«Η Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργήθηκε με σκοπό να καταστρέψει την Ευρώπη

25 Οκτωβρίου 2016

«Η Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργήθηκε με σκοπό να καταστρέψει την Ευρώπη και να φέρει την Νέα Παγκόσμια Τάξη». Αποκαλυπική συνέντευξη της Ιταλίδας Ida Magli για το βιβλίο της “Η Ευρωπαϊκή Δικτατορία” (2010)

Η Ida Magli (γεννήθηκε στη Ρώμη το 1925 και πέθανε φέτος, τον Φεβρουάριο του 2016) υπήρξε ανθρωπολόγος, φιλόσοφος, συγγραφέας και ακαδημαϊκός. Συνεργάστηκε για πολλά χρόνια με την εφημερίδα ‘La Repubblica’ και το εβδομαδιαίο περιοδικό ‘L'Espresso’, καθώς και με την εφημερίδα ‘Il Giornale’. Δίδαξε στα μεγαλύτερα πανεπιστήμια της χώρας της και έγραψε εκατοντάδες έργα που αναλύουν τα κοινωνικά φαινόμενα με την μέθοδο της ανθρωπολογικής επιστήμης. Η Magli υπήρξε η πρώτη που χρησιμοποίησε την ανθρωπολογική μέθοδο για την ανάλυση της ευρωπαϊκής κοινωνίας και ιδιαίτερα της ιταλικής, από την αρχαιότητα μέχρι τη σύγχρονη εποχή. Έντονα επικριτική στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ιδιαίτερα στην λεγόμενη «ευρωπαϊκή ενοποίηση», στην ‘πολιτική ορθότητα’ (την οποία ονόμαζε «την πιο ριζική μορφή πλύσης εγκεφάλου που οι κυβερνήτες επέβαλαν ποτέ στους υπηκόους τους») και στο πολυπολιτισμικό μοντέλο κοινωνιών
 (βλ. αναλυτικότερα εδώ).  - redskywarning

Συνέντευξη από τον AlessioCristianini (14 Ιανουαρίου 2011):

1) Υπήρξατε πάντα αντίθετη στοproject της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και μόλις δημοσιεύσατε ένα νέο βιβλίο με έναν πολύ άμεσο και σαφή τίτλο: “La Dittatura Europea” («Η Ευρωπαϊκή Δικτατορία»). Γιατί επιλέξατε αυτή την ιστορική στιγμή για να εκτυπώσετε αυτό το νέο βιβλίο;

Το πρώτο μου βιβλίο για την Ευρώπη, που δημοσιεύθηκε το 1997, είχε επίσης έναν πολύ σαφή τίτλο: Contro l’ Europa («Εναντίον της Ευρώπης»): εξηγούσε τους λόγους για τους οποίους το έργο της ευρωπαϊκής ενοποίησης ήταν λάθος και ήταν καταδικασμένο να αποτύχει. Επειδή είμαι καθηγήτρια και επιστήμονας - όχι μάντης –θα έπρεπε να χαρώ, επειδή η ανάλυση και οι προβλέψεις που έκανα εκείνη την εποχή ήταν σωστές. Αντ’ αυτού, είμαι γεμάτη θυμό και θλίψη, λόγω τηςαλαζονείας που έχουν εκείνοι που είναι στην εξουσία: ήθελαν με κάθε κόστος να χτίσουν μια αυτοκρατορία για τους εαυτούς τους, καταστρέφοντας τους υπηκόους τους. Έγραψα αυτό το δεύτερο βιβλίο επειδή έχουμε ακόμα το χρόνο να προειδοποιήσουμε τους Ιταλούς, και όλους τους άλλους λαούς της Ευρώπης - να σωθούν πριν έρθει ο σεισμός. Και ήθελα επίσης να αφήσω στους ιστορικούς του αύριο τα έγγραφα με τα ονόματα εκείνων που έχουν την ευθύνη αυτής της καταστροφής.

2) Κατά τη γνώμη σας, ποια είναι τα πεδία δράσης και οι κρυφοί στόχοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Ο στόχος στον οποίον ήδη έχουν φτάσει είναι η μεταβίβαση της εξουσίας κυβέρνησης από τους πολιτικούς στους τραπεζίτες. Κανείς δεν μιλά για τους τραπεζίτες, αλλά η δημοκρατία, στην ουσία, έχει ακυρωθεί, δεδομένου ότι αυτοί δεν έχουν εκλεγεί από τον λαό. Ο δεύτερος στόχος που θέλουν είναι η καταστροφή της Ευρώπης ως πολιτική, οικονομική και πολιτιστική οντότητα.Οι πιο σημαντικές αρνητικές συνέπειες είναι: η μεταναστευτική εισβολή, η απώλεια της αξίας των εθνικών νομισμάτων λόγω της εισαγωγής του Ευρώ, ο εξαναγκασμός για τα προϊόντα στην αγορά, η ακύρωση του ευρωπαϊκού  πολιτισμού με την εισαγωγή των χειρότερων αμερικάνικων συνηθειών: η πολιτική ορθότητα και η απουσία συγκεκριμένης μορφής. Αυτά δεν ήταν οι παράπλευρες απώλειες της διαδικασίας ενοποίησης, αυτά ήταν οι τελικοί στόχοι που επιδιώχθηκαν σκόπιμαΜόλις ο ευρωπαϊκός πολιτισμός εξαφανιστεί και η εξουσία των τραπεζιτών επεκταθεί στο μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη υπό αγγλο-αμερικανική κυριαρχία, στο εγγύς μέλλον ο αδήλωτος στόχος φαίνεται να είναι μία Νέα Παγκόσμια Τάξη. Αυτό σημαίνει μία γλώσσα, ένα νόμισμα, μία θρησκεία, μία κουλτούρα. Αλλά πιστεύω ότι η παγκοσμιοποίηση θα ακυρώσει όλες τις δημιουργικές δυνατότητες του ανθρώπινου νου, και ως εκ τούτου, αυτό δεν μπορεί να είναι ο τελικός στόχος έξυπνων ανθρώπων όπως είναι οι Τέκτονες τραπεζίτες που κρατούν την μοίρα του κόσμου στα  χέρια τους. Νομίζω ότι αυτό είναι μόνο το μέσο για την επίτευξη ενός έργου, το οποίο δεν ξέρω τι είναι.

3) Πόσο σημαντικό είναι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, του οποίου τα μέλη εκλέγονται από τους πολίτες, όπως διαβάζουμε στην επίσημη σελίδα του δικτυακού τόπου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου;

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Λειτουργεί απλά για να συντηρεί τη φαντασία της ύπαρξης ενός ευρωπαϊκού κράτους, απλά για να εξαπατούν τους ανθρώπους. Και, φυσικά, χρησίμευσε για να πολλαπλασιαστούν πλούσιες θέσεις εργασίας για τους ηγέτες των εθνικών κομμάτων, έτσι ώστε τα κόμματα να μπορούν να τοποθετήσουν τους δικούς τους σε αυτές τις θέσεις διοίκησης και για να απορροφούν ένα τεράστιο ποσό δημοσίου χρήματος (η Ευρωπαϊκή Ένωση χρηματοδοτείται με ένα μέρος του ΦΠΑ όλων των κρατών μελών). Μπορούν να ξοδεύουν αυτά τα χρήματα, όπως τους αρέσει. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο υπάρχουν τόσα πολλά περίεργα στους ευρωπαϊκούς κανονισμούς: αυτοί ήταν απλοί άνθρωποι που χάνουν το κεφάλι τους επειδή ζουν σε ένα κόσμο που δεν έχει καμία γλώσσα (27 διαφορετικές γλώσσες απλά σημαίνει ότι δεν μπορούν να επικοινωνήσουν), έχουν ένα τεράστιο πλούτο και εξουσία, αλλά δεν ξέρουν πώς να την χρησιμοποιήσουν.

4) Ποιος κυβερνά την Ευρωπαϊκή Ένωση; Ποιος παίρνει τις αποφάσεις που τόσο δραματικά μας επηρεάζουν;

Αυτοί που χειρίζονται τα οικονομικά και οι τραπεζίτες. Περίπου είκοσι άνθρωποι όλοι κι όλοι. Και πρέπει να λάβουμε υπόψη το γεγονός ότι όλοι ανήκουν στην Μασονία ή σε άλλες πολύ ισχυρές Λέσχες όπως η Bilderberg, η Τριμερής Επιτροπή και τοΙνστιτούτο Aspen. Αυτές οι Λέσχες υποστηρίζουν την καριέρα των λίγων πολιτικών που είναι υπεύθυνοι να τραβούν την προσοχή των ανθρώπων από τους τραπεζίτες, παίρνοντας τις θέσεις τους (όπως ο κ. Ciampi, πρώην Διοικητής της Τράπεζας της Ιταλίας, ο οποίος έγινε πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας). Όλη αυτή η φασαρία που κάνουν οι πολιτικοί για τα πιο περίεργα πράγματα χρησιμεύει για να τραβηχτεί η προσοχή του κοινού από τα πραγματικά προβλήματα, και να πείσουν τους λαούς ότι αν δεν υπακούσουν στους τραπεζίτες θα πνιγούν. Αυτός είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο η Αριστερά είναι σιωπηλή: είναι αδύνατο να προσποιούνται ότι στέκονται μαζί με την εργατική τάξη, ενώ στηρίζουν τα συμφέροντα των τραπεζιτών.

5) Η Συνθήκη της Λισσαβόνας. Μπορείτε να εξηγήσετε εν συντομία ποιο είναι το τελικό αντικείμενο της αμφιλεγόμενης και τόσο μυστηριώδους συνθήκης; Τι πρόκειται να αλλάξει; Και γιατί ήταν τόσο σημαντικό να την επικυρώσουν; Είναι πραγματικά χρήσιμη για να δουλέψει η διευρυμένη Ευρωπαϊκή Ένωση; Είναι αλήθεια ότι η Συνθήκη επανεισάγει την θανατική ποινή στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Ο τελικός στόχος εν μέρει χάθηκε, επειδή ήθελαν να «συνταγματικοποιήσουν» τις συνθήκες που είχαν υπογραφεί πριν, προκειμένου να τις κάνουν ιερές και απαραβίαστες. Αλλά τα λαϊκά δημοψηφίσματα απέρριψαν το Σύνταγμα, και αυτό επιβεβαίωσε ότιη ευρωπαϊκή ενοποίηση πραγματοποιήθηκε παρά τη θέληση των λαών. Η αίσθηση του «μυστηρίου» που την περιβάλλει οφείλεται στους ηθικούς και πνευματικούς υπαινιγμούς που ήταν μεταμφιεσμένοι κάτω από μια αινιγματική γλώσσα που οι απλοί άνθρωποι δεν μπορούν να καταλάβουν, αλλά μπορεί να ερμηνευθεί από τους «ιερείς» που εμπλέκονται. Στη Συνθήκη της Λισαβόνας είχε συμπεριληφθεί ο Χάρτης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου ως υποχρεωτικό όργανο εξουσίας, αρχίζοντας από το λεγόμενο "Δικαίωμα στη Ζωή". Έκαναν διάφορες διακρίσεις, που οδήγησαν τελικά στη δυνατότητα να υπάρχει θανατική ποινή «για πράξεις που γίνονται σε καιρό πολέμου ή επικείμενου κινδύνου πολέμου». Αρχικά, η φράση αυτή ανήκε στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και όχι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά στη συνέχεια εισήχθη λαθραία στη Συνθήκη της Λισαβόνας. Τα άρθρα αυτά διαπλέκονται το ένα με το άλλο με τέτοιο τρόπο ώστε να μην μπορώ να πω με βεβαιότητα αν πραγματικά η Συνθήκη της Λισαβόνας έχει επαναφέρει την θανατική ποινή: κατά πάσα πιθανότητα το κάνει ή καλύτερα να πούμε ότι θέλουν να την επαναφέρουν χωρίς να το δηλώνουν ανοιχτά. Εξαρτάται από το πώς θα θελήσουν να εφαρμόσουν αυτόν τον κανόνα οι νομικοί.

