιχείο που άπτεται των ζωτικών συμφερόντων της Μόσχας και το οποίο μέχρι πρόσφατα σύσσωμες οι ηγεσίες σε Ευρώπη και ΗΠΑ προσπαθούσαν να αποτρέψουν.

Συρία και Λιβύη, τα διαμάντια του Ρωσικού «στέμματος» στη Μεσόγειο;
Η δυναμική εμπλοκή της Ρωσίας στη Συριακή κρίση το 2015 ήρθε να επισημοποιήσει ένα παλιό όνειρο της Μόσχας για ανάκαμψη στις παλαιές σφαίρες επιρροής της επί σοβιετικής εποχής. Θα λέγαμε πως απλά η Μόσχα έψαχνε την αφορμή ώστε να συνεχίσει το έργο που είχε ξεκινήσει ήδη από το 2014 με την «ανεξαρτητοποίηση» της Κριμαίας από την υπόλοιπη Ουκρανική επικράτεια.
Η καταλυτική εμπλοκή του Κρεμλίνου στη Συρία κατέστησε τη Ρωσία ρυθμιστή των εξελίξεων στην περιοχή της Μεσοποταμίας και του Λεβάντε. Στα πλαίσια του νέου ρόλου της στην περιοχή, η Ρωσία συμφώνησε με την κυβέρνηση Άσσαντ τη μακροχρόνια μίσθωση και επέκταση της Ρωσικής βάσης στην Tartus. Έτσι λοιπόν, ένα αβύθιστο αεροπλανοφόρο στην περιοχή εξασφαλίστηκε για τη Μόσχα, αφού το ένα και μοναδικό της πλωτό αεροπλανοφόρο μάλλον μισθούς δικαιολογεί παρά χρησιμότητα.

Επόμενος σταθμός για τη Ρωσία η Λιβύη. Η αποτυχία του Δυτικού παράγοντα και του ΟΗΕ να συνδράμουν προς την πολιτική σταθερότητα, μάλιστα με τον ΟΗΕ να συνεχίζει με την υποστήριξη ενός θνησιγενούς κυβερνητικού συνασπισμού Ισλαμιστών στην Τρίπολη, έχουν δώσει το προβάδισμα στη Ρωσία η οποία εκμεταλλευόμενη τη νομιμοποίηση του δημοκρατικά εκλεγμένου κοινοβουλίου στο Tobruk και τις επιτυχίες του Λυβικού στρατού (NLA) αποκαθιστά την παλαιά επιρροή της στη χώρα. Αρχηγός του Λυβικού στρατού είναι ο στρατηγός Khalifa Haftar, ανερχόμενος στρατιωτικός (και πολιτικός) ηγέτης στη χώρα, ο οποιός μέσα στην περασμένη χρονιά επισκέφθηκε τρείς φορές τη Μόσχα για συνομιλίες με Ρώσους αξιωματούχους, ενώ πρόσφατα με μια κίνηση ισχύος και μηνύματος με πολλούς αποδέκτες το Κρεμλίνο επέτρεψε την επιβίβασή του στο Ρωσικό αεροπλανοφόρο που έπλεε στην περιοχή, υπήρξαν μέσω τηλεδιάσκεψης συνομιλίες και αποφασίστηκε να τον συνδράμει η Μόσχα με υποστηρικτικό υλικό για τις επιχειρήσεις που διεξάγει στη Λιβύη εναντίον των Ισλαμιστών.

Στόχος της Μόσχας η επιβολή των Ρωσικών ενεργειακών συμφερόντων στην Ευρώπη
Σίγουρα υπάρχουν ιστορικοί και γεωπολιτικοί λόγοι που επέβαλαν στη Ρωσία την αποκατάσταση της παλαιάς επιρροής της σε Συρία και Λιβύη. Όμως, όσο προχωράμε στον 21οαιώνα, τα γεω-οικονομικά συμφέροντα ολοένα και περισσότερο θα υπαγορεύουν τη στρατηγική της Ρωσίας στην παγκόσμια σκακιέρα. Στόχος της Μόσχας είναι η οικοδόμιση ενός τόξου που θα ξεκινά από τα Βαλτικά κράτη, θα διέρχεται της Μαύρης Θάλασσας και θα καταλήγει στην Λιβύη, και θα αποσκοπεί στην ανάσχεση των Ευρωπαικών συμφερόντων προς τα ανατολικά καθώς και στην επιβολή των ρωσικών ενεργειακών συμφερόντων στην ενεργειακά ελλειμματική ΕΕ.