6) Ενώ συμβαίνουν αυτά, τα media σιωπούν. Γιατί;

Αυτό είναι το πιο δύσκολο πρόβλημα προς επίλυση, ακόμα κι αν είναι η κύρια αιτία της κατάστασης πλήρους ανικανότητας στην οποία ζούμε. Αυτό είναι το πιο τρομακτικό. Δειλία, άγνοια, δωροδοκία, βλακεία; Όλα αυτά τα στοιχεία εμπλέκονται. Αλλά μου φαίνεται αδύνατο κανένας δημοσιογράφος, κανένας διαμορφωτής γνώμης να μην έχει μείνει υγιής, τώρα που υπάρχουν διαφορετικοί τρόποι επικοινωνίας σήμερα. Δυστυχώς, το γεγονός ότι ο έντυπος Τύπος σιωπά, κάνει τις φωνές στο διαδίκτυο ασθενέστερες, ακόμη και αν είναι εξαιρετικά δραστήριες. Μπορώ να αναφέρω ως παράδειγμα το γεγονός ότι όλοι γνωρίζουν στην ‘Corriere del la Sera’ το βιβλίο μου εκδίδεται από τον ίδιο εκδότη και ότι σε ένα κεφάλαιο μιλάω για την σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία είναι κοντά στο όνομα της εφημερίδας. Αλλά κανείς στην Corriere δεν μίλησε για το βιβλίο μου ή έγραψε μια κριτική, ούτε καν να για το επικρίνει.
7) Πώς ζείτε και εργάζεστε, ενώ αποφασίσατε να πάρετε μια τέτοια ισχυρή δημόσια θέση ενάντια σε ένα έργο που αφορά συμφέροντα και δυνάμεις εξαιρετικά ισχυρές;

Ζω και εργάζομαι όπως έκανα πάντα. Ναι, έκανα μια μεγάλη προσπάθεια να γράψω αυτό το βιβλίο και να το υπογράψω με το όνομά μου, κάτι που δεν έκανα ποτέ πριν. Μέσα από το δικό μου πάθος ήθελα να κάνω τους Ιταλούς να κατανοήσουν και να αισθανθούν πόσο επείγουσα και δραματική είναι η παρούσα κατάσταση. Ελπίζω ότι κάποιος θα συμφωνήσει μαζί μου, σπάζοντας τη σιωπή του και θα διαδώσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις σκέψεις που κατέγραψα. Αν υπήρχαν, ανάμεσα σε αυτούς που έχουν τη δυνατότητα και την υποχρέωση να το κάνουν, 10 ή 20 άτομα σαν εμένα, που θα φώναζαν πως είναι η πραγματικότητα, οι περίφημες «ισχυρές δυνάμεις» θα είχαν γίνει πολύ ασθενέστερες. Η δύναμή τους προέρχεται από το γεγονός ότι όλοι τους - και ειδικά οι δημοσιογράφοι - βοηθούν να μείνουν μυστικά ακόμα και τα πιο βασικά τους στοιχεία. Ένα παράδειγμα: πόσοι Ιταλοί ξέρουν πραγματικά ότι η «Τράπεζα της Ιταλίας» δεν είναι Τράπεζα «της Ιταλίας», επειδή ανήκει σε εξαιρετικά πλούσιους ιδιώτες, συμπεριλαμβανομένου του κ. Draghi (Διοικητής - τότε - της Τράπεζας της Ιταλίας και σήμερα Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας) και όχι στο ιταλικό κράτος; Και ότι το ίδιο συμβαίνει με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, που κυριαρχεί τη ζωή μας τώρα;

8) Βρισκόμαστε σε ένα αδιέξοδο ή έχουμε ακόμα χρόνο να διαφύγουμε; Τι νομίζετε ότι θα συμβεί;

Ναι, πιστεύω ότι μπορούμε να διαφύγουμε. Πρέπει αμέσως να επιστρέψουμε στη νομισματική μας κυριαρχία βγαίνοντας από το ευρώ, όπως προτάθηκε από τον πρώην υπουργό και οικονομολόγοPaolo Savona. Αν δεν θέλουμε να εγκαταλείψουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση, τουλάχιστον θα πρέπει να αναστείλουμε τη Συνθήκη Σένγκεν, να αποκαταστήσουμε τα εθνικά σύνορα και να ασκούμεέλεγχο πάνω σε ανθρώπους και αγαθά. Το πρόβλημα είναι ότι στην Ιταλία κανένας πολιτικός δεν εξέφρασε ποτέ αρνητική γνώμη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και η βούληση του λαού για το θέμα αυτό δεν ελήφθη υπόψη. Τέλος, τώρα που το ευρώ είναι στα πρόθυρα της κατάρρευσης όλοι κατάλαβαν αυτό που ο (δημοσιογράφος)Lucio Caracciolo εννοούσε όταν έγραψε «Η Ευρώπη είναι μια μπλόφα». Ίσως κάποιο ιταλικό Κόμμα θα μπορούσε να αρχίσει να κάνει κάτι. Για παράδειγμα, το κόμμα του Μπέπε Γκρίλο ή το κόμμα του Antonio di Pietro (ο πρώην εισαγγελέας της υπόθεσης «Καθαρά Χέρια», που ίδρυσε το κεντρώο και «κατά της διαφθοράς» κόμμα “Italia dei Valori”, «Ιταλία των Αξιών»): ένα από τα μέλη του είναι ο Lannutti, ο συγγραφέας του “LaRepubblica dei banchieri” («Η Δημοκρατία του τραπεζίτη»). Και ίσως, επίσης, η Λίγκα (του Βορρά) και το κόμμα του MagdiCristiano Allam (αιγυπτιακής καταγωγής χριστιανός δημοσιογράφος και ευρωβουλευτής που προσχώρησε στο εθνικο-συντηρητικό ευρωσκεπτικιστικό κόμμα “Fratelli d'Italia – Alleanza Nazionale”) που ήρθε σε επαφή μαζί μου εξαιτίας αυτού του βιβλίου. Αν αρχίσουμε να μιλάμε γι’ αυτό ανοιχτά, και καταλάβαιναν ότι υπάρχει μεγάλη συναίνεση απόψεων, αυτό θα τους βοηθούσε να μιλήσουν δημόσια Ναι, θα υπάρξει κάποιο κόστος, αλλά δεν είναι τίποτα σε σύγκριση με το βρόχο που μας πνίγει, καθώς και την ρωγμή που σίγουρα μας περιμένει αύριο. Αυτή η ρωγμή θα έρθει σίγουρα, γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργήθηκε με σκοπό να καταστρέψει την Ευρώπη. Δεν ξέρω πώς θα τελειώσει αυτό, γιατί μας κυβερνούν άνθρωποι που μας εξαπάτησαν και μας πρόδωσαν - τραπεζίτες και πολιτικοί μαζί - από την αρχή της Ιταλικής Δημοκρατίας, όταν γράφτηκε το άρθρο 11 του Συντάγματος που μας αφαιρεί την ανεξαρτησία. Ήταν ένας τραπεζίτης, ο Luigi Einaudi (1874 – 1961, ο Διοικητής της Τράπεζας της Ιταλίας εκείνη την εποχή), που το υπαγόρευσε. Μέχρι σήμερα δεν άκουσα έναν πολιτικό να προτείνει την κατάργηση του άρθρου 11. 

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

==========================
 "O σιωπών δοκεί συναινείν"

Η Μοσούλη έχει μερικά πολύ φονικά σενάρια και χωρίς το ISIS…

25-10-2016

Η Άγκυρα θέλει με κάθε τρόπο να είναι στη Μοσούλη όταν η τράπουλα ξαναμοιραστεί στο Ιράκ. Ο Ερντογάν απαντώντας στον Ιρακινό πρωθυπουργό αλ Αμπάντι ο οποίος απαίτησε τη μη είσοδο τουρκικών δυνάμεων στη Μοσούλη δήλωσε: «Πως ακριβώς σκοπεύει να μας κρατήσει εκτός; Αυτοί που δεν έχουν σχέση με την περιοχή θα μπουν στη Μοσούλη. Γιατί; Γιατί υποτίθεται ότι προσκλήθηκαν από τη Βαγδάτη. Θα είμαστε και στην επιχείρηση και στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων»...
Του Μετίν Γκουρκάν

Η πρώτη κρίση μεταξύ Άγκυρας και Βαγδάτης ξεκίνησε όταν η Τουρκία ενίσχυσε τις δυνάμεις της στο στρατόπεδο της Μπασίκα κοντά στη Μοσούλη με στόχο τη δημιουργία ενός αυτόνομου σουνιτικού μορφώματος που... θα περιλαμβάνει και το ιρακινό Κουρδιστάν υπό τον Μπαρτζανί και τους Τουρκομάνους.

Η στάση των ΗΠΑ επί της διαμάχης Άγκυρας – Βαγδάτης είναι ξεκάθαρη. Την ίδια ώρα όμως η Τουρκία επιθυμεί μια επανάληψη της επιχείρησης «Ασπίδα του Ευφράτη» στο Ιράκ. Όπως η επιχείρηση αυτή της επέτρεψε να επανέλθει ως παίκτης στην Συρία έτσι ελπίζει να συμβεί και με μια επιχείρηση «Ασπίδα του Τίγρη».
Τα πράγματα όμως τώρα είναι διαφορετικά. Η κατά του ΙΚ συμμαχία έχει αποφασίσει πως η Μοσούλη θα απελευθερωθεί αποκλειστικά από δυνάμεις προσκείμενες σε ΗΠΑ και Ιράκ.
Οι Αμερικανοί θέλουν τη μη διάσπαση της συμμαχίας που έχουν κατορθώσει να σχηματίσουν εδώ και ένα χρόνο και δεν επιθυμούν η κρίση Άγκυρας – Βαγδάτης να την επηρεάσει. Εκπρόσωπος του Πενταγώνου δήλωσε πως το ζήτημα πρέπει να επιλυθεί μεταξύ Τουρκίας και Ιράκ.
Κοιτώντας στον χάρτη βλέπει κανείς πως στρατηγικός στόχος της επιχείρησης στη Μοσούλη φαίνεται πως η είναι η καθοδήγηση του ΙΚ προς τη Συρία στον άξονα Ταλ Αφάρ – Σιντζάρ. Φυσικά κατά την κίνησή τους οι φάλαγγες του ΙΚ θα δεχτούν επιθέσεις από την συμμαχική αεροπορία.
Για να κατανοήσουμε τη θέση της Τουρκίας για τη Μοσούλη πρέπει να δούμε την στρατιωτική της παρουσία στο Ιράκ. Από τις αρχές του 2000 η Τουρκία διατηρούσε μια επιλαρχία αρμάτων και δύο λόχους νότια της Μεντίνα. Επίσης ένα τάγμα καταδρομέων στο Ανίμας κοντά στα σύνορα και δύο ίλες αρμάτων στη Μπασίκα μαζί με μονάδες καταδρομών.
Επίσης Τούρκοι αξιωματικοί των ειδικών δυνάμεων είχαν αναπτυχθεί ως σύνδεσμοι σε 10 πόλεις της αυτόνομης κουρδικής περιοχής και κυρίως στο Ερμπίλ, το Νταχούκ και το Ζακό. Οι δυνάμεις αυτές όμως δεν είναι σε θέση σήμερα να δράσουν στη Μοσούλη. Αυτή την στιγμή η Τουρκία ότι ισχυρότερο διαθέτει στη Μπασίκα είναι τέσσερα αυτοκινούμενα οβιδοβόλα των 155 χλστ. με βεληνεκές περί τα 40 χλμ.

Στη Μπασίκα σταθμεύουν περί τους 500-600 Τούρκοι στρατιώτες, τα οβιδοβόλα, άρματα μάχης και τεθωρακισμένα. Επίσης, διατίθενται και φορητοί αντιαεροπορικοί εκτοξευτές Stinger. Η δύναμη αυτή βρίσκεται σε ύψιστη επιφυλακή.

Πηγές αναφέρουν ότι η Άγκυρα θέλει τα στρατεύματα αυτά να επιτεθούν κατά της Μοσούλης από τα βόρεια. Οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι από την αρχή της επιχείρησης δεν έχει χρησιμοποιηθεί καμία τουρκική αεροπορική βάση και τα οβιδοβόλα από τη Μπασίκα δεν έχουν χρησιμοποιηθεί.
Η Άγκυρα είναι ιδιαίτερα ενοχλημένη που δεν συμμετέχει έστω από αέρος στην επιχείρηση. Αυτό δε που επιθυμεί περισσότερο είναι η συμμετοχή 3.000 σουνιτών Κούρδων και Τουρκομάνων «Φρουρών της Νινευή» υπό την ηγεσία του πρώην κυβερνήτη της Μοσούλης αλ Νουτζαϊφί.

Με τον τρόπο αυτό η Τουρκία θέλει να υποχρεώσει Βαγδάτη και Τεχεράνη να αποδεχτούν τον ρόλο της στο Ιράκ. Η Τουρκία θεωρεί ότι η άποψή της πέρασε καθώς και οι «Φρουροί της Νινευή» και οι Κούρδοι Πεσμεργκά συμμετέχουν στην επιχείρηση της Μοσούλης. Τουλάχιστον 1.500 «Φρουροί της Νινευή» έχει συμφωνηθεί να συμμετάσχουν στην επιχείρηση κατάληψης του κέντρου της πόλης.

Η Τουρκία θέτει όμως έναν ακόμα βασικό όρο. Δεν θέλει με κανέναν τρόπο συμμετοχή του ΡΚΚ στην επιχείρηση, είτε ως τμήμα υποστήριξης των Πεσμεργκά, είτε παρά το πλευρό των Γιαζίντι του Σιντζάρ. Σύμφωνα με πηγές οι ΗΠΑ έχουν δεσμευτεί για τη μη συμμετοχή του ΡΚΚ.

Το βασικό ερώτημα πάντως αφορά την επόμενη μέρα στη Μοσούλη. Κάθε δρων στην περιοχή έχει διαφορετικούς στόχους. Οι Κούρδοι του Μπαρζανί θέλουν τον έλεγχο της πόλης, το ΡΚΚ ονειρεύεται τη δημιουργία του καντονιού του Σιντζάρ, ο πρώην κυβερνήτης της Μοσούλης την ανάκτηση της ηγεσίας στην πόλη. Οι σιίτες, τέλος, επίσης θέλουν τον έλεγχο της πόλης.


Η Άγκυρα επίσης δεν επιθυμεί μαζική ροή προσφύγων, δεν θέλει την είσοδο στη Μοσούλη σιιτών μαχητών και όπως αναφέρθηκε συμμετοχή του ΡΚΚ. Αν κάποιος από τους όρους αυτούς παραβιαστεί η Τουρκία είναι έτοιμη να περάσει στο σχέδιο Β βάζοντας τον Μπαρζανί και τους σουνίτες να την προσκαλέσουν στη Μοσούλη προς «αποκατάσταση της ισορροπίας».

Έτσι μια τουρκική επέμβαση θα νομιμοποιηθεί. Στις 16 Οκτωβρίου σουνιτικές ομάδες ήδη απεύθυναν σχετική πρόσκληση στην Τουρκία κάτι που δεν έγινε ιδιαίτερα γνωστό. Η Τουρκία θεωρεί πως η «Ασπίδα του Ευφράτη» βαίνει καλώς και αποκατασταθεί το κύρος της στην περιοχή. Έτσι το τουρκικό σχέδιο θα αποτελεί αντιγραφή της επιχείρησης στην Συρία.
Αν τίποτε άλλο δεν επιτύχει η Τουρκία σκοπεύει να ελέγξει μια ζώνη πλάτους 10 χλμ. εντός του Ιράκ όπως έκανε και στην Συρία. Στις 17 Οκτωβρίου τουρκική διπλωματική αποστολή πήγε στη Βαγδάτη θεωρητικά για επαφές. Στην πραγματικότητα όμως μετέβη για να θέσει ξεκάθαρα τις τουρκικές απειλές σε Αμερικανούς και Ιρακινούς.
Ένα άλλο ερώτημα αφορά το ΙΚ. Η τζιχαντιστική οργάνωση βρίσκεται πλέον σε πτώση. Μια εναλλακτική που έχει είναι να αποσυρθεί με σκοπό να επιστρέψει αργότερα. Εξάλλου είναι σε θέση να αποχωρήσει σταδιακά χρησιμοποιώντας ακόμα και χημικά ή να διατηρήσει όσο μπορεί την πόλη χωρίς να φθείρει πολύ τις δυνάμεις της.
Μια άλλη εναλλακτική είναι η μέχρις εσχάτων αντίσταση. Όμως έτσι διακινδυνεύει την πλήρη συντριβή της, παρά το γεγονός ότι μπορεί να υποστηριχθεί από τον σουνιτικό πληθυσμό της πόλης, εφόσον οι σιίτες δεν συμπεριφερθούν σωστά. Σε μια τέτοια περίπτωση η μάχη θα εξελιχθεί σε φονική σύγκρουση εντός κατοικημένης περιοχής με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Αυτήν στην στιγμή οι Τούρκοι έχουν συγκεντρώσει δυνάμεις στη Σιλώπη κοντά στα σύνορα. Ίσως η κίνηση αυτή να αποτελεί προοίμιο της επιχείρησης «Ασπίδα του Τίγρη».

Η CETA χωρίς παρωπίδες - Οι επιπτώσεις ολέθριες

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2016


CETA ή αλλιώς Συνολική Οικονομική και Εμπορική Συμφωνία, μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και Καναδά. Τα τέσσερα αρχικά που βλέπουμε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο τις τελευταίες ημέρες...


Mελέτη του Πανεπιστημίου Tufts, δείχνει ότι αν εφαρμοστεί η CETA, αυτό θα σημαίνει 230.000 χαμένες θέσεις εργασίας έως το 2023. Από αυτές οι 200.000 θα είναι στις χώρες τις ΕΕ. Το κέρδος των επιχειρήσεων θα αυξηθεί από...
0,66% έως και 1,76%, αλλά την ίδια ώρα οι μισθοί των εργαζομένων θα συμπιεστούν από 316 - 331 ευρώ στην ΕΕ. Το ΑΕΠ θα μειωθεί από 0,49% έως και 0,96% ενώ θα ανοίξει η πόρτα στο μη βιώσιμο χρέος. 
Η έρευνα που διενεργήθηκε από το Ινστιτούτο για την Παγκόσμια Ανάπτυξη και το Περιβάλλον τουΠανεπιστημίου Tufts τονίζει ότι η CETA αποβλέπει στην περαιτέρω φιλελευθεροποίηση του εμπορίου, των επενδύσεων και άλλων τομέων της κοινωνίας που μέχρι στιγμής προστατεύονται από τον ανταγωνισμό της αγοράς. «Κατά συνέπεια, η CETA είναι κάτι περισσότερο από μια απλή «εμπορική συμφωνία» και πρέπει να εξετάζεται σε όλη της την περιπλοκότητα, χωρίς παρωπίδες», προσθέτει.
Μια εναλλακτική αξιολόγηση για τη CETA
Οι υπέρμαχοι της CETA υπογραμμίζουν την προοπτική της μεγαλύτερης αύξησης του ΑΕΠ λόγω της αύξησης των όγκων του εμπορίου και των επενδύσεων. Aπό τις επίσημες προβλέψεις προκύπτει αύξηση του ΑΕΠ έως και 0,08% για την Ευρωπαϊκή Ένωση και 0,76% για τον Καναδά. Είναι όμως πραγματικά έτσι;
Γιατί, σύμφωνα με τη μελέτη του Πανεπιστημίου Tufts, όλες αυτές οι προβλέψεις πηγάζουν από ένα και μόνο μοντέλο των εμπορικών ανταλλαγών, το οποίο υποθέτει πλήρη απασχόληση και κανέναν αρνητικό αντίκτυπο της κατανομής εισοδημάτων σε όλες τις χώρες, αποκλείοντας τους μεγάλους κινδύνους της βαθύτερης φιλελευθεροποίησης.
«Αυτή η έλλειψη διανοητικής πολυμορφίας και ρεαλισμού που συσκοτίζει την αντιπαράθεση γύρω από τα υποτιθέμενα οικονομικά οφέλη της CETA επιβάλλει μια εναλλακτική αξιολόγηση που να βασίζεται σε ορθότερες παραδοχές ως προς την κατάστρωση των μοντέλων» τονίζει σχετικά η μελέτη. 
Οι ερευνητές του Tufts, όπως εξηγούν πραγματοποίησαν εναλλακτικές προβλέψεις των οικονομικών επιπτώσεων της CETA χρησιμοποιώντας το Παγκόσμιο Μοντέλο Πολιτικής (GPM) των Ηνωμένων Εθνών. «Όταν συνεκτιμηθούν οι αλλαγές στην απασχόληση και στην κατανομή του εισοδήματος, καθώς και το γεγονός ότι η CETA είναι κάτι περισσότερο από μια απλή εμπορική συμφωνία παλαιού τύπου, τα αποτελέσματα που προκύπτουν είναι πολύ διαφορετικά» σημειώνουν. Η έρευνα καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η CETA θα επιφέρει ανεργία, ανισότητα, απώλειες ευημερίας και μείωση των ενδοενωσιακών εμπορικών ανταλλαγών.
Πιο συγκεκριμένα: 
  • Η CETA θα οδηγήσει σε ενδοενωσιακή εκτροπή των εμπορικών ανταλλαγών. Το εμπορικό ισοζύγιο και το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Ιταλίας μπορεί να βελτιωθούν, αλλά αυτό θα γίνει σε βάρος του Ηνωμένου Βασιλείου και άλλων χωρών της ΕΕ. 
  • Η CETA θα οδηγήσει σε μείωση του μεριδίου εισοδήματος που προέρχεται από την εργασία.Οι ανταγωνιστικές πιέσεις που ασκούνται από την CETA σε επιχειρήσεις και εργαζόμενους θα αυξήσουν το μερίδιο του εθνικού εισοδήματος που προκύπτει από το κεφάλαιο, μειώνοντας το μερίδιο που προκύπτει από την εργασία. Έως το 2023, το μερίδιο των κερδών θα έχει αυξηθεί κατά 1,76% και κατά 0,66% στον Καναδά και την ΕΕ, αντιστοίχως, αντικατοπτρίζοντας τη μείωση στο μερίδιο της εργασίας. Η CETA θα οδηγήσει σε συμπίεση των μισθών. Έως το 2023, οι εργαζόμενοι θα έχουν χάσει μέσες ετήσιες αυξήσεις αποδοχών ύψους 1776 ευρώ στον Καναδά και μεταξύ των 316 ευρώ και 331 ευρώ στην ΕΕ, ανάλογα με τη χώρα. Οι χώρες με υψηλότερα μερίδια εισοδήματος από την εργασία και μεγαλύτερη ανεργία, όπως η Γαλλία και η Ιταλία, θα υποστούν την πιο έντονη συμπίεση μισθών.
  • Η CETA θα οδηγήσει σε καθαρές απώλειες δημόσιων εσόδων. Οι ανταγωνιστικές πιέσεις που ασκούνται μέσω της CETA στις κυβερνήσεις από διεθνείς επενδυτές, και ο συρρικνούμενος χώρος πολιτικής για την υποστήριξη των εγχώριων επενδύσεων και της παραγωγής θα μειώσει τα δημόσια έσοδα και τις αντίστοιχες δαπάνες.  Τα ελλείμματα του δημόσιου τομέα θα αυξηθούν επίσης ως ποσοστό του ΑΕΠ σε κάθε χώρα της ΕΕ, ωθώντας τα δημόσια οικονομικά πιο κοντά στα όρια που έχουν τεθεί από τη συνθήκη του Μάαστριχτ ή και πέρα από αυτά. 
  • Η CETA θα οδηγήσει σε απώλειες θέσεων εργασίας. Έως το 2023, περίπου 230.000 θέσεις εργασίας θα χαθούν στις χώρες της CETA, από τις οποίες 200.000 στην ΕΕ και ακόμη 80.000 στον υπόλοιπο κόσμο, επιδεινώνοντας τον αυξανόμενο λόγο εξαρτώμενων ατόμων (τον μέσο αριθμό ατόμων που συντηρούνται από μία θέση εργασίας). 
  • Η CETA θα οδηγήσει σε καθαρές απώλειες από πλευράς ΑΕΠ. Καθώς οι επενδύσεις και η ζήτηση από το εξωτερικό παραμένουν σε χαμηλά επίπεδα, οι συνολικές μειώσεις της ζήτησης που θα προκληθούν από την αύξηση της ανεργίας θα πλήξουν επίσης την παραγωγικότητα και θα προκαλέσουν σωρευτικές απώλειες ευημερίας που θα ανέρχονται σε 0,96% και 0,49% του εθνικού εισοδήματος στον Καναδά και στην ΕΕ, αντίστοιχα. Ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο  (-0.23%) και η Γερμανία (-0.37%) θα πληγούν λιγότερο, η Γαλλία (-0.65%) και η Ιταλία (-0.78%) θα χάσουν περισσότερα από άλλες χώρες της ΕΕ (-0.53%). 
Η μελέτη καταλήγει σε δυο βασικά γενικά συμπεράσματα: 
  • Πρώτον, ποσοτικές μελέτες οι οποίες εκ κατασκευής αγνοούν αποδεδειγμένους κινδύνους που συνδέονται με τη γενικευμένη φιλελευθεροποίηση, δεν αποτελούν επαρκή βάση προκειμένου να ενημερωθούν οι παράγοντες χάραξης πολιτικής για τις οικονομικές συνέπειες της CETA. Για να εξευρεθούν ουσιαστικές ενδείξεις ως προς τις πιθανές συνέπειες της CETA απαιτούνται εναλλακτικές προσεγγίσεις στην κατάστρωση μοντέλων, οι οποίες αναγνωρίζουν τους κινδύνους της βαθύτερης φιλελευθεροποίησης και μπορούν να ποσοτικοποιήσουν τον αντίκτυπο και το κόστους τους.
  • Δεύτερον, η επιδίωξη της τόνωσης των εξαγωγών ως υποκατάστατο της εγχώριας ζήτησης δεν αποτελεί βιώσιμη αναπτυξιακή στρατηγική για την ΕΕ ή για τον Καναδά. Στο τρέχον περιβάλλον υψηλής ανεργίας και χαμηλής ανάπτυξης, η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας με μείωση του κόστους της εργασίας δεν μπορεί παρά να βλάψει την οικονομία. Εάν οι παράγοντες χάραξης πολιτικής υιοθετούσαν τη CETA και ακολουθούσαν αυτή την οδό, πολύ σύντομα θα έμεναν με μία μόνο επιλογή προκειμένου να αναζωπυρώσουν τη ζήτηση μπροστά στις αυξανόμενες κοινωνικές εντάσεις: να αυξήσουν τον ιδιωτικό δανεισμό, ενδεχομένως μέσω χρηματοοικονομικής χαλάρωσης των ρυθμίσεων, ανοίγοντας την πόρτα στο μη βιώσιμο χρέος και την χρηματοοικονομική αστάθεια. Αντί να επαναλάβουν τα ίδια σφάλματα του παρελθόντος, οι παράγοντες χάραξης πολιτικής πρέπει αντίθετα να τονώσουν την οικονομική δραστηριότητα με συντονισμένη και μακρόχρονη στήριξη των εισοδημάτων των εργαζομένων και να αναζητήσουν τρόπους προκειμένου να δρομολογηθεί μια απολύτως απαραίτητη κοινωνικο - οικολογική μετάβαση.
Συνοψίζοντας, η CETA δεν θα οδηγήσει μόνο σε οικονομικές απώλειες αλλά επίσης σε αύξηση της ανεργίας και της ανισότητας, με αρνητικές συνέπειες για την κοινωνική συνοχή σε ένα ήδη περίπλοκο και ευμετάβλητο πολιτικό περιβάλλον.
Αναρτήθηκε από 