Αυτός ο στόχος είναι ζωτικός για τη Ρωσία. Το Ρωσικό αέριο είναι πολύ ακριβό για να διοχετευθεί σε άλλες αγορές εκτός Ευρώπης και είναι σχεδόν το μόνο εξαγώγιμο προιόν που κρατά ζωντανή την Ρωσική οικονομία. Στο Βορρά τα ρωσικά ενεργειακά συμφέροντα έχουν κλειδώσει με την λειτουργία του κοινού Γερμανο-Ρωσικού αγωγού Nord Stream I, με την κατασκευή του Nord Stream II, και την συζήτηση για την κατασκευή του Nord Stream III. Για τη Μόσχα αναγκαία είναι και η επιβολή ενός νότιου ενεργειακού διαδρόμου καθώς και η συμμετοχή σε ενεργειακά projects τοπικά στην Ανατολική Μεσόγειο. Με τον προσεταιρισμό της Τουρκίας μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα στη χώρα τον περασμένο Ιούλη και την όξυνση των σχέσεων με τη Δύση, η Ρωσία εξασφάλισε την επιβολή του λεγόμενου Turkish Stream ή South Stream. Με τον έλεγχο της Συρίας και της Λιβύης εξασφαλίζει έμμεσα τον έλεγχο όλων των ενεργειακών projects στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά και όσων projects πρόκειται μελλοντικά να μεταφέρουν ενεργειακά φορτία από την ανατολική Αφρική προς τη Μεσόγειο.
Η ενεργειακή και όχι μόνο κύκλωση της ΕΕ από τη Ρωσία και ο απόλυτος ενεργειακός της έλεγχος, ολοκληρώνεται με την αποκατάσταση της Ρωσικής επιρροής στη Λιβύη και την προώθηση του στρατηγού Haftar στο τιμόνι της χώρας.

Οι εξελίξεις αφορούν και την Ελλάδα
Το πολύ ενδιαφέρον νέο σκηνικό που διαμορφώνεται στην Ανατολική Μεσόγειο έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον για την Ελλάδα.

Το πρώτο στοιχείο αφορά τη σχέση Σούδας – Tartus, μεταξύ δηλαδή των αμερικανικών και των Ρωσικών συμφερόντων στην περιοχή.

Το δεύτερο στοιχείο σχετίζεται με την ομπρέλα των S-300 που σε λίγο καιρό θα σχηματίζουν ένα τρίγωνο Ελλάδα (Κρήτη) – Συρία (Tartus) – Τουρκία (πολύ πιθανή η προμήθεια).

Ένα τρίτο στοιχείο αφορά τα ενεργειακά projects και τα κοιτάσματα της περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου. Πώς θα διαμορφωθούν οι νέες ισορροπίες;

Τέταρτο στοιχείο αποτελεί η ίδια η εμπλοκή της Ρωσίας με δικές της εταιρείες στην αποκατάσταση και επαναλειτουργία των ενεργειακών εγκαταστάσεων της Λιβύης και πως μετά από δεκαετίες Δυτικού εμπάργκο και αποεπενδύσεων μπορεί να δώσει τέτοια ώθηση στον ενεργειακό τομέα της Λιβύης ώστε να καταστεί ανταγωνιστικός των «Δυτικών» ενεργειακών συμφερόντων στην υπόλοιπη Ανατολική Μεσόγειο (Αίγυπτος, Ισραήλ, Κύπρος, ενδεχομένως και Ελλάδας).

Ένα πρόσθετο πέμπτο στοιχείο είναι το πως τοποθετείται ο Ρωσικός παράγοντας απέναντι στην προσπάθεια νομικής διευθέτησης των για δεκαετίες άλυτων ζητημάτων της ευαίσθητης περιοχής μας, τώρα που επανακάμπτει ως μεγάλη δύναμη η Ρωσία στην περιοχή.

Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε πολλές ακόμη παραμέτρους. Το σημαντικό είναι ότι η Ρωσία ήρθε για να μείνει στην περιοχή και αυτή η πραγματικότητα θα φέρει αλλαγές στις παλιές μετα-Ψυχροπολεμικές ισορροπίες. Η ΕΕ και η Ελλάδα βρίσκονται μπροστά σε νέα γεωστρατηγικά δεδομένα τα οποία θα πρέπει να εκτιμήσουν και να τοποθετηθούν ανάλογα.