Τσίπρας: Λουδοβίκια γελοιογραφία…

25-10-2016

 
Το μακάβριο γέλιο της 
αναισθησίας. Ο ηδονισμός 
του δήμιου… 


Το Συνέδριο των «αριστερών» ανδρεικέλων αποτέλεσε την επίσημη και αλαζονικά τελετουργική κηδεία της Πολιτικής και της Οργάνωσης!!! 
Οι πολιτικές ιδέες και οι οργανωτικές λειτουργίες υπέστησαν την ολοκληρωτική και χυδαία γελοιοποίησή τους: Γελοιοποίηση χωρίς ιστορικό προηγούμενο… 
Η ανυπαρξία πολιτικών ιδεών, η ακινησία κάθε πολιτικής ενέργειας, το δραματικό πολιτικό ΚΕΝΟ, γέμισαν και με τις ανάλογες «οργανωτικές λειτουργίες»:

Την ανυπαρξία, δηλαδή, κάθε δημοκρατικής λειτουργίας και την υποκατάστασή τους με τον ακραίο Βοναπαρτισμό του Λουδοβίκου 14ου… 

Ο Τσίπρας, ως νέος Βασιλιάς Ήλιος, υποκατέστησε τα ΠΑΝΤΑ: Τις Ιδέες, τις οργανωτικές λειτουργίες, το Συνέδριο, το κόμμα…
 

Ήταν μια πρόβα για να μας πει αύριο, αυτή η τσιπρική λουδοβίκια καρικατούρα, ότι «εγώ είμαι το κράτος», «εγώ είμαι η κοινωνία», «εγώ είμαι ο νέος Μεσσίας»… 
Ο ναρκισσιστικός οίστρος αυτού του θλιβερού πολιτικού ΤΙΠΟΤΑ, αυτής της λουδοβίκιας γελοιογραφίας, ξεπερνάει σε δικτατορική αυθάδεια ακόμα και τους χουντικούς ή καθεστώτα τύπου Τσαουσέσκου… 

Τα ποσοστά αποδοχής του βοναπαρτίσκου δεν τα συναντάμε ούτε στα δημοψηφίσματα της χούντας… 

Κάθε παλιός
 δικτατορίσκος ωχριά μπροστά στην αυθάδη έπαρση της τσιπρικής σταλινικής καρικατούρας… 

Ακόμα και απόφαση του στημένου Συνεδρίου του ανέτρεψε ο «Βασιλιάς Ήλιος» των τοκογλύφων και του 4ου Ράιχ. 

Αυτή η περιφρονητική ΙΣΟΠΕΔΩΣΗ 
κάθε έννοιας δημοκρατικής και κομματικής λειτουργίας, αλλά και η περιφρονητική ΙΣΟΠΕΔΩΣΗ των «μελών» του Συνεδρίου, αποδεικνύει με τον πλέον κατηγορηματικό και τελεσίδικο τρόπο, ότι οι σύνεδροι δεν έχουν καμία σχέση με Αριστερά, αλλά είναι «μέλη» κρατικοδίαιτης παρασιτίας, οικότροφοι της κυβερνητικής εξουσίας που τρέμουν να μην χάσουν τα παρασιτικά τους προνόμια… 
Όλα αυτά τα εφιαλτικά, αν θέλουμε να ακριβολογούμε, συνθέτουν το νεοταξικό ΦΑΣΙΣΜΟ, το φασισμό του 4ου Ράιχ, ο οποίος επελαύνει με «αριστερό» προσωπείο… 

ΡΕΣΑΛΤΟ - Περιοδικό Πολιτικής και Πολιτισμικής Παρέμβασης

Ισλαμικό κράτος Η προέλευση και οι επιδιώξεις του



Ισλαμικό κράτος (Α΄μέρος)


Του Βαγγέλη Κοροβίνη από το Άρδην τ. 104 
Α) Στη Μέση Ανατολή, η σκυτάλη της αμφισβήτησης περνάει, από τους εθνικιστές και τους μαρξιστές, στους Ισλαμιστές
Από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου τα εθνικιστικά κινήματα απέσπασαν από τα ισλαμιστικά ρεύματα τα ηνία στον αγώνα της ανεξαρτησίας των χωρών του αραβικού κόσμου. Διαφάνηκε προς στιγμήν ότι και στη Μέση Ανατολή η θρησκεία θα είχε την τύχη που της επιφυλάχθηκε στον υπόλοιπο κόσμο, θα καταντούσε σταδιακά, δηλαδή, ιδιωτική υπόθεση και θα έπαυε να επηρεάζει στο μέλλον τη δημόσια σφαίρα.
Η ήττα τον Ιούνιο του 1967 των στρατών των αραβικών κρατών (προοδευτικών και συντηρητικών), στον πόλεμο των έξι ημερών με το Ισραήλ, αποτελεί την απαρχή για μια βαθιά κρίση νομιμοποίησης των ηγετικών ομάδων των αραβικών χωρών, που η θέση τους είχε ήδη κλονισθεί από την ανικανότητά τους να αντιμετωπίσουν το κοινωνικό ζήτημα.
Αποτέλεσμα της ήττας είναι ότι, σημείο αναφοράς για τους αραβικούς πληθυσμούς, δεν είναι πια ο νασερισμός και γενικά εκείνοι που βρίσκονται στην εξουσία, αλλά μια οργάνωση μαχητική, που θυμίζει τις καλύτερες πλευρές των κινημάτων εθνικής απελευθέρωσης της προηγούμενης δεκαετίας, η PLO του Παλαιστίνιου Γιασέρ Αραφάτ. Τώρα περισσότερο από ποτέ φαίνεται πως ήρθε η ώρα των καθαρόαιμων μαρξιστών, που εμφανίζονται ως αδιάλλακτοι υπερασπιστές της παλαιστινιακής υπόθεσης.
Δεν επρόκειτο να είναι όμως ο μαρξισμός, που θα ενέπνεε την εξέγερση της δεκαετίας του ’70, αλλά κάτι το τελείως απρόσμενο: το πολιτικό ισλάμ. Κορυφαίο γεγονός της δεκαετίας του ’70 στην περιοχή ήταν η ιρανική επανάσταση που γκρέμισε το καθεστώς του Σάχη, το 1979. Καταλύτης και έναυσμα της διαδικασίας που κατέληξε στην επανάσταση αυτή ήταν ο νέος πόλεμος Αράβων και Ισραήλ, το 1973. Μολονότι νικητής στον στρατιωτικό τομέα ήταν και πάλι το εβραϊκό κράτος, η νίκη του υπήρξε πύρρειος. Η χρησιμοποίηση του πετρελαίου ως πολιτικού όπλου αποδείχθηκε εργαλείο εξαιρετικά αποτελεσματικό για τον εκβιασμό της Δύσης και κατ’ επέκταση και του ίδιου του Ισραήλ.
Πώς φτάσαμε ως τον πόλεμο του 1973; Από το 1967 μέχρι το 1973, ο Σαουδάραβας βασιλιάς Φεϋζάλ θα περνούσε σταδιακά, από τη συμμαχία με το Ισραήλ ενάντια στην Αίγυπτο, σε μια ξεκάθαρη συμπόρευση με την Αίγυπτο ενάντια στο Ισραήλ. Η πλήρης χρεοκοπία του αιγυπτιακού νασερικού καθεστώτος δεν ήταν χρήσιμη από ένα σημείο και πέρα στον Φεϋζάλ. Αντίθετα, μέσα στο οξυμένο κλίμα της αραβικής ταπείνωσης μετά τον πόλεμο του 1967, μιας ταπείνωσης που άγγιξε βαθιά και την ίδια τη σαουδαραβική διανόηση, όπως θα δούμε παρακάτω, η πλήρης χρεοκοπία του νασερισμού απειλούσε τη θέση και την αξιοπιστία και του ίδιου του σαουδαραβικού θρόνου.
Αληθινός νικητής, λοιπόν, της σύρραξης του 1973, ήταν το πετρο-ισλάμ. Από τότε, τα ισλαμικά κινήματα στον αραβικό κόσμο άρχισαν να παίρνουν αποφασιστικά τη σκυτάλη από κάθε εισαγόμενη κοσμική ιδεολογία (εθνικισμό, σοσιαλισμό, κομμουνισμό) στην αμφισβήτηση της Δύσης και του Ισραήλ. Η αντιμετώπιση των κινημάτων αυτών, τόσο από τις πετρελαιοπαραγωγικές μοναρχίες (που μέχρι την έκρηξη της ιρανικής επανάστασης χρηματοδοτουσαν αφειδώς οτιδήποτε είχε να κάνει με το ισλάμ), όσο και από τα υπόλοιπα αραβικά κράτη, ήταν ευνοϊκή.
Στη σιιτική Περσία, η επανάσταση πέτυχε γιατί είχε δημιουργηθεί μια συμπαγής συμμαχία ανάμεσα σ’ ένα μέρος του κλήρου πρώτον, τις ισλαμικές ελίτ δεύτερον, τους μορφωμένους νεολαίους, που η κοινωνική τους ανέλιξη εμποδιζόταν από το καθεστώς του Σάχη και τρίτον τους «απόκληρους», τους στοιβαγμένους στα προάστια.
Στους κόλπους του σουνιτικού αραβικού κόσμου τα κινήματα επανισλαμισμού πνίγηκαν στο αίμα σε κάθε περίπτωση αντιπαράθεσης με το κράτος, στην Αίγυπτο, τη Σαουδική Αραβία, τη Συρία και αλλού, κυρίως γιατί, σε αντίθεση με το σιιτικό ισλάμ (που διέθετε μια τάξη ημικληρικών με δική της ιεραρχία και πλατιά ανεξαρτησία από την πολιτική εξουσία), οι ειδήμονες του Ιερού Νόμου, οι «ουλεμάδες» του σουνιτικού ισλάμ, δεν κατάφεραν να διατηρήσουν μία πραγματική ανεξαρτησία απέναντι στα καθεστώτα που πήραν την εξουσία μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στις αραβικές χώρες.
Β) Ουαχαμπισμός και Σαλαφισμός και η σημασία τους για τη γέννηση του Τζιχαντισμού
Το φαινόμενο της ισλαμικής τρομοκρατίας δεν μπορεί να αποδοθεί αμιγώς σε εξαγόμενο σαουδαραβικό ουαχαμπισμό, όπως κάποιοι σχολιαστές ισχυρίζονται. Στην πραγματικότητα, η πνευματική αφετηρία, κατά μια έννοια, ομάδων σαν την Αλ-Κάιντα είναι περισσότερο ο σαλαφισμός, ένα κίνημα που ξεκίνησε στην Αίγυπτο για να εισαχθεί αργότερα στη Σαουδική Αραβία.
Ο ουαχαμπισμός, λοιπόν, υιοθετήθηκε από τους βεδουίνους της Νατζντ (μιας επαρχίας της αραβικής ερήμου του 18ου αιώνα, ελεγχόμενης από τον Μουχάμαντ μπιν Σαούντ). Κατά τον ουαχαμπισμό, η παρακμή του μουσουλμανικού κόσμου προκλήθηκε από ολέθριες εισαγόμενες καινοτομίες. Το Ισλάμ έπρεπε να αποκαθαρθεί από τις πρακτικές του σουφισμού που συναινούσαν στη λατρεία διαφόρων «Αγίων», στη διεξαγωγή μυστικιστικών τελετών, στην επίσκεψη των πιστών σε τάφους και στις παρακλήσεις στους νεκρούς για μεσολάβηση στον Θεό προς ευνοϊκή μεταχείριση των ζώντων κατά την ημέρα της κρίσης κ.λπ. Οι πρακτικές αυτές καταδικάζονται ως πολυθεϊστικές και δίνεται μεγάλη έμφαση στον μονοθεϊσμό και μεγάλη σημασία στον ιερό πόλεμο, στο τζιχάντ.
Ο σαλαφισμός, με τη σειρά του, άρχισε να αποκρυσταλλώνεται στα μέσα του 19ου αιώνα στην Αίγυπτο. Άλλοι σαλαφιστές τονίζουν τη σημασία του πολιτικού ακτιβισμού, άλλοι επιδιώκουν τη σταδιακή επανισλαμοποίηση της κοινωνίας, ενώ άλλοι πάλι τονίζουν το στοιχείο της προσωπικής κάθαρσης, του εσωτερικού πολέμου κατά των παθών, που θεωρείται σημαντικότερος από τον εξωτερικό κατά των απίστων. Τον εξωτερικό τον επιφυλάσσουν οι τελευταίοι και τον εγκρίνουν μόνον ως αμυντικό μέσο, στην περίπτωση που κινδυνεύσει η πίστη.
Γενικά μιλώντας, ο ουαχαμπισμός απορρίπτει συνολικά τις μοντέρνες επιρροές. Ο σαλαφισμός επιδίωξε να συμφιλιώσει το ισλάμ με τον μοντερνισμό. Θεωρεί ότι το ισλάμ είναι συμβατό με τη σύγχρονη επιστήμη και τεχνολογία και ταυτόχρονα επιδιώκει να εφαρμοσθεί ο ισλαμικός νόμος της εποχής των «ευσεβών πατέρων», ώστε να ανακοπεί η πολιτική και κοινωνική παρακμή της κοινότητας των πιστών, της ούμμας.
Η Σαουδική Αραβία ίδρυσε και χρηματοδότησε πολλές οργανώσεις υπερεθνικής εμβέλειας, αλλά οι ηγετικές φιγούρες σ’ αυτές τις οργανώσεις ήταν κυρίως ξένοι ισλαμιστές. Μεταξύ του 1920 και του 1960, η Σαουδική Αραβία αναδυόταν ως σύγχρονο κράτος. Η αυξανόμενη παραγωγή πετρελαίου απαιτούσε τεχνικές υποδομές και εκπαιδευμένα στελέχη, με αποτέλεσμα η ζήτηση για τέτοιου είδους στελέχη να ξεπεράσει τις δυνατότητες του σαουδαραβικού εκπαιδευτικού συστήματος. Η αιγυπτιακή οργάνωση των Αδελφών Μουσουλμάνων (μια ομάδα που ο ιδρυτής της, ο αλ-Μπάνα, ήταν πεπεισμένος ότι κλειδί για την επιτυχή αντίσταση των μουσουλμάνων απέναντι στη δυτική διείσδυση ήταν η μεταβολή του σαλαφιστικού ισλάμ σε πολιτική ιδεολογία) αντιπροσώπευσε μια πηγή εκπαιδευτικών, γραφειοκρατών και μηχανικών για τη Σαουδική Αραβία, με πολλούς απ’ αυτούς να είναι πρόθυμοι να φύγουν από την Αίγυπτο. Ορισμένοι από τους Αιγύπτιους σαλαφιστές που έφθασαν στη Σαουδική Αραβία ήταν οπαδοί του επίσης Αιγύπτιου Σάγιντ Κουτμπ (1906-1966), ο οποίος ξεκίνησε τη διαδρομή του ως ενεργό μέλος των Αδελφών Μουσουλμάνων, στην πορεία όμως επεξεργάσθηκε τη δική του θεωρία, αποτελώντας τον ιδεολογικό πρόγονο του σύγχρονου τζιχαντισμού.