Ιμια - Ας πούμε τα πράγματα με τ όνομά τους

31-1-2017

«Σύνεση» και «ρεαλισμός»: Δυο λέξεις πολύτιμες που τείνουν να γίνουν ταυτόσημες με την ατολμία, τα φοβικά σύνδρομα, τον ανεπίτρεπτο ενδοτισμό… Ακόμη και με επιλογές που αγγίζουν τα όρια της εθνικής μειοδοσίας, τις έχουν ταυτίσει ανεκδιήγητοι πολιτικοί στη θλιβερή διαδρομή τους…


Κάποια στιγμή ωστόσο αυτό το παραμύθι θα πρέπει να τελειώσει, και όλοι όσοι στοιχίζονται πίσω από κούφιες λέξεις για να μοστράρουν ως δήθεν εμφορούμενοι από κάποιες πέτσινες δήθεν αρετές, θα πρέπει να λογοδοτήσουν, όχι μονάχα στην ιστορία, αλλά ενδεχομένως ακόμη και στο φυσικό τους δικαστή.

Η 15η Ιουλίου, αφέθηκε να καταγραφεί ως ημέρα μνήμης για ένα δήθεν αποτυχημένο πραξικόπημα στη γείτονα, το οποίο περιέργως πως, στερείται εμπνευστών, στερείται πρωταγωνιστών, στερείται φυσικών και επώνυμων αποδεδειγμένων χορογράφων, και τα μόνα τα οποία του περισσεύουν είναι ένας εθνικοπαράφρονας πρόεδρος που απευθύνει κατηγορίες κατά πάντων, μια ανεξέλεγκτη γεωπολιτική προκλητικότητα που παραδέρνει σε έναν πρωτοφανή παροξυσμό, και η μισή Τουρκική κοινωνία να έχει τεθεί υπό ανελέητο διωγμό, από την υπόλοιπη μισή η οποία πλαισιώνει τις προεδρικές συμμορίες, που...
δρουν ασύδοτες σε ολόκληρη την επικράτεια.

Η 15η Ιουλίου ωστόσο, θα έπρεπε να είχε οριοθετηθεί ως η ημέρα σταθμός κατά την οποία η Ελληνική εξωτερική πολιτική, θα έπρεπε να είχε αποτολμήσει την ολική της επαναφοράμε τρόπο συστηματικό και  σχεδιασμένο, στο βηματισμό της αποφασιστικής ανάκτησης της εθνικής αξιοπρέπειας, και της καθολικής αντιστροφής των όρων τόσο στην εθνοκεντρική διαχείριση των εσωτερικών της υποθέσεων, όσο και στις γεωπολιτικές  προκλήσεις που ακουμπούν το ζωτικό εθνικό της χώρο.

Και όμως… Σε αντίθεση με αυτό το διπλό στόχο που είναι ταυτισμένος απόλυτα με την υπόθεση της εθνικής επιβίωσης και την αυτονόητη υπεράσπιση αδιαπραγμάτευτων εθνικών προτεραιοτήτων, το πολιτικό προσωπικό της χώρας παραμένει εγκλωβισμένο στην ατολμία, στις συμπληγάδες μιας διαρκούς ταπεινωτικής διαπραγμάτευσης με την κοινωνία καθηλωμένη σ ένα καθεστώς ανεπίτρεπτων εκβιασμών και ανελέητων απειλών από τους υποτιθέμενους συμμάχους της, και στα γνωστά διαχρονικά φοβικά σύνδρομα αναφορικά με τη διαχείριση ακόμη και του πυρήνα των εθνικών μας θεμάτων.

Η τουρκική προκλητικότητα που αναβαθμίζεται δραματικά, και το αποκορύφωμά της με τη γνωστή επιχείρηση στην περιοχή των Ιμίων, αλλά και η αμετανόητη κλιμάκωσή της με οπλισμένα μαχητικά που παραβίασαν τον εθνικό εναέριο χώρο την αμέσως επόμενη μέρα, επαναφέρουν με τρόπο καταλυτικό μια σειρά από ζητήματα καθοριστικής σημασίας.

Οι γνωστές γενικόλογες θριαμβολογίες, αναφορικά με τη στάση των ενόπλων μας δυνάμεων στην καρδιά των γεγονότων, είναι καιρός να πάψουν να χρησιμοποιούνται ως φερετζές συγκάλυψης των διαχρονικών πολιτικών ευθυνών. Και φυσικά η επιχειρησιακή ετοιμότητα των ενόπλων δυνάμεων, αξίζει βεβαίως τα αυτοτελή μας συγχαρητήρια τα οποία βεβαίως και δεν επιδέχονται εκπτώσεων. Αυτά ωστόσο δεν μπορούν και δεν πρέπει να διαχέονται με τρόπο που να υποβαθμίζουν ή πολύ περισσότερο να παραμερίζουν τις κορυφαίες ανεπάρκειες οι οποίες είναι πρωτίστως πολιτικές, και σχετίζονται ευθέως με την ίδια τη βούληση του πολιτικού προσωπικού που λαμβάνει τις κρίσιμες πολιτικές αποφάσεις, τις κρίσιμες στιγμές που τα γεγονότα είναι σε πλήρη εξέλιξη.

Ας επανέλθουμε λοιπόν στα ίδια τα γεγονότα, στους ίδιους τους χειρισμούς, που αποτελούν άλλωστε και την πλέον αυθεντική πηγή για την εξαγωγή χρήσιμων και αντικειμενικών πολιτικών συμπερασμάτων.

Η τουρκική προκλητική παραβίαση που συντελέστηκε στην περιοχή των Ιμίων, είχε ταυτότητα, συγκεκριμένο περιεχόμενο και στόχο, και αυτά περιγράφτηκαν με τρόπο ξεκάθαρο από τους Τούρκους επιτελείς. «Ήταν επίσκεψη ρουτίνας στην ευρύτερη περιοχή και από τα πληρώματα ζητήθηκε να επισκεφτούμε την περιοχή των νησίδων Καρντάκ»δήλωσε ο υπουργός Άμυνας  της Τουρκίας Φικρί Ισίκ.

Ερώτημα πρώτο: στα πλαίσια λοιπόν μιας «επίσκεψης ρουτίνας» όπως χαρακτήρισε ο Τούρκος υπουργός αυτή την ενέργεια, η Τουρκία πραγματοποίησε ή αναγκάστηκε να ματαιώσει την προγραμματισμένη της επιδίωξη??? Η επιλογή της ήταν να εμπλακεί σε επεισόδιο ή να πραγματοποιήσει αυτή την ολιγόλεπτη παρουσία στην περιοχή???

Και για να το ξεκαθαρίσουμε εδώ. Καθόλου δεν υποβαθμίζεται η σημασία της παρουσίας της Ελληνικής ναυτικής δύναμης στο πεδίο των γεγονότων. Αυτό που τονίζεται είναι πως από την Τουρκία ήταν αναμενόμενη αυτή η παρουσία, όπως αναμενόμενη ενδεχομένως ήταν η ανυπαρξία εντολής για ανάληψη παραπέρα δράσης. Και αυτό είναι μια πλευρά που καταδεικνύει την ταυτότητα της πολιτικής βούλησης του πολιτικού προσωπικού και φυσικά διόλου δεν αμφισβητεί την αδιαπραγμάτευτη ευσυνειδησία και επιχειρησιακή ετοιμότητα των ένστολων.

«Ως Τουρκία έχουμε μια συγκεκριμένη προσέγγιση. Το Αιγαίο να γίνει θάλασσα ειρήνης, λίμνη ειρήνης. Όλα τα προβλήματα πρέπει να λύνονται με διάλογο και ειρηνικούς τρόπους. Η στάση μας συνεχίζει να είναι η ίδια στο θέμα αυτό. Δεν θα υπάρξει η παραμικρή αλλαγή στη στάση αυτή, αλλά όλοι πρέπει να γνωρίζουν ότι η Τουρκία δεν πρόκειται να δεχθεί κανένα τετελεσμένο γεγονός στην περιοχή». Συνέχισε ο Τούρκος υπουργός.

Ερώτημα δεύτερο: Όταν απέναντι σε μια Τουρκία, η οποία πλειοδοτεί σε πρωτοφανή αναθεωρητική ρητορική και πρακτική, η χώρα μας συνεχίζει να αποδέχεται σιωπηρά την προδοτική υπογραφή του Σημίτη στη συμφωνία της Μαδρίτης – η οποία ειρήσθω εν παρόδω πυροδοτεί τα προβλεπόμενα από τη συνθήκη της Λωζάνης – και δεν αναλαμβάνει συγκεκριμένη πρωτοβουλία για την καθολική καταγγελία της, ποιος εμφανίζεται να κερδίζει πρακτικά τη μάχη των εντυπώσεων??? Η «συνετή και σε πελάγη ρεαλισμού πλέουσα» Ελλάδα ή η προκλητική Τουρκία στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης???