Ο Κουτμπ θα μιλήσει για τη «γενιά του Κορανίου», η οποία ζει απομονωμένη στη σύγχρονη «Τζαχιλίγια» (ο όρος αυτός χαρακτηρίζει την περίοδο της «άγνοιας», τα χρόνια της «βαρβαρότητας» που προηγήθηκαν του κηρύγματος του Μωάμεθ), ανάμεσα σε ανθρώπους που έχουν κάνει τους ηγέτες του αυταρχικού αραβικού εθνικισμού «θεούς στη θέση του θεού» και έχουν εγκαταλείψει προ πολλού την έννοια της μοναδικότητας του θεού και της υπάτης εξουσίας του στα ανθρώπινα. Στόχος του Κουτμπ ήταν να μετατρέψει αυτήν τη γενιά σε μια «ισλαμική εμπροσθοφυλακή», η οποία θα εγκαθιδρύσει την «κυριαρχία του Θεού». Ο Κουτμπ τονίζει ότι, για να δώσει τη μάχη, η «γενιά του Κορανίου» θα πρέπει να «αποστασιοποιηθεί» και να «απεθισθεί» από το «ασεβές» περιβάλλον των τύποις και μόνον μουσουλμανικών κοινωνιών. Ο αληθινός μουσουλμάνος θα πρέπει να απαρνηθεί την τζαχιλίγια και μάλιστα να την καταστρέψει με όπλο το τζιχάντ, ώστε να θεμελιώσει πάνω στα ερείπια το ισλαμικό κράτος.
Συμπερασματικά, ο βασιλιάς Φεϋζάλ της Σαουδαραβίας, αγγαλιάζοντας τον πανισλαμισμό του σαλαφισμού, πέτυχε τον κύριο στόχο του: να υπερφαλαγγίσει τον παναραβισμό του Νάσερ. Παρ’ όλα αυτά, δημιουργήθηκε στα πλαίσια αυτής της διαδικασίας μια ομάδα ακραίων στελεχών, μέλη της οποίας το σαουδαραβικό καθεστώς χρηματοδότησε και συνεχίζει ως τις μέρες μας να χρηματοδοτεί. Η χρηματοδότηση βέβαια περιορίζεται στους πιο νομιμόφρονες σαλαφιστές.
Γ) Η προέλευση και τα πιστεύω 
του Ισλαμικού Κράτους
Η Αλ-Κάιντα, που παρακλάδια της αποτέλεσαν μία από τις συνιστώσες δημιουργίας του Ισλαμικού Κράτους, είναι ένοπλη τρομοκρατική οργάνωση που πρωτοεμφανίσθηκε δημόσια το 1989 και προήλθε από τις τάξεις των Αφγανών μουτζαχεντίν. Κεντρικό ρόλο στη ριζοσπαστικοποίηση του «αγώνα» των μουντζαχεντίν κατά των Σοβιετικών εισβολέων (η ανοιχτή στρατιωτική επέμβαση των Σοβιετικών ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 1979) έπαιξε ο παλαιστινιακής καταγωγής Αμπντάλα Αζάμ, ο οποίος ήταν κουντμπιστής και στα τέλη της δεκαετίας του ’70 εγκαταστάθηκε στην Τζέντα της Σαουδικής Αραβίας, όπου δίδαξε σε ισλαμικό πανεπιστήμιο, γνωστό εκείνη την εποχή για τον ριζοσπαστικό του προσανατολισμό. Το 1984, με την παρότρυνση της Σαουδικής Αραβίας, θα αποφασίσει να αφιερωθεί στον αγώνα των μουτζαχεντίν και θα μεταβεί στο Πεσαβάρ του Πακιστάν. Εκεί θα φθάσει ύστερα από λίγο καιρό και ο παλιός του μαθητής στο Πανεπιστήμιο της Τζέντας, Οσάμα Μπιν Λάντεν (1957-2011). Ο Μπιν Λάντεν, ο μετέπειτα ιδρυτής και αρχηγός της Αλ-Κάιντα, γεννήθηκε στο Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας. Προερχόταν από πλούσια οικογένεια που είχε δεσμούς με τον βασιλικό οίκο της χώρας. Κατά τον ρωσοαφγανικό πόλεμο πήγε στο Αφγανιστάν, προκειμένου να οργανώσει θύλακες αντίστασης κατά των Σοβιετικών, χρηματοδοτούμενος από τις ΗΠΑ. Οι συνεχείς επεμβάσεις των Αμερικανών στο εσωτερικό της χώρας, μετά την αποχώρηση των Ρώσων, συνετέλεσαν ώστε πολλοί από τους μουτζαχεντίν να στραφούν κατά των νέων κατακτητών και ορισμένοι απ’ αυτούς να ενταχθούν στην Αλ-Κάιντα.
Το Ισλαμικό Κράτος, με τη σειρά του, είναι μια οργάνωση που έχει τις ρίζες της σε παρακλάδια της Αλ-Κάιντα, που λειτουργούσαν από το 1999 στην Ιορδανία και το Αφγανιστάν υπό τον αλ-Ζαρκάουι και αναμείχθηκαν με μέρος της γραφειοκρατίας του σουνίτικης προέλευσης καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν. Η οργάνωση αναπτύχθηκε στο πλαίσιο του χάους και της ανομίας που επέφερε η αμερικανική εισβολή στο Ιράκ, καθώς και της «άλωσης του κράτους» από τη σιιτική πλειοψηφία της χώρας και τις ένοπλες πολιτικοφυλακές της.
Ο Άμπου Μπακρ αλ-Μπαγκντάντι, ο ηγέτης του Ισλαμικού Κράτους, φέρεται ότι είναι σαλαφιστής. Οι περισσότεροι σαλαφιστές, βέβαια, απορρίπτουν το Ισλαμικό Κράτος. Είναι μεν υπέρ της εξάπλωσης του Νταρ-αλ-ισλάμ, των εδαφών του Ισλάμ, ακόμη πιθανόν και με την υιοθέτηση βίαιων πρακτικών, όπως οι ακρωτηριασμοί και η δουλεία, αλλά τοποθετούν το όλο εγχείρημα στο μακρινό μέλλον.
Ο Άμπου Μπακρ αλ-Μπαγκντάντι ηγείται του Ισλαμικού Κράτους από τον Μάιο του 2010, ένα χρόνο σχεδόν πριν αρχίσει ο πόλεμος στη Συρία. Στις 5 Ιουλίου του 2014 αυτοανακηρύχθηκε χαλίφης, αναβαθμιζόμενος, από κυνηγημένος αντάρτης, σε υποτιθέμενο αρχηγό όλων των μουσουλμάνων. Η εισροή τζιχαντιστών από όλο τον κόσμο, που ακολούθησε την ανακήρυξη του χαλιφάτου, ήταν χωρίς προηγούμενο σε ρυθμό και σε όγκο και συνεχίζεται μέχρι σήμερα χωρίς διακοπή. Από τα λεγόμενα του Μπαγκντάντι και την προπαγάνδα του Ισλαμικού Κράτους, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι το κράτος αυτό απορρίπτει την ειρήνη από θέση αρχής, ότι καταστατικά είναι ανίκανο να υποστεί αλλαγές, ακόμη κι αν αυτές θα διασφάλιζαν την επιβίωσή του, και ότι θεωρεί, «χιλιαστικά», ότι είναι ο κατ’ εξοχήν μοχλός στο επικείμενο τέλος του κόσμου, στην επικείμενη συντέλεια.
Σε αντίθεση με την Αλ-Κάιντα, που αντιμετώπιζε τις τρομοκρατικές μεθόδους της ως πρόλογο για τη δημιουργία χαλιφάτου στο απώτερο μέλλον και ήταν μια οργάνωση ευέλικτη, λειτουργώντας σαν γεωγραφικά διάχυτο δίκτυο αυτόνομων πυρήνων, το Ισλαμικό Κράτος απαιτεί έδαφος για να παραμείνει νόμιμο και μια διοίκηση να κυβερνά την επικράτεια (η γραφειοκρατία του διαιρείται σε πολιτική και στρατιωτική και το έδαφός του σε επαρχίες).
Σε αντίθεση πάλι με τον Μπιν Λάντεν της Αλ-Κάιντα, που απαιτούσε από τους αντιπάλους του συγκεκριμένες πολιτικές παραχωρήσεις, όπως την απόσυρση των δυνάμεων των ΗΠΑ από τη Σαουδική Αραβία, οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους δεν έχουν κανέναν σχεδόν κοσμικό πολιτικό στόχο. Στην πραγματικότητα, πολλά απ’ αυτά που κάνουν θα τα θεωρούσε κανείς παράλογα, αν δεν αποδέχονταν ότι στόχος τους είναι να επιστρέψει ο κόσμος στο νομικό περιβάλλον του έβδομου αιώνα, όπως το κατανοούν οι ίδιοι και τελικά να επισπευσθεί η Αποκάλυψη.
Κατά τους τζιχαντιστές, η άρνηση της αγιότητας του Κορανίου ή των προφητειών του Μωάμεθ είναι καθαρή αποστασία. Αλλά το Ισλαμικό Κράτος θεωρεί ότι πολλές άλλες πράξεις μπορούν να οδηγήσουν στον αφορισμό ενός μουσουλμάνου. Αυτές περιλαμβάνουν την πώληση αλκοόλ ή ναρκωτικών, την ένδυση με δυτικό ρουχισμό, το να λαμβάνει μέρος κανείς σε εκλογές, έστω κι αν ψηφίζει μουσουλμάνο υποψήφιο. Το Ισλαμικό Κράτος υιοθετεί την άποψη ότι υπάρχει και ένας άλλος τύπος αποστασίας, η συλλογική αποστασία. Το να είσαι σιίτης, όπως οι περισσότεροι Άραβες του Ιράκ, καλύπτει το κριτήριο της αποστασίας, επειδή το Ισλαμικό Κράτος θεωρεί το σιιτισμό καινοτομία και το να εισάγονται καινοτομίες στο Κοράνι ισοδυναμεί με άρνηση της αρχικής του τελειότητας. Αυτό σημαίνει, στην πράξη, ότι όλοι οι Σιίτες προορίζονται για θανάτωση. Για θάνατο προορίζονται και οι επικεφαλής του κράτους κάθε μουσουλμανικής χώρας που έθεσαν τον ανθρώπινο νόμο πάνω από τη Σαρία. Η αντίληψη αυτή περί συλλογικής αποστασίας, που επιρρίπτεται σε ολόκληρους πληθυσμούς, παραβιάζει την κυρίαρχη στους κόλπους του ισλάμ άποψη ότι η αποστασία, ως κατηγορία, μπορεί να επιρριφθεί μόνο σε μεμονωμένα άτομα, ύστερα από αιτιολογημένη απόφαση θεολόγων – νομικών.
Στο Ισλαμικό Κράτος εκτελέσεις ατόμων γίνονται καθημερινά και μαζικές εκτελέσεις κάθε λίγες εβδομάδες. Μουσουλμάνοι «αποστάτες» είναι τα πιο συνηθισμένα θύματα. Οι χριστιανοί εξαιρούνται από την άμεση εκτέλεση, εφ’ όσον δεν προβάλουν αντίσταση στη νέα κυβέρνηση και εφ’ όσον καταβάλουν έναν ειδικό φόρο και αποδεχθούν την υποταγή τους.
Σε ό,τι αφορά τώρα τη μεθοδολογία κατάκτησης νέων εδαφών από το Ισλαμικό Κράτος: Το κράτος αυτό δημιουργεί ζώνες αναρχίας, ανομίας και αυθαιρεσίας, ώστε όχι μόνο να μειωθεί η αντίσταση των κατοίκων στις ζώνες αυτές, αλλά να γίνει αποδεκτή ως σωτηρία από το χάος η άτεγκτη εφαρμογή του ισλαμικού νόμου, που ακολουθεί την επέκταση στα νέα αυτά εδάφη. Για να δικαιολογήσει αυτήν τη «χαοποίηση» που προηγείται της κατάκτησης, η ηγεσία των τζιχαντιστών επικαλείται το γεγονός ότι και οι πρώιμες κατακτήσεις του ίδιου του Μωάμεθ δεν ήταν εύτακτες και ανώδυνες υποθέσεις. Όσο διασταλτικά όμως και εάν ερμηνεύσει κανείς την τακτική των τζιχαντιστών, πόρρω απέχει από την ισλαμική ορθοδοξία.