Και αν είναι η Ελλάδα αυτή που προσπορίζεται τα διπλωματικά ωφελήματα από αυτού του είδους την αμφιλεγόμενη διαχείριση, τότε που είναι η εκμαίευση διεθνών δηλώσεων στήριξης της χώρας απέναντι σε αυτή την επικίνδυνη προκλητικότητα???

Έγινε σχεδόν κανόνας από τις 15 του Ιουλίου του 2016 και μετά, κάθε πειρατική πρωτοβουλία της Άγκυρας στο θέατρο του Αιγαίου, να αποδίδεται στις ανάγκες του Ερντογάν για «εσωτερική κατανάλωση» στην Τουρκική κοινωνία.

Ερώτημα τρίτο: Αν η υλοποίηση των τουρκικών σχεδιασμών με την ταυτότητα που τους αποδίδεται από τα τουρκικά επιτελεία, γίνεται μονάχα για "εσωτερική κατανάλωση" και δεν αποτελεί βήμα για τη δημιουργία καινούριων τετελεσμένων, τότε η περιστασιακή – απαντητική αντίδραση της Ελλάδας , που δεν εντάσσεται στα πλαίσια ενός συνολικότερου στρατηγικού σχεδιασμού και η οποία στολίζεται μεν με μεγαλόστομες κομπορημοσύνες, αλλά δεν συνοδεύεται από το αυτονόητο που είναι η ΑΜΕΣΗ και ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ της προδοτικής συμφωνίας της Μαδρίτης, δεν είναι για εσωτερική κατανάλωση αλλά συνιστά σχεδιασμένη στρατηγική πρωτοβουλία????

Είναι λοιπόν φανερό, ότι στα πλαίσια αυτής της ερμαφρόδιτης αντιμετώπισης, το πολιτικό προσωπικό ενώ επιχειρεί να ενσωματώσει και βεβαίως να καρπωθεί, με τρόπο όχι πάντοτε δόκιμο, τον απόηχο της επιχειρησιακής ετοιμότητας των ενόπλων μας δυνάμεων, την ίδια στιγμή εξαντλεί τη ρητορική του σε αμφιλεγόμενες δηλώσεις  - πυροτεχνήματα με αποδέκτη πρωτίστως τα ΜΜΕ.
  • Για σύνεση, ρεαλισμό και ψυχραιμία κάνει λόγο ο πολλά βαρύς Καμμένος, εμφανιζόμενος στο σανίδι με διάφορες ενδυματολογικες παραλλαγές…
  • Σύνεση, ρεαλισμό και ψυχραιμία ευαγγελίζεται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στα κατά καιρούς διαγγέλματά του…
  • Σύνεση, ρεαλισμό και ψυχραιμία συνιστά ο Κυριάκος Μητσοτάκης χαμογελώντας ακαθόριστα κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στη Θεσσαλονίκη…
Ερώτημα τέταρτο: Γιατί κανείς από δαύτους δεν επιχειρεί να δώσει περιεχόμενο σ αυτούς τους όρους??? Από ποιο σημείο και πέρα η ανοχή παύει να είναι σύνεση και ρεαλισμός και ψυχραιμία και εξαλλάσσεται σε κάτι περισσότερο επώδυνο και με πανάκριβο εθνικό κόστος??? Από πότε η σιωπηρή αποδοχή μιας επιζήμιας για τα εθνικά συμφέροντα και στην ουσία της παράνομη συμφωνία, συνιστά συνετή και ψύχραιμη στάση στην εξωτερική πολιτική???

Και ο καθ όλα τραγικός Λοβέρδος??? Αυτός ο πολύτιμος συνεργάτης του πρωτεργάτη της Μαδρίτης είδε πως: «Η απόφαση των οργάνων την ελληνικής πολιτείας έχουν οδηγήσει την Τουρκία σε προκλητικές δηλώσεις και σήμερα σε εμπρηστικές ενέργειες».

Κατά τον κύριο Λοβέρδο δηλαδή, οι Τούρκοι εν πολλοίς μπορεί και να νομιμοποιούνται να τσαμπουκαλεύονται, αφού τα Ελληνικά δικαστήρια δεν έκαναν το χατήρι του Ερντογάν να επισφραγίσουν με την απόφασή τους, μια ακόμη φοβική και ενδοτική στάση του πολιτικού προσωπικού. Πρωτάκουστα πράγματα…

Εν κατακλείδι και εκ των πραγμάτων, δυστυχώς είμαστε υποχρεωμένοι να τονίσουμε γι ακόμη μία φορά τα αυτονόητα.