Νεοθωμανισμός, στον δρόμο για το νέο Σουλτανάτο



 (μέρος Α΄)




Του Γιώργου Ρακκά από το Άρδην τ. 104
Τον τελευταίο καιρό, η διεθνής σκηνή παρακολουθεί έκπληκτη τον πρόεδρο της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν να μεθοδεύει συστηματικά, ανοικτά και απροκάλυπτα την εκτροπή του πολιτεύματος στη γείτονα χώρα.
Τα δυτικά ΜΜΕ αντιμετωπίζουν αυτή την εξέλιξη με μεγάλη έκπληξη, καθώς άλλοτε, κατά τη διάρκεια της προηγούμενης δεκαετίας, προέβαλλαν τον Τούρκο ηγέτη, εξυμνώντας τις δημοκρατικές του αρετές, ως κατ’ εξοχήν πρότυπο του ήπιου, δημοκρατικού, φιλελεύθερου και φιλοδυτικού ισλάμ. Δεν έχει περάσει και πολύς καιρός, εξάλλου, που το αμερικάνικο Τάιμ τον ανακήρυσσε, με αυτό το σκεπτικό, πρόσωπο της χρονιάς, το 2010.
Έκτοτε, βέβαια, ο ίδιος θα πολιτευτεί με τρόπο που αποδεικνύει ακριβώς το αντίθετο: Η υπερδεκαετής κυριαρχία του στα πολιτικά πράγματα της γείτονος θα σημάνει εν τέλει την απαρχή ενός νέου κύκλου αυταρχικής διολίσθησης του τουρκικού καθεστώτος, την ίδια στιγμή που, ιδίως από το 2010 και μετά, η τουρκική εξωτερική πολιτική θα επιδοθεί σε συστηματική πατρωνία του ισλαμικού φονταμενταλισμού, ιδίως μέσω της ανάμειξής της στην ανατροπή του καθεστώτος στη Λιβύη και στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας.
Επρόκειτο για οβιδιακή μεταμόρφωση; Μόνον στα μάτια εκείνων που πήραν στα σοβαρά το υποτιθέμενα δημοκρατικό, φιλελεύθερο και φιλοδυτικό προσωπείο με το οποίο εκδηλώθηκε η νεοθωμανική διακυβέρνηση καθ’ όλη τη δεκαετία του 2000.
Πίσω από αυτό, όμως, υπήρξε μια συστηματική μεθόδευση για την εξουδετέρωση των νευραλγικών θέσεων ισχύος του παλαιού κεμαλικού κατεστημένου, το οποίο μέχρι πρότινος ήλεγχε αποφασιστικά την οικονομική και πολιτική ζωή της Τουρκίας. Αυτές ακριβώς τις θέσεις έθιξε ο υποτιθέμενος εκδημοκρατισμός και η οικονομική φιλελευθεροποίηση της χώρας· υπό τον μανδύα του πρώτου, συντελέστηκε μια αλλαγή φρουράς στα δίκτυα ελέγχου του στρατού, της δικαιοσύνης, της κρατικής μηχανής. Η δεύτερη, επί της ουσίας στόχευε στο να πλήξει το κρατικοδίαιτο, ελεγχόμενο από τον στρατό, δίκτυο οικονομικών συμφερόντων και παράλληλα να ενισχύσει τη μικρή και μεσαία ισλαμική επιχειρηματικότητα των λεγόμενων τίγρεων της Ανατολίας, που ήταν αποκλεισμένη από τα ίδια δίκτυα της κρατικής πατρωνίας.
Η διγλωσσία και η διπροσωπία με την οποία έδρασε το νεοθωμανικό κατεστημένο κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2000 δεν είναι κάτι καινούργιο στην πολιτική ζωή της γείτονος. Ο κοινωνιολόγος Τανέρ Ακτσάμ υποστηρίζει ότι μάλλον αποτελεί μια… πατροπαράδοτη πολιτική πρακτική, που έλκει την καταγωγή της από την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας:
«Η αναποτελεσματικότητα των θεοκρατικών νόμων του οθωμανικού κράτους, οι οποίοι δεν είχαν προβλεφθεί για όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής, δημιούργησε μια συνθήκη όπου οι άρχουσες τάξεις λειτουργούσαν κατά την κρίση τους στην άσκηση της δικαιοσύνης. Το γεγονός αυτό οδηγούσε σε καταχρήσεις κι έτσι αυτή η διακριτική ευχέρεια μεταβαλλόταν σε αυθαιρεσία. Ο Μαξ Βέμπερ περιέγραψε αυτή την ιδιάζουσα ανασφάλεια στη δικαιοσύνη ως το βασικό χαρακτηριστικό της πατριαρχικής οθωμανικής κοινωνίας.
Ως συνέπεια αυτής της οθωμανικής κληρονομιάς αναπτύχθηκε μεταξύ των ατόμων και των συλλογικοτήτων μέσα στην κοινωνία μια σχιζοφρενική στάση αποδοχής των διχοτομιών μεταξύ των επίσημων υποχρεώσεων του κράτους και των πραγματικών κοινωνικών κανόνων. Με τους αιώνες, μια κουλτούρα του να μην εκφράζει κανείς τις αληθινές του απόψεις αναπτύχθηκε ιδίως μεταξύ των αρχουσών τάξεων. […] Στις επίσημες περιστάσεις και δημοσίως, οι άρχουσες τάξεις αναπαράγουν τις επίσημες αντιλήψεις προκειμένου να διατηρήσουν τη θέση τους και να μη δημιουργούν προβλήματα. Όσο για τις πραγματικές τους απόψεις, τις εκφράζουν μόνον στην ιδιωτική σφαίρα. Οι πραγματικές σχέσεις μέσα στην κοινωνία μπορεί να καθορίζονται με εκείνα που λέγονται ιδιωτικά, όταν τα μικρόφωνα κλείνουν. Η δημόσια σφαίρα είναι σαν τη σκηνή μιας θεατρικής παράστασης, όπου είναι γνωστό ότι λέγονται πολλά και αντιφατικά μεταξύ τους ψέματα…»1
Αρκεί να δούμε υπό αυτό το πρίσμα την πρόσφατη ιστορία της διακυβέρνησης των νεοθωμανών και η υποτιθέμενη στροφή προς τον εκδημοκρατισμό, τη φιλελευθεροποίηση της οικονομίας και τη Δύση μετατρέπεται στο αντίθετό της. Ιδιαίτερα δε σε ό,τι αφορά στην εσωτερική πολιτική ζωή, η διακυβέρνηση του AKP θα σφραγιστεί από τη διενέργεια αλλεπάλληλων θεσμικών πογκρόμ εναντίον των αντιπάλων του νεοθωμανισμού: Αρχικώς, με την «αποκάλυψη» των συνωμοσιών της «Βαριοπούλας» και της οργάνωσης «Εργκενεκόν», οι επιφανείς του παλαιού κεμαλικού κατεστημένου θα διωχθούν με τις κατηγορίες για ανατροπή της κυβέρνησης και εσχάτης προδοσίας και θα έπιτύχουν την συναίνεση των Ευρωπαίων και των Αμερικανών ως δήθεν κινήσεις εκδημοκρατισμού. Αυτά τα «δημοκρατικά» πογκρόμ θα πραγματοποιηθούν με την υψηλή συμβολή του δικτύου Φετουλάχ Γκιουλέν, που ήταν τότε σε συμμαχία με τον νεο-Σουλτάνο, και ήλεγχε νευραλγικές θέσεις της κρατικής μηχανής και της δικαιοσύνης, ενώ διασφάλιζε την αμερικανική σιωπή.
Μόλις όμως τελειώσει ο Ερντογάν με τους θεματοφύλακες του παλαιού κατεστημένου, θα έρθει η σειρά και του Γκιουλέν, ο οποίος θα δει το δίκτυό του να εξουδετερώνεται με τις ίδιες πρακτικές. Οι πολιτικές εκκαθαρίσεις θα αγγίξουν και τονΑμπντουλάχ Γκιουλ, ο οποίος θα αποσυρθεί από το προσκήνιο, καθώς πρέσβευε σαφέστατα πιο μετριοπαθείς θέσεις από τον Ερντογάν και είχε προσπαθήσει να παίξει πυροσβεστικό ρόλο κατά την πολιτική κρίση που πυροδότησε η εξέγερση της πλατείας Ταξίμ (2014).
Η έξωση του Γκιουλ θα σηματοδοτήσει την απαρχή ενός νέου κύκλου ήπιων πολιτικών εκκαθαρίσεων, που θα καταλήξουν στην εξουδετέρωση του Αλί Μπαμπατσάν, τσάρου της τουρκικής οικονομίας και αρχιτέκτονα του σύντομου τουρκικού οικονομικού θαύματος κατά τη δεκαετία του 2000 και προσφάτως του ίδιου του Αχμέτ Νταβούτογλου, ο οποίος είναι και ο τελευταίος από τους αυτόφωτους αστέρες του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης που αποτελούσαν οιονεί απειλή στην παντοδυναμία του Ερντογάν.
Ο τελευταίος κύκλος συγκρούσεων εκφράζει μια διάσταση απόψεων σε στρατηγικό επίπεδο: Ο Νταβούτογλου διατηρούσε επιφυλάξεις απέναντι σε μια πολιτική που αξίωνε να καταστήσει την Τουρκία κρατικό εκπρόσωπο και πάτρωνα της σκληρής, μονολιθικής στροφής του σουνιτικού κόσμου· επίσης, δεν επιθυμούσε να κλιμακωθεί η ένταση σε τέτοιο βαθμό ούτε με το Ισραήλ, ούτε και με την Ρωσία και δεν ενέκρινε την τακτική των εκβιασμών που εσχάτως είχε υιοθετήσει ο Ερντογάν απέναντι στην Ε.Ε. πάνω στο προσφυγικό ζήτημα. Από την άλλη, είναι γνωστό ότι όλη η υπόγεια πολιτική στήριξης και τροφοδοσίας του ισλαμικού χαλιφάτου θα πραγματοποιηθεί από παράγοντες που αναφέρονται απευθείας στο προεδρικό γραφείο – είναι γνωστή η εμπλοκή σε αυτούς τους μηχανισμούς λογιστικής υποστήριξης ακόμα και του γιού του Ερντογάν, Μπιλάλ.
Όσο για τον Μπαμπατσάν, η σύγκρουση θα ξεσπάσει αρχικώς ως διαφωνία για το ύψος των επιτοκίων. Ο τσάρος της οικονομίας, ακολουθώντας τις ντιρεκτίβες των διεθνών χρηματοπιστωτικών οργανισμών, ακολουθεί μια πολιτική υψηλών επιτοκίων η οποία εκνευρίζει τον Ερντογάν, καθώς συμβάλλει στην ενίσχυση του τραπεζικού κλάδου – τον οποίο δεν έχει καταφέρει να ελέγξει. Πίσω από αυτή την διαφωνία υποκρύπτεται μια συνολική διάσταση απόψεων, καθώς ο ηγέτης του AKP πλέον έχει μεταστραφεί υπέρ ενός ιδιότυπου κρατικισμού, που θέλει την οικονομική ανάπτυξη να επιτυγχάνεται μέσω της τόνωσης της εσωτερικής ζήτησης και, κυρίως, μέσω κρατικών επενδύσεων σε φαραωνικά έργα και υποδομές, από τις οποίες επωφελούνται επιχειρήσεις ενός ευρύτερου περιβάλλοντος ευνοούμενων του προέδρου. Ο φαραωνισμός του Ερντογάν θα καταστεί παροιμιώδης, καθώς εκδηλώνεται μέσα από μεγαλομανιακά σχέδια για την κατασκευή του μεγαλύτερου αεροδρομίου στον κόσμο, ενός τεχνητού καναλιού παράλληλου με τον Βόσπορο, μιας τρίτης γέφυρας που θα συνδέει τις ευρωπαϊκές με τις ασιατικές του ακτές και άλλα έργα αντίστοιχης φιλοδοξίας που τροφοδοτούν κρατικές επενδύσεις της τάξεως των 100 δισ.$ – σχέδια τα οποία μεταξύ άλλων αποσκοπούν ανοιχτά στο να συγκροτήσουν «από τα πάνω» μια νέα οικονομική ελίτ, που να τελεί σε άμεσες σχέσεις εξάρτησης με το περιβάλλον του Τούρκου ηγέτη.
Η πρόσφατη αποπομπή του Νταβούτογλου θα σημάνει και την ολολήρωση αυτής της φάσης, που καταλήγει με την απόλυτη επικράτηση του Ερντογάν. Η νίκη του δεν συνεπάγεται μόνον την ουσιαστική συγκέντρωση όλων των εξουσιών στα χέρια του. Επιπλέον, η ανάδυση του νεο-σουλτάνου σηματοδοτεί μάλλον την ολοκλήρωση του νεοθωμανικού παραδείγματος διακυβέρνησης, το οποίο φαίνεται να κατασταλάζει σε έναν χαρακτήρα που θυμίζει πολύ περισσότερο τον παλαιό οθωμανισμό.
1. Taner Akcam, From Empire to Republic: Turkish Nationalism and the Armenian Genocide, Zed Books, Λονδίνο 2004, σελ. 16-17.


Ο Καημός της ρωμιοσύνης*



https://paletaart.files.wordpress.com/2012/08/ceb5ceb3ceb3cebfcebdcf8ccf80cebfcf85cebbcebfcf82-cebdceafcebacebfcf82-cebf-cf80cf81cebfcf80ceaccf80cf80cebfcf82-cf80ceb5cf81cf81ceb1.jpg
Του Γιώργου Καραμπελιά από την Ρήξη φ. 127
Καθώς το εκκρεμές της ιστορίας μετακινείται από τη Δύση στην Ανατολή, μετέωροι στη ρωγμή των δύο κόσμων, φτάσαμε σε μια κρίση που δεν είναι απλώς οικονομική. Είναι μια κρίση καθολική: δημογραφική, γεωπολιτική, πολιτική, μεταναστευτική, πνευματική: κλωτσοσκούφι της Μέρκελ, έντρομοι μπροστά στον Ερντογάν, λοιδορούμενοι από τους Σκοπιανούς και τους Τσάμηδες.
Η Δύση, στην οποία καταφύγαμε, μας αποδέχεται μόνον ως παρίες, ενώ η ισλαμική Ανατολή μας απειλεί με υποταγή και εξαφάνιση. Έτσι, βρεθήκαμε αντιμέτωποι με τον εαυτό μας, χωρίς, πλέον, περιθώρια για ψεύδη και μεσοβέζικες λύσεις. Είτε θα αποδεχτούμε το ιστορικό τέλος μας, τη μεταβολή της Ελλάδας σε μία πολυφυλετική και πολυεθνική ζώνη-ταμπόν μεταξύ Ανατολής και Δύσης, ένας Λίβανος των Βαλκανίων, ελεγχόμενοι ταυτόχρονα από τη φραγκική Δύση και την τουρκική Ανατολή (εξάλλου ο άξονας Βερολίνου-Τουρκίας λειτουργεί εδώ και πάνω από εκατό χρόνια), είτε, για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε ως συλλογικό υποκείμενο, θα πρέπει να πραγματοποιήσουμε σήμερα την ανολοκλήρωτη επανάσταση του Ρήγα, να υπερβούμε τον καημό της ρωμιοσύνης.
Πιεσμένοι από Ανατολή και Δύση, δεν έχουμε πλέον άλλα περιθώρια ιστορικής υποχώρησης. Το πρόβλημα της συνέχειας του έθνους μας παίζεται στα ίδια τα νησιά μας, στις ίδιες τις πόλεις, στην ίδια μας την πρωτεύουσα. Η φυγή, όταν είσαι εξασθενημένος, μεταβάλλεται σε υποταγή και εν τέλει σε ιστορικό θάνατο. Δεν έχουμε άλλα περιθώρια να συνεχίσουμε στον δρόμο της φυγής-υποταγής και ταυτόχρονα να συνεχίσουμε να επιβιώνουμε.
Βρισκόμαστε μπροστά στη «μητέρα των μαχών». Είτε εδώ, σήμερα και στις επόμενες δεκαετίες, θα κερδίσουμε το δικαίωμα στην επιβίωση και παράδοξα θα ολοκληρώσουμε το ανολοκλήρωτο, είτε θα μεταβληθούμε σε μια ιστορική ανάμνηση ως ανεξάρτητο έθνος.
Σε μια τέτοια στιγμή, όταν όλα τα ψέματα τελειώνουν, είναι δυνατό να επιχειρήσουμε μία ολοκληρωτική επ-ανάσταση, διότι πλέον δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε, είμαστε στριμωγμένοι στον τοίχο δίνοντας μια μάχη ύπαρξης. Απορρίπτοντας τη φυγή προς τα έξω και στα κάθε ειδών ναρκωτικά, στα οποία με τόση ευκολία κατέφυγαν τα τελευταία χρόνια οι Έλληνες, να αντικρίσουμε θαρραλέα το πεπρωμένο μας.
Στα επόμενα πενήντα ή εκατό χρόνια, είτε θα πάψουμε να υπάρχουμε είτε, θα ξεπεράσουμε τον καημό μας, επιτέλους ελεύθεροι και αυτεξούσιοι.
*Απόσπασμα από το βιβλίο του συγγραφέα Η υπέρβαση, Πέραν της αριστεράς και της δεξιάς, που θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο του 2016 από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις.
Άρδην - Ρήξη