Αυτονόητο πρώτο: Η αποτελεσματική προάσπιση των εθνικών συμφερόντων, δεν είναι μια υπόθεση επετειακή αλλά μια διαρκής πρώτιστη υποχρέωση, βασισμένη σε σχεδιασμό και με αποσαφηνισμένα ζητούμενα, ασκούμενη με τρόπο τέτοιο ώστε να μην αναγκάζεται να απαντά, αλλά να αποθαρρύνει προκαταβολικά κάθε επίδοξο από κάθε είδους επετειακές προκλήσεις.

Αυτονόητο δεύτερο: Η συνεπής και αποφασιστική προάσπιση των εθνικών συμφερόντων, δε συντελείται μπροστά στις κάμερες με αποδέκτη το εσωτερικό ακροατήριο που παραμένει παρκαρισμένο στη θέση του ψηφοφόρου, αλλά εκεί που γράφονται οι σελίδες της γεωπολιτικής και με ακροατή τον κάθε επίδοξο που επιχειρεί να αμφισβητήσει την Ελληνική υπογραφή στην ούγια του βιβλίου της ιστορίας.

Αυτονόητο τρίτο: Η ασυμβίβαστη προάσπιση των εθνικών συμφερόντων, δε συντελείται σ ένα περιβάλλον γκρίζο από συμφωνίες ντροπής, αλλά στο καταγάλανο περιβάλλον των αδιαπραγμάτευτων κεκτημένων. Και το έκτρωμα της Μαδρίτης, είναι το αποφασιστικό εμπόδιο το οποίο θα έπρεπε ήδη να έχει αποκαθηλωθεί, και οι πρωταίτιοι της υπογραφής του θα έπρεπε ήδη να είχαν οδηγηθεί στο φυσικό δικαστή τους.

Αυτονόητο τέταρτο: Η αποτελεσματική προάσπιση των εθνικών συμφερόντων, δεν συνάδει με πολιτικό προσωπικό που προσκυνά και αποδέχεται τη συντριβή της αποτρεπτικής ισχύος των ενόπλων δυνάμεων της χώρας στις συμπληγάδες των κατοχικών μνημονίων με εκτελεστές τους Σόιμπλε, Τόμσεν, Βελκουλέσκου και λοιπούς. Δεν συνάδει καν με την αποδοχή κατοχικού καθεστώτος στη χώρα. Και φυσικά δεν συνάδει με την ανοχή της παρουσίας του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο σε ρόλο τροχονόμου της τουρκικής προκλητικότητας.

Αντί λοιπόν η περισσή πολιτική υποκρισία να παρελαύνει στο φακό καμαρώνοντας για όλα όσα υποτίθεται εμπόδισε με την «αποφασιστικότητα» και τη «συνετή» στάση της να επαναληφθούν στα Ίμια, μήπως είναι προτιμότερο ν αναρωτηθούμε όλοι για το απλούστερο και το πασιφανές???
Η Ελλάδα σήμερα ασκεί εθνική κυριαρχία στα Ίμια??? Και αν όχι… Τις πταίει??? 
Πότε κρίθηκε??? Γιατί δεν κρίθηκε ο βασικός υπαίτιος αυτής της τραγικής εξέλιξης??? 
Πόσο συνένοχοι είναι όσοι δεν τον παρέπεμψαν σε κρίση???

Και τελικά πόσο τελεσφόρες είναι οι όποιες «απαντήσεις» σε επίπεδο επικοινωνιακό, αν η εθνική κυριαρχία δεν ανακτάται σε ένα τμήμα της Ελληνικής επικράτειας???

Και επειδή θα εμφανιστούν και πάλι οι κουτοπόνηροι του διαδικτύου και θα αναρωτηθούν με το γνωστό ύφος: "Μα τι να κάνουμε??? Πόλεμο θέλετε να κάνουμε???"... Απαντώ:

Ο πόλεμος αποφεύγεται, μόνο αν πειστεί ο αντίπαλος ότι θα πληρώσει πανάκριβο τίμημα για τον τσαμπουκά του. Η διαρκής υποχωρητικότητα... Η υποτιθέμενη "σύνεση"... Και ο υποκρτικός "ρεαλισμός"... Όχι μονάχα δεν αποτρέπουν τον πόλεμο, αλλά ανοίγουν διάπλατα τις ορέξεις, και αυτό που φέρνουν αργά ή γρήγορα, είναι ΚΑΙ πόλεμο... ΚΑΙ εθνικές τραγωδίες...