ΕΧΘΡΑ ΜΕΤΑΞΥ ΛΑΩΝ – ΗΓΕΤΩΝ ΤΗΣ ΕΕ


10-10-2016
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*
Αποτελεί πια μακρινή ανάμνηση για τους ηγέτες της ΕΕ, σε βάθος δεκαετίας και πλέον, η θετική έκβαση κάποιου δημοψηφίσματος που να διεξήχθη σε οποιαδήποτε χώρα – μέλος. Τις τελευταίες δεκαετίες, για οποιοδήποτε θέμα και να ερωτηθεί οποιοσδήποτε ευρωπαϊκός λαός με δημοψήφισμα, η απάντησή του είναι ένα μεγαλοπρεπές «Όχι»! Οι σχέσεις μεταξύ λαών και ηγετών σε κάθε χώρα της ΕΕ έχουν προσλάβει εχθρικά χαρακτηριστικά. Οι λαοί της Ευρώπης δείχνουν ξεκάθαρα την άρνησή τους να δεχθούν την οικοδόμηση του Δ' Γερμανικού Ράιχ με «ειρηνικά» μέσα, με κύριο όπλο το ευρώ.
Όχι, δεν φτάσαμε στο σημείο σε κάποια χώρα – μέλος της ΕΕ να συζητείται η ...απαγόρευση των δημοψηφισμάτων ως μέσο έκφρασης της λαϊκής θέλησης, ούτε πρόκειται να γίνει αυτό. Ο προβληματισμός όμως είναι μεγάλος. «Δημοψηφίσματα κλονίζουν την Ευρωπαϊκή Ένωση» ήταν ο τίτλος ολοσέλιδης ανάλυσης στη σελίδα 3 της γερμανόφρονος Καθημερινής την Τρίτη. «Ο χορός που άνοιξε δύσκολα θα κλείσει... Ο λαϊκισμός ενδύεται τη φενάκη της αμεσοδημοκρατίας και υπονομεύει τη συνοχή της Ευρώπης», ήταν το συμπέρασμα του συντάκτη. Ένα συμπέρασμα που αναδεικνύει τόσο την έκταση του προβληματισμού όσο και τη δημαγωγική προσπάθεια συγκάλυψηςτου προβλήματος μέσω της στρέβλωσής του. Ο «λαϊκισμός» αναδεικνύεται πλέον στον υπ' αριθμόν ένα εχθρό της ΕΕ, είτε είναι δεξιού είτε αριστερού χαρακτήρα. Οι αποσπασμένοι εντελώς από τα λαϊκά προβλήματα γραφειοκράτες των Βρυξελλών, οι οποίοι εισπράττουν αστρονομικές αμοιβές για τις υπηρεσίες που παρέχουν στο σύστημα και ζουν μέσα στη χλιδή, χαρακτηρίζουν «λαϊκισμό» οτιδήποτε δεν τους αρέσει και νομίζουν ότι έτσι ξεμπερδεύουν με αυτήν την απειλή.
Το δυστύχημα για τα λαϊκά στρώματα είναι ότι σταδιακά την ηγεσία του αντι-ΕΕ αγώνα αναλαμβάνουν εκείνα τα στρώματα της αστικής τάξης στις σημαντικότερες χώρες της ΕΕ που καταστρέφονται λόγω της γερμανικής πολιτικής. Ο Αλέξης Τσίπρας μεταβλήθηκε ήδη σε γερμανικό πιόνι και δεν παίζει πλέον κανένα ρόλο ως παράγοντας αντίστασης στα σχέδια του Βερολίνου. Αντιθέτως, η Αγγλία αποχώρησε και από την ΕΕ, αφού ουδέποτε υπήρξε μέλος της ευρωζώνης, αρνούμενη πεισματικάνα υιοθετήσει το ευρώ, έχοντας και την πείρα της αυτοκρατορίας πίσω της. Στην Ιταλία, ο Ματέο Ρέντσιπροσδιόρισε για τις 4 Δεκεμβρίου το δημοψήφισμα, το οποίο θα χάσει και έτσι θα αρχίσει η πορεία της απομάκρυνσής του από την εξουσία. Να παραιτηθεί ο ίδιος αποκλείεται, παρά τις δηλώσεις του που έχει κάνει ότι θα παραιτηθεί οπωσδήποτε αν χάσει το δημοψήφισμα. Δεν θα το κάνει, αλλά οιπιέσεις που θα το ασκηθούν θα κάμψουν την αντίσταση παραμονής του στην εξουσία.
Πόσω μάλλον που η πλειοψηφία, η απόλυτη πλειοψηφία πλέον του ιταλικού λαού, εκφράζεται από κόμματα που έχουν ένα κεντρικό σύνθημα: «Έξω η Ιταλία από το ευρώ!». Φυσικά, οι Ιταλοί είναι σαν τους Έλληνες – άλλα λένε, άλλα εννοούν και άλλα κάνουν – αλλά σίγουρα θα είναι μεγάλη αναστάτωση για την ΕΕ, αν στην Ιταλία σχηματιστεί κυβέρνηση με αντι-ευρώ κατεύθυνση στην πολιτική της. Η ουσία, όμως, είναι ότι σε αυτή τη φάση οι ευρωπαϊκές εξελίξεις θα κριθούν στις προεδρικές εκλογές της Γαλλίας, οι οποίες θα γίνουν σε επτά μήνες από τώρα, στα τέλη Απριλίουκαι στις αρχές Μαΐου του 2017Η Μαρίν Λεπέν μεταλλάσσει το κόμμα της, από ανοικτόνεοφασιστικό το κάνει πρώτα απ' όλα κόμμα εκείνου του τμήματος της αστικής τάξης που καταστρέφεται λόγω της γερμανικής πολιτικής στην ΕΕ. Εννοείται ότι πέρα από το τμήμα της αστικής τάξης της Γαλλίας, η Λεπέν προσπαθεί να ενσωματώσει και τα γαλλικά μεσαία στρώματα που καταστρέφονται λόγω της γερμανικής πολιτικής, όπως και εκείνα τα τμήματα της γαλλικής εργατικής τάξης που υφίστανται τις συνέπειες της πολιτικής των Γερμανών. Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, ο οποίος δεν έχει σημασία, η Λεπέν θα βγει πρώτη, όπως δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις.Στο δεύτερο γύρο θα χάσει. Αν όμως το ποσοστό της κυμανθεί από 35% και πάνω, η Γερμανία θα υποχρεωθεί ή να εγκαταλείψει την πολιτική της λιτότητας ή να καταστεί μάρτυρας της διάλυσης τηςευρωζώνης με γερμανική ευθύνη. Το ερώτημα που τίθεται λοιπόν είναι: μπορεί η Μαρίν Λεπέν να πάρει 35%;
Δεν αποκλείεται καθόλου, είναι η απάντηση. Από το δεύτερο γύρο θα αποκλειστεί οπωσδήποτε ο Φρανσουά Ολάντ. Θα πάνε λοιπόν οι Γάλλοι κομμουνιστές και οι αριστεροί να ψηφίσουν Λεπέν ή Σαρκοζί; Το πιθανότερο είναι μεγάλο μέρος τους να μην πάει καθόλου να ψηφίσει στον δεύτερο γύρο. Αν γίνει όντως έτσι, το ποσοστό της Λεπέν θα αυξηθεί λόγω της αποχής. Θα δούμε όμως τι θα γίνει στην πράξη...
*Πηγή: ΠΡΙΝ (έντυπη έκδοση)
http://www.iskra.gr/index.php

ΣΥΡΙΖΑ Αισθητική, η ηθική του μέλλοντος

 10-10-2016


Ραφαηλίδης: Αισθητική, η ηθική του μέλλοντος «Επειδή η πολιτική στερείται αισθητικής διότι στερείται ηθικής» διαβάζουμε αυτό… ή βλέπουμε 1000 λέξεις



ΕΠΕΙΔΗ Η ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ Η ΗΘΙΚΗ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ, επειδή η αισθητική δεν είναι η
ηθική του παρόντος, επειδή η ηθική του ελληνικού παρόντος είναι η απάτη, επειδή η αισθητική δεν έχει παρόν εδώ στην Ελλάδα, επειδή στην Ελλάδα παρόν είναι το παρελθόν, επειδή τούτο το παρελθόν δεν έχει μέλλον, επειδή το μέλλον γενικώς είναι αόριστον παντού στον κόσμο πλην της Ελλάδος όπου είναι οριστικόν καθότι θανατερόν, επειδή η τέχνη είναι μια παρηγοριά κι ένα καταφύγιο απ’ τη μιζέρια και την αθλιότητα, επειδή η μιζέρια και η αθλιότητα περίσσεψαν τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, επειδή η πολιτική στερείται αισθητικής διότι στερείται ηθικής, επειδή πολλοί καλλιτέχνες στερούμενοι ουσιαστικής αισθητικής παιδείας επιχειρούν να ασχοληθούν με την πολιτική για να χάσουν και τη λιγοστή αισθητική παιδεία που είχαν, επειδή θέλουμε να τους προφυλάξουμε απ’ αυτή τη συμφορά, για όλα αυτά τα επειδή και για πολλά άλλα η ενασχόληση με την τέχνη στην Ελλάδα καθίσταται πρόβλημα επείγον.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη, Στοιχειώδης Αισθητική, Εκδόσεις Εικοστού Πρώτου. [doctv.gr]

Μια φωτογραφία, χίλιες λέξεις:


Δεν λένε άδικα πως μια φωτογραφία αξίζει, όσο χίλιες λέξεις... Τα λέει όλα ο φρουρός!!! (*)

Για τα "Στοχαστικά Γονατογραφήματα"

Νάσος

(*) Προϊόν φώτο από επεξεργασία εικόνας - 
Η στιγμή που ο φρουρός στο Μαξίμου μονολογεί "τι ζούμε ρε μλκ!"
==========================
 "O σιωπών δοκεί συναινείν"